ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ του Δημητρίου Γκόγκα

Στην κεντρικότερη οδό, αρχή της Μακαρίου

που οδηγεί πλατύτερα, στου Ταχυδρομείου

το κτίριο, τις Κυριακές, βλέπω και τις αργίες,

τις δούλες να μαζεύονται. Την θλίψη ενός αντίου

μοσχοπουλούν σε γέροντες που ξύνουν τις κοιλιές τους

κι αργοπεθαίνουν ευτυχείς βαθιά στις ηδονές τους.

Ξημέρωμα, ως είπα αργιών, απλώνουν την πραμάτεια.

Πολύχρωμα φλαμίγκο στη ξηρά που γυρνούν στις αλυκές κοπάδι.

Απ΄της δουλειάς την κούραση, σφαλίζουνε τα μάτια

κι ανοίγουν όταν γίνονται των κυνηγών σημάδι.

Στων Φοινικούδων το πλατύ ξαπλώνουνε δειλά.

Mέρος μιας τύψης γίνονται κι αμαρτωλή ματιά.

Κάποιες αφήνονται γλυκά στο χάδι του ανέμου.

Να της τρατάρει το φιλί, που είναι Κυριακή.

Άλλες εξανεμίζονται στου ανεμοδαρμένου

χρόνου που σπαταλήσανε. Ίσως και μια ζωή.

Κάτι απ΄ της μοίρα σκόρπισαν κι αντλούν απ΄τα όνειρά τους,

ότι φτηνό περίσσεψε μες στ΄ αναφιλητά τους.

Και φτάνει το απόγευμα. Η μέρα χτίζει δείλι.

Σιγά- σιγά μαζεύονται στα σπίτια που δουλεύουν.

Το σώμα ψάχνει μια γωνιά στο δώμα για να γείρει,

Καθώς δυο χέρια αισθάνονται κρυφά να τις χαϊδεύουν.

Ξυπνούν από τον λήθαργο και τις αυγές σιωπούνε

Και μέχρι να ΄ ρθει Κυριακή καμώνονται πως ζούνε.

Σηκώνονται με πόνο συνεχή, στην πλάτη μαντρωμένο.

Να ετοιμάσουν πρωινό, να πλύνουν, ν΄ απλώσουν,

του μάστρου το πουκάμισο να΄ ναι σιδερωμένο.

Πως είναι όλα στη σειρά με φόβο να δηλώσουν.

Ύστερα μια σκούπα θα κρατούν πάνω στα πεζοδρόμια

Και θα κοιτούν ότι  πετά και πράγματα παρόμοια. 

παρατήρηση του ποιητή: Από τις πλέον ευχάριστες στιγμές για μένα (πιστεύω και για δεκάδες άλλους που ασχολούνται με την ποίηση ή τον στίχο ) είναι όταν δημιουργούν απλά ποιήματα που περιγράφουν με μέτρο μία κατάσταση ή κάποια εικόνα . Σκεπτόμενος αυτό που κάποιοι συνδημότες, μου έχουν πει ότι γίνεται, πέφτοντας στην αντίληψή μου κάποια γεγονότα ίσως ασήμαντης αξίας τις Κυριακές ή τις Αργίες, ακόμα και διαβάζοντας σχετικά άρθρα στις εφημερίδες που κυκλοφορούν στην πόλη, σκέφτηκα να αναφερθώ με τον δικό μου τρόπο στις ΔΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ αν και αρχικά είχα σκεφτεί να δώσω άλλο τίτλο. Ο άλλος όμως τίτλος θα αναφερότανε σε όλες όσες ασχολούνται με το αρχαιότερο όπως λένε επάγγελμα του κόσμου, ενώ ο τίτλος που δόθηκε ανήκει στην συμπαθέστατη τάξη των ....δούλων της Λάρνακας, που ορισμένες εξ αυτών για να προσθέσουν στο εισόδημά τους, αναγκάζονται (!) στην ενασχόληση του ..πεζοδρομίου. Το αφιερώνω σε όλες αυτές τις γυναίκες ...

Η Κυπριακή Δημοκρατία θα έπρεπε να συνομιλεί απευθείας με την Τουρκία ως κατοχική δύναμη αντί για τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας

 γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας 

             

Το ερώτημα αν η Κυπριακή Δημοκρατία θα έπρεπε να συνομιλεί απευθείας με την Τουρκία ως κατοχική δύναμη αντί για τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα και διαχρονικά ζητήματα στρατηγικής στην ιστορία του Κυπριακού. Το σκεπτικό  —ότι η διαπραγμάτευση με τον ηγέτη των κατεχομένων εμμέσως αναβαθμίζει πολιτικά ένα μη αναγνωρισμένο «ψευδοκράτος» και απαλλάσσει την Τουρκία από τις ευθύνες της ως εισβολέα— έχει απασχολήσει έντονα την πολιτική ηγεσία, τη διπλωματία και τη νομική κοινότητα της Κύπρου.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η επιλογή του υφιστάμενου πλαισίου συνομιλιών, αλλά και οι προσπάθειες αλλαγής του, βασίζονται στα παρακάτω  δεδομένα και ας απαντήσουμε σε σχετικά ερωτήματα.

1.       Γιατί οι συνομιλίες γίνονται με την Τουρκοκυπριακή πλευρά;
--Το πλαίσιο του ΟΗΕ: Οι συνομιλίες διεξάγονται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών στη βάση της δικοινοτικής φύσης του προβλήματος, όπως αυτή καθορίστηκε από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας μετά το 1974. Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως το μόνο νόμιμο κράτος, αλλά ορίζει ότι η εσωτερική πτυχή της λύσης (διακυβέρνηση, διαμοιρασμός εξουσίας) πρέπει να συμφωνηθεί μεταξύ των δύο κοινοτήτων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων).
--Ο κίνδυνος της «υποβάθμισης»: Για δεκαετίες, η ελληνοκυπριακή πλευρά επέμενε ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συνομιλεί με τον ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας (και όχι με τον «Πρόεδρο της ΤΔΒΚ») ακριβώς για να μην προσδώσει κρατική υπόσταση στο κατεχόμενο κομμάτι.
--Η διεθνής νομιμότητα: Η συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων είναι απαραίτητη, καθώς αποτελούν συστατικό στοιχείο του κυπριακού κράτους με βάση το Σύνταγμα του 1960.
2.       Περί της θέσεως για απευθείας συνομιλίες με την Τουρκία
--Η άποψη ότι η Κύπρος πρέπει να συνομιλεί απευθείας με την Άγκυρα είναι πολύ ισχυρή και βασίζεται σε ακλόνητα επιχειρήματα:
• Η Τουρκία λαμβάνει τις αποφάσεις: Είναι κοινό μυστικό ότι η εκάστοτε ηγεσία στα κατεχόμενα εξαρτάται πλήρως οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά από την Άγκυρα. Συνεπώς, η Λευκωσία θεωρεί ότι η διαπραγμάτευση με τον «εκπρόσωπο» της Τουρκίας είναι συχνά προσχηματική, αφού το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Τουρκική κυβέρνηση.
• Το καθεστώς της Κατοχικής Δύναμης: Με βάση αποφάσεις του ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), η Τουρκία έχει την «αποτελεσματική διοίκηση» (effective control) της βόρειας Κύπρου. Άρα, νομικά και ουσιαστικά, είναι η υπεύθυνη δύναμη για την παρούσα κατάσταση.
3.       Πώς αντιμετωπίζεται αυτό στην πράξη; Για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο («με ποιον συνομιλούμε;»), η κυπριακή διπλωματία έχει κατά καιρούς εφαρμόσει τις εξής στρατηγικές:
--Τετραμερείς ή Πενταμερείς Διασκέψεις: Σε κρίσιμες φάσεις (όπως στο Μον Πελεράν, στο Κραν Μοντανά ή σε μεταγενέστερες άτυπες συναντήσεις), οι συνομιλίες διευρύνονται. Εκεί η Κυπριακή Δημοκρατία κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία, την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο (ως εγγυήτριες δυνάμεις), συζητώντας απευθείας με την Άγκυρα τη διεθνή πτυχή του προβλήματος (Ασφάλεια, Εγγυήσεις, Αποχώρηση Στρατευμάτων).
-- Διασταυρούμενες συναντήσεις: Στο παρελθόν είχαν γίνει προσπάθειες (και πραγματοποιήθηκαν κάποιες συναντήσεις) όπου ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής επισκέφθηκε την Άγκυρα και ο Τουρκοκύπριος την Αθήνα, ώστε να υπάρχει απευθείας δίαυλος με την κατοχική δύναμη χωρίς να παρακάμπτεται η κοινοτική δομή.
 
