Οι αρρώστιες που «θέριζαν» τους κατοίκους του Ν. Σερρών και πιο συγκεκριμένα τα χωριά του Κάμπου.

 

                                                                                         γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας *
 
   

Κατά τους προηγούμενους αιώνες και πριν η ιατρική επιστήμη κάνει σημαντικά βήματα στην αντιμετώπιση σημαντικών αρρωστιών, υπήρχαν ασθένειες που θέριζαν κυριολεκτικά τους πληθυσμούς στον νομό Σερρών, με απόλυτο πρωταγωνιστή την ελονοσία (μαλάρια).
Η γεωγραφική διαμόρφωση της περιοχής πριν από τα μεγάλα αποστραγγιστικά έργα του 20ού αιώνα καθιστούσε τον κάμπο των Σερρών ένα από τα πιο επικίνδυνα και ανθυγιεινά μέρη στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι των πεδινών χωριών να υποφέρουν μαζικά για αιώνες.
 
1. Η μεγάλη μάστιγα: Ελονοσία (Μαλάρια)
 
    Ο κάμπος των Σερρών διασχίζεται από τον ποταμό Στρυμόνα, ο οποίος στο παρελθόν προκαλούσε συνεχείς, ανεξέλεγκτες πλημμύρες. Το νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα του κάμπου καλυπτόταν από τη Λίμνη του Αχινού (έκτασης περίπου 250.000 στρεμμάτων), η οποία περιβαλλόταν από τεράστιες ελώδεις εκτάσεις και στάσιμα νερά. Η αιτία έξαρσης της ελονοσίας ήταν  στάσιμα νερά της Λίμνης Αχινού και των ελών που ευνοούσαν την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή των κουνουπιών-φορέων (ανωφελών κουνουπιών). Αυτό είχε σημαντικό αντίκτυπο στο σύνολο του αγροτικού πληθυσμού, το οποίο νοσούσε επανειλημμένα, προκαλώντας χρόνια αναιμία, εξασθένηση και υψηλή θνησιμότητα, ειδικά στα παιδιά. Με την έλευση δε των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής (1922), σημειώνεται ότι η ελονοσία θέρισε το 1/5 (20%) του προσφυγικού πληθυσμού που εγκαταστάθηκε στα πεδινά. Η τραγική κατάσταση στην οποία περιήλθε η περιοχή του Ν. Σερρών, ανάγκασε την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου να ξεκινήσει το 1931 το γιγαντιαίο έργο της αποξήρανσης της Λίμνης Αχινού (ολοκληρώθηκε το 1936 από την εταιρεία Μονξ-Ούλεν), μετατρέποντας τον βάλτο στον σημερινό εύφορο κάμπο.
 
2. Άλλες ασθένειες που έπλητταν την περιοχή
 
     Εκτός από την ενδημική ελονοσία, τα χωριά του κάμπου και η πόλη των Σερρών υπέφεραν κατά καιρούς από εξάρσεις άλλων μολυσματικών νόσων, οι οποίες ευνοούνταν από τις κακές συνθήκες υγιεινής, τη φτώχεια και την έλλειψη καθαρού πόσιμου νερού:
    α. Φυματίωση (Χαρμάνι): Τεράστια μάστιγα που συνδεόταν με την κακή διατροφή, την εξαντλητική αγροτική εργασία στα χωράφια και τα υγρά, ανήλιαγα σπίτια του κάμπου.
    β. Τύφος και Δυσεντερία: Εμφανίζονταν συχνά ως επιδημίες, ιδιαίτερα σε περιόδους πολεμικών αναταραχών (π.χ. Μακεδονικός Αγώνας, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος), όταν μετακινούνταν στρατεύματα και πληθυσμοί υπό άθλιες υγειονομικές συνθήκες.
    γ. Χολέρα: Αν και πιο σπάνια, εμφάνιζε σποραδικά θανατηφόρα ξεσπάσματα στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας όταν μολυνόταν ο υδροφόρος ορίζοντας.
    δ. Πανώλη (Πανούκλα): Κατά τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς αιώνες (μέχρι και τις αρχές του 19ου αιώνα), κύματα πανώλης πέρασαν από την περιοχή, αποδεκατίζοντας ολόκληρα χωριά, καθώς οι Σέρρες αποτελούσαν σημαντικό εμπορικό κόμβο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι μετακινούμενοι έμποροι μετέδιδαν εύκολα τη νόσο.
 
