ΒΡΑΔΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ (Ποιητική Συλλογή: ΑΝΑΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΛ)

 

ακούστε το ως τραγούδι : https://suno.com/song/63ea3046-f6ff-44d4-bfe8-ce3d43e6c2b8

29 Μαρτίου 2004

Ανοιγοκλείνουνε γλυκά,

Σαν βλέφαρα οι πόρτες.

Η μουσική σαν λουλουδιών, λευκών ξεπέταγμα,

Των τακουνιών τον θόρυβο

Που αφήνουνε οι πόρνες σκεπάζει!

Γέλια ακούγονται και θόρυβοι ερώτων.

Ήχοι, ως τιτιβίσματα πουλιών,

ερωδιών

που περιμένουνε.

Που προσμένουν φιλί, απ΄ των συντροφικών χειλιών.

Τι θλίψη!

Έμεινα ξέμπαρκος στου κρεβατιού την άκρη

Χωρίς ανάσας θηλυκής, το σκέπασμα κοχλάζει!

Ταράζει

Της άγριας θαλάσσης τα νερά

Και αντηχεί ο πόθος,

Στου ανδρικού κορμιού την λοφοσειρά.

Έχουν ξεσηκωθεί οι λάγνοι

Κι αρματωθήκανε θαρρώ.

Θέλουνε πόρτες να διαβούν

Και αλυχτούν

Σαν κέρβεροι που φύλαγαν σκοπιά στον Άδη!

ΕΨΑΧΝΑ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ (Από το Στρυμονικό Σερρών στη Λάρνακα της Κύπρου) Ένα τετράδιο για το Στρυμονικό: Ποιητική Συλλογή του Δημητρίου Γκόγκα που εκδόθηκε το έτος 2018 (ISBN 978-9925-7392-4-0) /(e-book)

το ακούτε και ως τραγούδι :https://suno.com/song/c1a7d37f-6ebd-4d57-a4d9-7471246696b0 

 Ο "ποιητής" συνομιλεί 

με τον αποθανόντα πατέρα του.

                                                                   v

                                                                   v

 

Διάλογος.....

 

Πατέρα

 

Έψαχνα μια πατρίδα, 

στο μέσο  του ανέμου,

σε μίσχους ηλιαχτίδας, 

πατρίδα είδα καλέ μου!

Ανοίγω πόρτα και πατώ, 

το μουχλιασμένο χώμα.

Είναι πατρίδα; Ή θαρρώ, 

ένα κορμί σε κώμα;

 

Γιέ μου

 

Άνοιξε το παράθυρο, 

ένα κρινάκι ανθίζει,

κι ένα μικρό αετόπουλο, 

δίπλα σου πεταρίζει.

Με πόνο όλα τα μάζεψα, 

σε μια αγκαλιά. Ελπίζω.

Βουνά, πεδιάδες και νερά, 

Πατρίδα είναι νομίζω.

 

Πατέρα

 

Δες στο μυστρί ξεράθηκε, 

όλο το βιός που χτίζω,

μπήγω το όνειρο στην γη, 

πατρίδα δεν καρπίζω.

Και το κορμί που λύγισε, 

απ΄ τα όπλα μου στον ώμο,

φωνή της μάνας σίγησε, 

μα μ΄ οδηγεί στον δρόμο.

 

Κάθε τριγύρω που πατώ, 

ήλιος και καταιγίδα,

ξένη πατρίδα π΄ αγαπώ, 

η πέτρινη πατρίδα.

 

Γιε μου

 

Όλοι οι ανθοί που φύτεψες, 

σαν άνοιγες θεμέλια,

ρίζες οι λέξεις π΄ αγαπάς, 

φυτρώνουν Ευαγγέλια!

Σ΄ αφήνω γη κι έναν  θεό, 

εκτός αυτών ουκ είδα,

όπου ανάσες για να ζεις, 

είναι μικρή πατρίδα.

 

Όμως αυτή που άφησες, 

χρίζει το ριζικό σου,

κάθε σου δάκρυ και καημός, 

στον αναστεναγμό σου!

 

Πατέρα

 

Πήρα την γη που μου δωκες, 

την έπλασα προζύμι

και στην καρδιάς την πυροστιά, 

άπλωσα μια γαλήνη.

Ένωσα δρόμους, ποταμούς, 

μπόλιασα την ελπίδα,

βήμα στο βήμα έλιωσα 

μα βρήκα την πατρίδα!

 

 

Το Παλάτι Των Παιδιών /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

https://suno.com/s/9xKADDghoshQFssc

Όσο θυμάμαι το χωριό θα λέω για τον Δημητρό και τον Αντώνη Για του Δεκέμβρη τη δροσιά της μάνας μου την αγκαλιά που δεν παγώνει Σε μια αυλή από πηλό είχαν στη στέγη, είχαν στη στέγη πελαργό και χελιδόνια Που ξενιτεύονταν θαρρώ με της βροχής τον ερχομό τα πρώτα χιόνια Κάθε πρωί, πριν το σχολειό απ’ το χέρι με κρατούσε ο παππούς μου Κι ένα μπισκότο λιχουδιά με ταξίδευε μακριά θυμάται ο νους μου Στο χωριό, στο χωριό δεν παγώνει η καρδιά Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα Ζεύει τα ζώα ο Δημητρός «άσε, γυναίκα,