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Η Κύπρος επιδιώκει σταθερά να φέρει την Τουρκία προ των ευθυνών της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, η πλήρης άρνηση συνομιλίας με την τουρκοκυπριακή κοινότητα θα μπορούσε να ερμηνευθεί διεθνώς ως απροθυμία για συμβιβασμό και να δώσει το πάτημα στην Άγκυρα να προωθήσει τη διεθνή αναγνώριση των κατεχομένων ή τη λύση δύο κρατών, με το επιχείρημα ότι οι Ελληνοκύπριοι «απομονώνουν» τους Τουρκοκυπρίους.

ΤΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ * / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

* Γ΄Βραβείο στον 10ο λογοτεχνικό διαγωνισμό 

του ΕΠΟΚ στην κατηγορία: Μουσικός Στίχος

Γι αυτή τη πόλη του βορρά δείξτε συμπόνια, 

γιατί ένας μύθος μες στη θάλασσά της ζει.

Είναι ένας μύθος που κραδαίνει χίλια χρόνια  

και αναβλύζει μία αύρα μυθική.

Κάποιο καράβι με τρεις- τέσσερις εμπόρους, 

πρωί σαλπάρισε με τ΄ άσπρα του πανιά.

Τριακόσιοι αμφορείς γεμάτοι σπόρους, 

στ΄ αμπάρι του  γλυκόπιοτα κρασιά.

Κακή του τύχη λίγο έξω απ΄ το λιμάνι, 

ο Ποσειδώνας με την τρίαινα χτυπά.

Η μαύρη θάλασσα την ψυχραιμία χάνει 

και καταπίνει ότι στη ράχη της πετά.

Δέκα αιώνες σ΄ ένα ύπνο βυθισμένο, 

από το σκότος λίγο ήλιο πεθυμά.

Το ξύλινο κορμί μονάχο, σαπισμένο

 και το κατάρτι σε κομμάτια ξεψυχά.

Ένας τενόρος βουτηχτής μ΄ ένα αγκίστρι, 

σε χρόνο διάφορο το βρήκε μιαν αυγή.

Δένει την πρύμνη και την πλώρη μ΄ ένα δίχτυ 

και τ΄ ανασταίνει η φωνή του ν΄ ακουστεί.

Οι ναυτικοί που χάθηκαν μαζί του, 

φαντάσματα στου κάστρου τις ρωγμές.

Μικρά αστέρια στην βαριά αναπνοή του, 

σαν ζωντανεύουν στο κατάστρωμα ψυχές.

Κι ο Ανδρέας* που το βρήκε να κοιμάται, 

με τη μάσκα του, του έδωσε πνοή.

Γι αυτή την πόλη που το δένει να λυπάσαι, 

γιατί βρίσκεται σε μαύρη κατοχή.

Το καράβι σου Κερύνεια θυμίζει, 

μια ειρήνη που βυθίστηκε νωρίς.

Μια ειρήνη που τη χώρα σου χωρίζει. 

Δυο κομμάτια που αιωρούνται επί γης.

*Ανδρέας Καριόγλου: Ανακάλυψε το ναυάγιο το Νοέμβριο του 1965 σε μια κατάδυσή του.Όταν αναδύθηκε δεν άφησε κάποια σημαδούρα με αποτέλεσμα να χάσει τα ίχνη του. Με το χρόνο  βούτηξε πολλές φορές  ώσπου κατάφερε να το ξαναβρεί το 1968.