Επίλογος: Ο κάμπος των Σερρών άρχισε να γίνεται ασφαλής για την ανθρώπινη υγεία και ζωή μόνο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930, χάρη στην αποξήρανση των ελών και τη σταδιακή χρήση της κινίνης και, αργότερα, του DDT για την καταπολέμηση των κουνουπιών.
 
 * με την βοήθεια της ΑΙ. 

Πηγές:
Α.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1
β. https://www.serresparatiritis.gr/limni-axinou-o-xamenos-udatinos-kosmos-pou-egine-o-kampos-twn-serrwn/articles/53/39478/
γ. https://eeai.gr/%CE%B9-%CF%85-%CE%B1/%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/item/196-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%89%CF%82-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1
δ. https://aveserres.gr/achinos-i-istoria-mias-limnis-poy-den-yparchei-pia/
 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ / ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ : ΑΝΑΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΛ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Τελευταίες ημέρες Σεπτέμβρη,

Αρχές του Οκτώβρη

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Κίτρινο βαθύ Φθινόπωρο

κι ένας άρρωστος Σεπτέμβρης με συμπτώματα γρίπης.

Ενοικιαστήριο προσωρινό πληρώνει η ζωή μου,

σ΄ ένα αρσενικό αφιλόξενο στρατώνα. 

Έστρωσε ατάκτως τα ξεραμένα φύλλα του ο μεθυσμένος μήνας, σκεπάζοντας με το κίτρινο σεντόνι του,

της γης τα εναπομείναντα ζωντανά μέρη.

Κατοίκησε έσχατος και ντροπαλός μέσα μου,

αναπάντεχα και απροσδόκητα.

Μύριζε πρώιμη βροχή, μύριζε και ξαφνικό κρύο.

Χουχούλιασα και ρίγωσα μέσα στα σιδερωμένα χακί.

Τρεις μήνες ενέχυρο, συγχρόνως και η εξόφληση.

Δειλά ο μεστωμένος ήλιος

μεγάλωνε πάνω από τα κουρεμένα κεφάλια μας,

στο αυστηρό πρωινό

κι έπαιρνε αγκομαχώντας την υπέρ ταχεία του χρόνου,

να μπολιάσει στη νοτισμένη δύση της ημέρας τα σπασμένα κομμάτια.

«Σε παρακαλώ» μέσα απ΄ τη παγερή σιωπή

και τ΄ όμοιο σκοτάδι των απογευματινών καψερών ηλιαχτίδων.

Στη βρεγμένη σιωπή,

στα μουδιασμένα χαμόγελα των νιόφερτων ανδρών,

στις πρωινές ώρες του γριπωμένου Σεπτέμβρη.

Έπιανα την βαριά καρδιά μου, μια κρύα φλούδα πεύκου ξεκολλούσε.

Αντίκριζα το ψηλό βουνό,

τόσο μικρό αυτό το βουνό με σκονισμένα κυπαρίσσια.

Η εγκυμονούσα ψυχή μου μια μικρή σημαία που γνώριζε να σωπαίνει.

Πόσες μορφές να πάρει τούτη η σιωπή.

Όσες οι σιωπές τόσοι και οι άνθρωποι.

Μετρούσα την σιωπή της ψυχής

με το δεξί δείκτη υψωμένο κάθετα στα δύο χείλη.

Δεν μπορείς να μιλήσεις.

Δεν έχεις το δικαίωμα, ούτε θα έχεις την ευκαιρία.   

Μετρούσα τα βήματα των άλλων,

διαιρούσα κι έβγαζα τα δικά μου στο πηλίκο.

Επιτραπέζιο παιχνίδι στην αχανή αρένα

καθώς έβλεπα την αλλαγή φρουράς.

Μπροστά σκυφτός ο γέρος Δεκανέας, νέος γερασμένος χρόνος.

Άχρονος διαμελιστής σκοπών, ταχυδρόμος όπλων και φυσιγγίων.

Πέφτανε στάλες, ο σκουριασμένος τσίγκος  τις σιγοντάριζε.

Και πάλι εν δυο, ψηλά το ακούραστο χέρι, ίσιο το ακοίμητο όπλο, δυνατά το σταθερό πόδι.

Γυναίκα απάτη η διαρκής βροχή.

Πάλευε, ερωτοτροπώντας με το ξερό, ουδέτερο χώμα.

Αναζήτηση.

Εγώ, 

το άπλετο στενάχωρο εγώ, στο άνετο εμείς,

περίμενα απ΄ ώρα σε ώρα να σταματήσει

παίρνοντας τον δρόμο της ξενιτειάς

του αποχωρισμού, του Χειμώνα και της Άνοιξης. Τόσο θα διαρκούσε το ταξίδι αυτό στον πακτωλό ποταμό. Οκτώ μήνες και τρεις εποχές.

Πικροδάφνες πότιζαν οι μικρές και μεγάλες στάλες!

Μάνα ορφανή, καλή μου μάνα, πως στέκεσαι έτσι;

Μην καίγεσαι έτσι, κομμένη καλαμιά του κάμπου.

Στην μέση του κύκλου χορεύουν αντάμα,

Ο γκρίζος ουρανός κα ιη ετοιμόγεννη γη.

Μάχονται εντός μου. 

Κούφιο πικραμύγδαλο η ειρήνη και ένας λάγνος πόλεμος κοχλάζουν μέσα μου. Σύνθεση παράταιρη στα τραπέζια των λαών του κόσμου.

Ξερό, ετοιμόρροπο λαρύγγι να σπάσει.

Μια πλίθινη πηγή από έρημο στην έρημο.

Στέγνωσε από την αιώνια ανομβρία των λέξεων.

Πώς να ξεδιψάσω από το άνυδρο των χρόνων;

Τα αγιάτρευτα ερωτήματα μικτά μουσκεύουνε,

Πέφτουν από τις χαλασμένες ράγες των αρχαίων συρμών.

Οι επιταγές ανεξαργύρωτες με σκουριασμένες άγκυρες

Οπλισμένες περίτρανα και θανάσιμα.

Στενάζουν οι μολυσμένοι κοριοί.

Μικρές παγίδες, αλώνουνε το μισοφαγωμένο στρώμα.

Ο θεός μας έστειλε την φθινοπωρινή καταιγίδα.

Η αποδιωγμένη σιωπή μας, σταμάτησε με το αυστηρό αλτ του Δεκανέα.

Είχε τελειώσει η αλλαγή των δειλινών σκοπών.

Ο ήχος λόξιγκας μιας σταγόνας στο τσίγκο.

Χνώτο ζωγραφιστό πάνω στο λερωμένο τζάμι.

Τα θηκάρια είχαν γεμίσει από λάμες και σκέψεις.

Απλώσαμε τα κουρασμένα σώματα, στα μουχλιασμένα στρώματα, μουχλιάσαμε αμέσως και εμείς.

Το άνετο εμείς και το αγχωμένο εγώ!

Οι αεικίνητες φιγούρες κλαμένων γυναικών ξυπνήσανε,

Μέσα στα χιαστί πλέγματα των στεναγμών και των σιδερένιων κρεβατιών.

Βλέπαμε τους δρόμους της ζωής από δω.

Φταίει η δυνατή βροχή, ο μαύρος βαρύς ουρανός;

Οι φάλτσες ανδρικές φωνές από τους διπλανούς θαλάμους,

Μακρινά μοιρολόγια, μιμήσεις νεκρικών ακολουθιών

Που αψηφούν – λένε υστερικά-τον θάνατο,

Όταν παίρνει τα όνειρά μας στο παρόν και υποδαυλίζει το εμπρός.

Κόπασε επιτέλους η βροχή,

Το χέρι άπλωσε δυο στάλες δροσιά στα κουρεμένα μαλλιά.

Κόπασε και η σιωπή.

Ποια η σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια με την Γαλλία

 γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας 

 

Η σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια με τη Γαλλία υπήρξε εξίσου ιστορική, καθοριστική και πολυεπίπεδη με εκείνη της Ελβετίας. Από τη μία πλευρά, ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Καποδίστριας διέσωσε τη Γαλλία από τον εδαφικό διαμελισμό. Από την άλλη, ως Κυβερνήτης της Ελλάδας, η σχέση του με το Παρίσι πέρασε από τη στενή οικονομική και στρατιωτική συνεργασία στη γεωπολιτική καχυποψία.
 
1. Η Διπλωματική Διάσωση της Γαλλίας (1815–1818)
Μετά την οριστική ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815, οι υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις (Αυστρία, Πρωσία και Αγγλία) απαιτούσαν την παραδειγματική τιμωρία της Γαλλίας. Ζητούσαν τον εδαφικό της διαμελισμό, την απόσπαση μεγάλων επαρχιών και δυσβάστακτες πολεμικές αποζημιώσεις.
 
Η Δράση και η Συμβολή του Καποδίστρια
·       Έπεισε τον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ ότι μια ταπεινωμένη και διαμελισμένη Γαλλία θα κατέστρεφε την ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη. Η γραμμή του επικράτησε, διασφαλίζοντας την εδαφική ακεραιότητα της Γαλλίας.
·       Πέτυχε τη δραστική μείωση των οικονομικών αποζημιώσεων που έπρεπε να καταβάλει το Παρίσι στους νικητές.
·       Στο Συνέδριο του Άαχεν (1818), εισηγήθηκε και πέτυχε την πρόωρη αποχώρηση των 120.000 στρατιωτών της συμμαχικής κατοχής από το γαλλικό έδαφος.
·       Πρωτοστάτησε στην επανένταξη της Γαλλίας ως ισότιμου μέλους στο «Διευθυντήριο» των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης.
 
Η Γαλλική Ευγνωμοσύνη: Ο Γάλλος πρωθυπουργός, ο Δούκας του Ρισελιέ, συνδέθηκε με βαθιά φιλία με τον Καποδίστρια. Ο Γάλλος υπουργός Μολέ έγραψε χαρακτηριστικά στα απομνημονεύματά του: «Αν η Γαλλία είναι ακόμη Γαλλία, το οφείλει σε τρεις ανθρώπους: Στον Τσάρο Αλέξανδρο και στους δύο υπουργούς του, τον Καποδίστρια και τον Πότσο ντι Μπόργκο».
 
 
2. Η Περίοδος της Ελληνικής Επανάστασης και της Κυβέρνησης (1821–1831)
 
Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης της Ελλάδας το 1828, η σχέση του με τη Γαλλία απέκτησε νέα δυναμική
•         Η Εκστρατεία του Μοριά (1828): Η Γαλλία βοήθησε έμπρακτα το έργο του Καποδίστρια στέλνοντας ένα εκστρατευτικό σώμα 15.000 ανδρών υπό τον στρατηγό Μαιζόν, το οποίο ανάγκασε τα στρατεύματα του Ιμπραήμ να εκκενώσουν την Πελοπόννησο.
·       Οικονομική και Επιστημονική Αρωγή: Το γαλλικό κράτος παρείχε σημαντική οικονομική ενίσχυση στον Καποδίστρια για την ανασυγκρότηση της χώρας. Παράλληλα, η γαλλική «Επιστημονική Αποστολή του Μοριά» βοήθησε στη χαρτογράφηση, την αρχαιολογική έρευνα και τον πολεοδομικό σχεδιασμό των κατεστραμμένων ελληνικών πόλεων
·       Γεωπολιτική Ρήξη & Καχυποψία: Παρά τη βοήθεια, η Γαλλία (μαζί με την Αγγλία) έβλεπε πάντα τον Καποδίστρια με καχυποψία, θεωρώντας τον «όργανο» ή πράκτορα της Ρωσίας λόγω του παρελθόντος του. Όταν μάλιστα η Γαλλία άλλαξε καθεστώς με την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, η νέα γαλλική κυβέρνηση ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια, γεγονός που συνέβαλε πολιτικά στην αποδυνάμωσή του μέχρι τη δολοφονία του.
Το παραπάνω κείμενο βασίστηκε στις παρακάτω πηγές:
 