ο αγρός γεννά χορτάρι» Από τα βάσανα εγώ δεν θα γλυτώσω,

κι αν ο χάροντας με πάρει

Μες στο τσεμπέρι τ’ αργυρά στην υφασμάτινη ποδιά το χαρτζιλίκι Βόλοι, κρυφτό και γλυτωμό και ένας ήχος ξύλινος απ’ το τσιλίκι Και σαν ανοίγει ο ουρανός μοιάζει το χώμα να θυμάται Πάνω σε άτι, μ’ άσπρα φτερά ο Αντωνιός περνά κοντά κι όλα γυρνάνε Στο χωριό, στο χωριό δεν παγώνει η καρδιά Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα Κι απ’ των συννέφων τη δροσιά σαν από κάδρου ζωγραφιά έρχονται πάλι Τα πρώτα χιόνια σιωπηλά και μια φωνή μες στα βαθιά λέει «μην ξεχάσεις»

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΛ (από την ποιητική συλλογή: Ανάσες από την Καμπούλ) / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Ακούστε το και ως τραγούδι 

https://suno.com/song/7dfcbf18-cb46-4322-b6fe-8587611f697c

14 Δεκεμβρίου

Δεν είναι οι νύχτες στην Καμπούλ,

Σαν άγγελοι ωραίοι

Μοιάζουν πολύ σαν πόρνες του θανάτου.

Μικρές και ασήμαντες, σκορπούν χολή,

Σαν καρφιά στο σταυρό του αθανάτου.

Γερνούν νωρίς, κι αλλάζουν χρώματα.

Βογκούν από τον πόνο.

Κόκκινες, κίτρινες, ξανθές φωτοβολίδες.

Είναι οι ανάσες του εχθρού που μέσα τους τρυπώνω.

Πίσω απ΄ της νύχτας τις χρυσές πυγολαμπίδες.

Δεν τις μπορώ τις νύχτες στην Καμπούλ.

Στο θάλαμο λαξεύουνε τις λέξεις,

Σπάνε τα τσέρκια με θυμό. Βοούν νεκρά πουλιά.

Στρατιώτη ονειρεύεσαι μια μάχη για να παίξεις;

Δεν είναι οι νύχτες στην Καμπούλ,

Ως άνθρωποι ωραίοι.

Ως έκπτωτοι που χάσανε τα άσπρα τους φτερά.

Είδα τις νάρκες μες τα μάτια της ψυχής,

σ΄ ένα λυχνάρι που ο καπνός ποτέ δεν σταματά.

Κι ύστερα λένε οι σύντροφοι,

                                           τις νύχτες μαζεμένοι:

«Πλησιάζουμε την Κόλαση. Το φέγγος  για λυχνάρι»

Ωχρά τα πρόσωπα κοιτούν  κι οι τοίχοι των θαλάμων

σαν μέταλλο στεγνοί. Στον διάδρομο ανάβει ένα φανάρι.

Σφαλίστε! Είν΄ επιταγή.  Μην τολμήσουνε,

Στις νύχτες μας και ζούνε,

Εφιάλτες πια, δεν τους θωρώ. Ξέρω μόνο πετάνε!

Στις κάνες στρατιωτών αηδόνια τραγουδούνε.

Σαν τις σειρήνες μας καλούν και κάπου αλλού τους πάνε!

ΜΕΡΑ ΜΟΥ (από την ποιητική συλλογή: Ανάσες από την Καμπούλ) / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Ακούστε το ως τραγούδι 

https://suno.com/song/7ce0661e-ab93-4a00-a9fa-ba5aed2ccc8a 

15 Νοεμβρίου

 

ΜΕΡΑ ΜΟΥ

Της αγάπης έμαθα τον λαβύρινθο.

Φυλλωσιές αδρόσιστες στο πυρόξανθο.

Αμαρτία είμαι εγώ.

Μια στιγμή!

Να σιωπήσω!

Τον ομφάλιο της γης μην αφήσω.

Μέρα μου, παρθένα.

Αγέννητη.

Στου Αι Δημήτρη τη χρονιά, μέρα μέθυσα.

Στα κλειστά της ξενιτιάς,  αιμορράγησα.

Και ο κτύπος της καρδιάς

Σαν χαλάζι,

μ΄ ένα νύχι γυάλινο,

με χαράζει.

Μέρα μου, αγνή.

Αγέννητη.

Μες της γης τα σωθικά, λάβα ντύθηκα. 

Πέρασα απ’ της πηγής, μα δεν πλύθηκα.

Ζει, απρόσμενα η ψυχή.

Φτερουγίζει.

Η ζωή, μια ρωγμή.

Με ακοντίζει.

Μέρα μου, μητέρα.

Αγέννητη.

Διαδρομή (από την ποιητική συλλογή: Ανάσες από την Καμπούλ) / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

ακούστε το ως τραγούδι 

    https://suno.com/song/d67f0afc-4c38-41eb-a810-bb20b5abdc53

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

10 Νοεμβρίου

Μια διαδρομή υάκινθους ονειρεύτηκα.

Ποταμούς στεγνών δακρύων γεύτηκα.

Είναι το χαμόγελό σου, στο βαθύ γαλάζιο.

Των βουνών τους ήχους αφουγκράστηκα.

Στις κορυφές ν΄ αναδυθώ, κουράστηκα.

Είναι ένα μυστικό, στο βαθύ γαλάζιο.

Στων κυμάτων το πλατύ κοιμήθηκα,

Στων ερώτων την πηγή ξεπλύθηκα.

Μία η ανατολή, στο γαλάζιο σου χαρτί.

Αέρηδες στον κόρφο σου, γλυκολαλούνε.

Σειρήνες όνειρα, με πόθο σε καλούνε.

Η αλλοτινή φύση, στο γαλάζιο σου χαρτί.