Β μέρος της Ποιητικής Συλλογής «16 αριθμοί και 24 γράμματα» : του Δημητρίου Γκόγκα που εκδόθηκε το έτος 2019 (ISBN 978-9925-7392-6-40) /(e-book))β΄μέρος: 24 γράμματα..

 https://dimitriosgogas2991964.blogspot.com/2021/10/16-24-2019-isbn-978-9925-7392-6-40-e_18.html

Γεγονότα, αποφάσεις (Ελλάδας και Κύπρου) που επηρέασαν την Πολιτική, Οικονομική και Κοινωνική ζωή της Ελλάδας

 γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας

          Ανατρέχοντας σε βάθος χρόνου 200 και πλέον χρόνου, από το 1821, υπήρξαν κάποια γεγονότα, αποφάσεις, πολιτικού, οικονομικού χαρακτήρα της Κύπρου που επηρέασαν σημαντικά την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας, αλλά και αντίστροφα.
 
   Ας δούμε ποια ήταν αυτά τα γεγονότα και ποιες οι αποφάσεις; 

     1. Ελληνική Επανάσταση (1821) και 19ος αιώνας: Οικονομική Στήριξη και Εθελοντισμός
  Ø Η οικονομική αιμοδοσία του Αγώνα: Παρά τις άγριες σφαγές του Ιουλίου του 1821 από τους Οθωμανούς (όπου καρατομήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός), η Κύπρος προσέφερε τεράστια οικονομική ενίσχυση στη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση. Κυπριακά πλοία φορτωμένα με τρόφιμα και πολεμοφόδια έφταναν στην αγωνιζόμενη Ελλάδα.
  Ø Κύπριοι αγωνιστές στην Ελλάδα: Περίπου 1.000 Κύπριοι εθελοντές ταξίδεψαν και πολέμησαν στα ελλαδικά εδάφη (π.χ. στην Έξοδο του Μεσολογγίου και στη Μάχη των Αθηνών), ενισχύοντας το στρατιωτικό και κοινωνικό σώμα της επαναστατημένης Ελλάδας.
 
2. Αρχές 20ού αιώνα: Βαλκανικοί Πόλεμοι και  το μεγάλο δίλημμα του 1915
 
  Ø  Εθελοντές στους Βαλκανικούς Πολέμους: Χιλιάδες Κύπριοι κατατάχθηκαν στον ελληνικό στρατό το 1912-1913, ενισχύοντας την προσπάθεια της Ελλάδας για εθνική ολοκλήρωση.
  Ø  Η βρετανική προσφορά της Κύπρου (1915): Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία πρόσφερε επίσημα την Κύπρο στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την άμεση έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Η άρνηση της κυβέρνησης Ζαΐμη (υπό την επιρροή του Βασιλιά Κωνσταντίνου) βάθυνε δραματικά τον Εθνικό Διχασμό, ο οποίος ταλαιπώρησε την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας για δεκαετίες.
 
3. Μέσα 20ού αιώνα (Δεκαετίες '50 - '70): Πολιτική Αστάθεια και Πτώση της Χούντας: Αυτή είναι η περίοδος της πιο έντονης και άμεσης επίδρασης της Κύπρου στην ελλαδική πολιτική ζωή:

  Ø  Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959): Η έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα στην Κύπρο προκάλεσε τεράστιες κοινωνικές αναταράξεις στην Ελλάδα, με καθημερινές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία και έξαρση του αντιβρετανικού αισθήματος. Το Κυπριακό ανέτρεπε ή πίεζε συνεχώς τις ελληνικές κυβερνήσεις.
  Ø  Η Αποχώρηση της Μεραρχίας (1967): Η απόφαση της ελληνικής χούντας να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, εξέθεσε ανεπανόρθωτα την Ελλάδα αμυντικά και πολιτικά.
  Ø  Το Πραξικόπημα και η Τραγωδία του 1974: Η μεγαλύτερη τομή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία προήλθε από την Κύπρο. Το ανόητο πραξικόπημα της χούντας του Ιωαννίδη κατά του Μακαρίου έδωσε το πρόσχημα για την τουρκική εισβολή. Η εθνική αυτή τραγωδία οδήγησε στην άμεση κατάρρευση της Δικτατορίας στην Ελλάδα και στην έναρξη της Μεταπολίτευσης, διαμορφώνοντας την Ελλάδα όπως την ξέρουμε σήμερα (Γ' Ελληνική Δημοκρατία).
 
4. 21ος αιώνας: Οικονομική Αλληλεξάρτηση

  Ø  Η Κρίση του 2013: Το "κούρεμα" των κυπριακών τραπεζών το 2013 επηρέασε άμεσα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα (καθώς τα ελληνικά υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών έπρεπε να απορροφηθούν εσπευσμένα από ελληνικούς ομίλους για να αποφευχθεί συστημικό κραχ στην Ελλάδα).
  Ø  Γεωπολιτική και Ενέργεια: Σήμερα, οι αποφάσεις της Κύπρου για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), τους αγωγούς φυσικού αερίου και τα ενεργειακά προγράμματα (π.χ. ηλεκτρική διασύνδεση Great Sea Interconnector) καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό την εξωτερική πολιτική και την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας.
 
      Το Κυπριακό πρόβλημα χρησιμοποιήθηκε άμεσα από το τουρκικό κράτος ως μοχλός πίεσης, οδηγώντας στον αφανισμό του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.
 
1. Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 (Το Πογκρόμ)
     Το 1955, ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο είχε φέρει σε τεράστια αμηχανία τη Μεγάλη Βρετανία. Για να περιπλέξουν την κατάσταση, οι Βρετανοί έβαλαν στο παιχνίδι την Τουρκία.Το βράδυ της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου 1955, οργανώθηκε μια προβοκάτσια (false flag) με μια μικρή έκρηξη στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Η είδηση διογκώθηκε εσκεμμένα από τον τουρκικό τύπο. Μέσα σε λίγες ώρες, ένας καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος χιλιάδων ατόμων εξαπέλυσε ένα βίαιο, οργανωμένο πογκρόμ κατά της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη. Λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν χιλιάδες ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Υπήρξαν δεκάδες νεκροί και εκατοντάδες βιασμοί. Αν και δεν υπήρξε επίσημη απέλαση τότε, το κλίμα τρόμου ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες να εγκαταλείψουν την Πόλη.
2. Οι Μαζικές Απελάσεις του 1964
Μετά τις αιματηρές διακοινοτικές ταραχές στην Κύπρο το 1963-1964 («Ματωμένα Χριστούγεννα»), οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου. Η Τουρκία, θέλοντας να εκδικηθεί την Αθήνα και τη Λευκωσία, κατήγγειλε μονομερώς την Ελληνοτουρκική Σύμβαση Εγκατάστασης του 1930. Η κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού άρχισε τις μαζικές απελάσεις των Ελλήνων υπηκόων που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη. Στους ανθρώπους αυτούς δινόταν διορία λίγων εικοσιτετράωρων να εγκαταλείψουν τη χώρα, επιτρέποντάς τους να πάρουν μαζί τους μόνο 20 κιλά αποσκευών και το ισόποσο περίπου 22 δολαρίων. Οι περιουσίες και τα ακίνητά τους δεσμεύτηκαν. Επειδή οι περισσότεροι από αυτούς τους Έλληνες (που είχαν ελληνικό διαβατήριο) ήταν παντρεμένοι με Έλληνες της Πόλης που είχαν τουρκική υπηκοότητα (Ρωμιοί), συμπαρέσυραν μαζί τους στην έξοδο ολόκληρες οικογένειες. Μέσα σε λίγους μήνες, ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, που αριθμούσε περίπου 80.000-100.000 ανθρώπους, συρρικνώθηκε δραματικά. Συνεπώς, το Κυπριακό ήταν η απόλυτη αιτία που το τουρκικό κράτος χρησιμοποίησε ως άλλοθι για να ξεριζώσει οριστικά μια ακμάζουσα ελληνική κοινότητα αιώνων από την Κωνσταντινούπολη.

Σου είπα να μην πεθάνεις.... / Δημήτριος Γκόγκας

Σου είπα να μην πεθάνεις.

Δεν μου έκανες τη χάρη. 

Και τώρα με κάθε περιστέρι πετάει η ψυχή σου.

Σου είπα να μην πεθάνεις.

Και συ χαμογέλασες. Αστείο, ψέλισσα ! 

Μα τώρα κατάλαβα πως έλεγες αντίο.

Σου είπα να μην πεθάνεις.

Απάντησες, μάλλον ταξίδια ονειρεύτηκες, ότι μοιάσεις του Ιώβ. 

Σήμερα στη στάση του Λεωφορείου, ήμουν μόνος.