•         https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82
•         https://www.greeknewsagenda.gr/kapodistrias/
•         https://karavaki.wordpress.com/2013/11/30/capodistrias-france/
•         https://www.kavalapost.gr/apopseis/174103/ioannis-kapodistrias-o-diplomatis-ke-politikos/

Ποια η σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια με την Ελβετία;

 

γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας 

 

  

Ως διπλωμάτης της Ρωσίας από το 1813, ο Καποδίστριας λειτούργησε ως αρχιτέκτονας της ελβετικής ενότητας και ανεξαρτησίας, σε μια περίοδο που η Ελβετία κινδύνευε να διαλυθεί ή να τεθεί υπό ξένη κατοχή μετά την κατάρρευση του Ναπολέοντα.
 
 
Οι βασικότερες συμβολές του Καποδίστρια στην Ελβετία
 

1. Διαμόρφωση του Ομοσπονδιακού Συστήματος: Εμπνεύστηκε και προώθησε τον πολιτικό διαχωρισμό και την οργάνωση της χώρας σε 19 αυτόνομα καντόνια (κρατίδια), διασφαλίζοντας την ισορροπία μεταξύ της τοπικής αυτονομίας και της κεντρικής ομοσπονδιακής ενότητας.
2. Συνέβαλε ουσιαστικά στη σύνταξη του ελβετικού ομοσπονδιακού συντάγματος της εποχής.
3. Ενσωμάτωση της Γενεύης και του Vaud: Εργάστηκε σθεναρά για την ένταξη της Γενεύης στη Συνομοσπονδία και υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία του καντονιού του Vaud απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Βέρνης.
4. Κατοχύρωση της Ουδετερότητας: Συμμετέχοντας στο Συνέδριο της Βιέννης και στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων (1815) ως εκπρόσωπος της Ρωσίας, συνέβαλε καταλυτικά στη διεθνή αναγνώριση και κατοχύρωση της μόνιμης ουδετερότητας της Ελβετίας

 
 
Η αναγνώριση από την Ελβετική Δημοκρατία
 
Για το έργο του αυτό, η Ελβετία τον τίμησε βαθύτατα:
• Ανακηρύχθηκε επίτιμος πολίτης της Γενεύης.
• Στις 17 Ιανουαρίου 1817, του απονεμήθηκε η ελβετική υπηκοότητα και τιμήθηκε επίσημα από την Ελβετική Συνομοσπονδία ως εθνικός ευεργέτης και σωτήρας της ενότητάς τους.
 

Το κείμενο βασίστηκε στις παρακάτω πηγές:
Α. https://www.mixanitouxronou.gr/giati-i-elveti-timoun-ton-kapodistria-os-evergeti-ke-iroa-alla-stin-ellada-dolofonithike-molis-egine-kivernitis/
 
Β. https://www.kapodistrias.info/eksoteriki-politiki/giati-o-ioannis-kapodistrias-einai-ethikos-iroas-tis-elvetias
 
Γ. https://www.cnn.gr/focus/story/330045/san-simera-27-septemvriou
 
Δ. https://www.iefimerida.gr/news/32607/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BF-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%AE%CF%81%CF%89%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82
 
Δ. https://www.mfa.gr/switzerland/images/stories/missions/switzerland/docs/2014/Kapodistrias%20Vhma.pdf
 

Κινητό Ταραντούλα του ποιητή Παύλου Ανδρέου

    Κρατώ σήμερα, καθως δεν είχα την δυνατότητα να παρευρεθώ στην παροσίασή της, την ποιητική συλλογή: Κινητό Ταραντούλα του ποιητή Παύλου Ανδρέου. Δεν θα αναλύσω την ποιητική του. Έχει ήδη αναλυθεί πολλάκις και έχουν γραφτεί εξαιρετικά σχόλια για την ποίησή του. Ανακαλύπτει τον κόσμο ακολουθώντας έναν διαφορετικό δρόμο, αναμειγνύομντας την σύγχρονη πραγματικότητα, με την ανασφάλεια των ανθρώπων. Είναι μια ποιητική συλλογή που αξίζει να αναγνωστεί από όλους όσους ασχολούνται με την ποίηση. Ο ποιητή έχει πάρα πολλά να πει. 

ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ του Δημητρίου Γκόγκα

Στην κεντρικότερη οδό, αρχή της Μακαρίου

που οδηγεί πλατύτερα, στου Ταχυδρομείου

το κτίριο, τις Κυριακές, βλέπω και τις αργίες,

τις δούλες να μαζεύονται. Την θλίψη ενός αντίου

μοσχοπουλούν σε γέροντες που ξύνουν τις κοιλιές τους

κι αργοπεθαίνουν ευτυχείς βαθιά στις ηδονές τους.

Ξημέρωμα, ως είπα αργιών, απλώνουν την πραμάτεια.

Πολύχρωμα φλαμίγκο στη ξηρά που γυρνούν στις αλυκές κοπάδι.

Απ΄της δουλειάς την κούραση, σφαλίζουνε τα μάτια

κι ανοίγουν όταν γίνονται των κυνηγών σημάδι.

Στων Φοινικούδων το πλατύ ξαπλώνουνε δειλά.

Mέρος μιας τύψης γίνονται κι αμαρτωλή ματιά.

Κάποιες αφήνονται γλυκά στο χάδι του ανέμου.

Να της τρατάρει το φιλί, που είναι Κυριακή.

Άλλες εξανεμίζονται στου ανεμοδαρμένου

χρόνου που σπαταλήσανε. Ίσως και μια ζωή.

Κάτι απ΄ της μοίρα σκόρπισαν κι αντλούν απ΄τα όνειρά τους,

ότι φτηνό περίσσεψε μες στ΄ αναφιλητά τους.

Και φτάνει το απόγευμα. Η μέρα χτίζει δείλι.

Σιγά- σιγά μαζεύονται στα σπίτια που δουλεύουν.

Το σώμα ψάχνει μια γωνιά στο δώμα για να γείρει,

Καθώς δυο χέρια αισθάνονται κρυφά να τις χαϊδεύουν.

Ξυπνούν από τον λήθαργο και τις αυγές σιωπούνε

Και μέχρι να ΄ ρθει Κυριακή καμώνονται πως ζούνε.

Σηκώνονται με πόνο συνεχή, στην πλάτη μαντρωμένο.

Να ετοιμάσουν πρωινό, να πλύνουν, ν΄ απλώσουν,

του μάστρου το πουκάμισο να΄ ναι σιδερωμένο.

Πως είναι όλα στη σειρά με φόβο να δηλώσουν.

Ύστερα μια σκούπα θα κρατούν πάνω στα πεζοδρόμια

Και θα κοιτούν ότι  πετά και πράγματα παρόμοια. 

παρατήρηση του ποιητή: Από τις πλέον ευχάριστες στιγμές για μένα (πιστεύω και για δεκάδες άλλους που ασχολούνται με την ποίηση ή τον στίχο ) είναι όταν δημιουργούν απλά ποιήματα που περιγράφουν με μέτρο μία κατάσταση ή κάποια εικόνα . Σκεπτόμενος αυτό που κάποιοι συνδημότες, μου έχουν πει ότι γίνεται, πέφτοντας στην αντίληψή μου κάποια γεγονότα ίσως ασήμαντης αξίας τις Κυριακές ή τις Αργίες, ακόμα και διαβάζοντας σχετικά άρθρα στις εφημερίδες που κυκλοφορούν στην πόλη, σκέφτηκα να αναφερθώ με τον δικό μου τρόπο στις ΔΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ αν και αρχικά είχα σκεφτεί να δώσω άλλο τίτλο. Ο άλλος όμως τίτλος θα αναφερότανε σε όλες όσες ασχολούνται με το αρχαιότερο όπως λένε επάγγελμα του κόσμου, ενώ ο τίτλος που δόθηκε ανήκει στην συμπαθέστατη τάξη των ....δούλων της Λάρνακας, που ορισμένες εξ αυτών για να προσθέσουν στο εισόδημά τους, αναγκάζονται (!) στην ενασχόληση του ..πεζοδρομίου. Το αφιερώνω σε όλες αυτές τις γυναίκες ...