Μ΄ ένα μολύβι κουπί ως που να φτάσεις;

Ποίηση Δημητρίου Α. Γκόγκα

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Έτσι ήταν το δείλι μας

Καλημέρα φίλοι μου


Ανάμεσα στα 60 ονόματα των επιτυχόντων του διαγωνισμού ποίησης για την ενίσχυση της ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ του Γ.Ν.Ρεθύμνου θα βρείτε και το δικό μου. Συμμετείχα με το ποίημα : 

Έτσι ήταν το δείλι μας


Το βιβλίο ποιημάτων θα εκδοθεί μέσα στο καλοκαίρι του 2015.


Τα κέρδη του βιβλίου αυτού θα διατεθούν για τη στήριξη της ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ του Γ.Ν.Ρεθύμνου.
Έτσι ήταν το δείλι μας

Έπαψα να ονειρεύομαι τους τελευταίους μήνες
όπου οι μέρες τελείωναν σε ένα μαύρο κύκλο.
Έτσι ήταν το δείλι μας,
ένα τεράστιο μαύρο δάκρυ μέσα στην μελαμψή αγάπη μας.
Χάνουμε τους χρόνους σας,
μετανάστες σ΄ ετοιμόρροπα σκαριά,
με το ένα πόδι στην μπλε βελούδο της θάλασσας
και το δεξί να κρατιέται με το καρφί της ζωής σταυρωμένο στο ξύλο.
Χάνουμε τους μήνες μας,
σφαγιασμένα όνειρα μπροστά από τους δέκτες ,
μιας οθόνης θαμπής
έτοιμοι με τέσσερα δάκτυλα να χτυπήσουν ρυθμικά άλλα τέσσερα
και θα το πούμε χειροκρότημα,
συνεχώς θα το λέμε χειροκρότημα,
στους χαμένους μήνες που έρχονται,
στα σφαγεία που στήνουμε.
Χάνουμε τις μέρες μας,
ιδρωμένες φανέλες
που απλώνει η όμορφη γειτόνισσα να στεγνώσουν,
μαγεμένες σειρήνες που αφήνει ο Οδυσσέας,
να περάσουν επίτηδες .
Γιατί;
Ζωή που ξεραίνεται στον ήλιο και έρχεται μελανή η δύση του.
Κι είναι τόσο βρόχινη η θλίψη!

google.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου