Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

ΤΙ Ν΄ ΑΠΟΓΙΝΕ ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ;


Κάποια στιγμή, έπιασα τη φωνή μου να κατακρημνίζεται 
Αγκαθωτοί σταυροί, κοκάλινοι στενωποί, να εισχωρούν στο δέρμα μου
Φραγγέλιο χριστέ μου
Κι έτσι καθώς ο αέρας λιγόστευε και τα ξεραμένα στήθια
 
Αποζητούσαν ξανά τους χτύπους σου καρδιά
Μια φωνή, ήταν η φωνή σου, ξανά και ξανά
 
σαν αόρατο δίχτυ κρατούσε, με τ΄ ακροδάχτυλα
 
τσιγκέλια από ξύλινο ταβάνι
 
κρεμασμένα τα νωπά σαρίκια,
 
μέσα στο υγρό κουί.
Στη καταχνιά του Άξιον Εστί ως σκορπάει στάχτες ο Άρης
 
Ένας περίεργος Ελύτης περιφέρεται,
 
καθώς η δικαιοσύνη του κόσμου υψώνεται μαχαίρι στο λαιμό
 

και το κυπαρίσσι μια πράσινη γραμμή στη χώρα μου.

Ποιητική Συλλογή: Ταξίδια Πολύτιμα του νου (ομαδικό έργο) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου