ΤΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ * / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

* Γ΄Βραβείο στον 10ο λογοτεχνικό διαγωνισμό 

του ΕΠΟΚ στην κατηγορία: Μουσικός Στίχος

Γι αυτή τη πόλη του βορρά δείξτε συμπόνια, 

γιατί ένας μύθος μες στη θάλασσά της ζει.

Είναι ένας μύθος που κραδαίνει χίλια χρόνια  

και αναβλύζει μία αύρα μυθική.

Κάποιο καράβι με τρεις- τέσσερις εμπόρους, 

πρωί σαλπάρισε με τ΄ άσπρα του πανιά.

Τριακόσιοι αμφορείς γεμάτοι σπόρους, 

στ΄ αμπάρι του  γλυκόπιοτα κρασιά.

Κακή του τύχη λίγο έξω απ΄ το λιμάνι, 

ο Ποσειδώνας με την τρίαινα χτυπά.

Η μαύρη θάλασσα την ψυχραιμία χάνει 

και καταπίνει ότι στη ράχη της πετά.

Δέκα αιώνες σ΄ ένα ύπνο βυθισμένο, 

από το σκότος λίγο ήλιο πεθυμά.

Το ξύλινο κορμί μονάχο, σαπισμένο

 και το κατάρτι σε κομμάτια ξεψυχά.

Ένας τενόρος βουτηχτής μ΄ ένα αγκίστρι, 

σε χρόνο διάφορο το βρήκε μιαν αυγή.

Δένει την πρύμνη και την πλώρη μ΄ ένα δίχτυ 

και τ΄ ανασταίνει η φωνή του ν΄ ακουστεί.

Οι ναυτικοί που χάθηκαν μαζί του, 

φαντάσματα στου κάστρου τις ρωγμές.

Μικρά αστέρια στην βαριά αναπνοή του, 

σαν ζωντανεύουν στο κατάστρωμα ψυχές.

Κι ο Ανδρέας* που το βρήκε να κοιμάται, 

με τη μάσκα του, του έδωσε πνοή.

Γι αυτή την πόλη που το δένει να λυπάσαι, 

γιατί βρίσκεται σε μαύρη κατοχή.

Το καράβι σου Κερύνεια θυμίζει, 

μια ειρήνη που βυθίστηκε νωρίς.

Μια ειρήνη που τη χώρα σου χωρίζει. 

Δυο κομμάτια που αιωρούνται επί γης.

*Ανδρέας Καριόγλου: Ανακάλυψε το ναυάγιο το Νοέμβριο του 1965 σε μια κατάδυσή του.Όταν αναδύθηκε δεν άφησε κάποια σημαδούρα με αποτέλεσμα να χάσει τα ίχνη του. Με το χρόνο  βούτηξε πολλές φορές  ώσπου κατάφερε να το ξαναβρεί το 1968.

Οι πλύστρες των πολέμων* / Δημήτριος Γκόγκας

 

Έπλεναν τις ματωμένες κάπες μέσα σε γούρνες με κρύο νερό.
Έσταζε το ανθρώπινο αίμα, σαν κρασί στους υπονόμους.
Στο κατόπι, χάνονταν στις θάλασσες των ποιητών και γίνονταν κύματα.
 
Ένα δελφίνι χαίρεται, μια φώκια κολυμπάει, πετά σιμά ένα θαλασσοπούλι!
 
Τσιμπολογούσαν αποφάγια ότι απόμεινε δηλαδή από την τράπεζα.
Πριν φύγουν από τα πλυσταριό,
έκαναν κι αυτές μπάνιο σαν τις αμαρτωλές στο κρεματόρια.
Κοίταζαν απ' τις τρύπες των τοίχων,
οι ξεχασμένοι στρατιώτες των μετόπισθεν,
την ύστερη γυναικεία σάρκα, υγρή και τσαλακωμένη, βρώμικη κι αηδιαστική.
Πως μυρίζει εγκατάλειψη το ανθρώπινο αίμα! Και πόσο η κιβωτός του!
 
Ένα γουρούνι στο πλυσταριό, ένας λύκος τριγύρω,
μια αλεπού μυρίζει το αίμα!
«Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης,
τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον»
 
Μάνα! Να των ανθρώπων τ αδέλφια.
Οι μεγαλόσταυροι κρεμασμένοι μαζί  με τον εσταυρωμένο.
Στο σπίτι σαν έφταναν, πάντα αγέλαστες και πάντα σκεβρωμένες,
μύριζαν αίμα, φλέγμα, ιδρώτα και θάνατο.
Το νερό δεν καθάριζε το σώμα. Ουδεμία βάπτιση, ουδεμία Ανάσταση!
Μέλανα ζωμό, μια φέτα ψωμί κι ένα όνομα μνημονευομένου
ότι κρατούσαν στο νου, σαν μπάλωναν τις κάπες, στο φως του λυχναριού.
 
Στις άκρες τα ποντίκια και στα πόδια τους,
οι γάτες νηστικές, τα σκυλιά δεν βγάζανε άχνα!
 
Όλα τριγύρω κι ως τα ουράνια. Μυρωδιά καμένης σάρκας.
Μυρωδιά παιδιών στρατιωτών που χάθηκαν.
Μυρωδιά λήθης και αναστεναγμών.
 
Πριν κοιμηθούν δεν αρκούσε ο σταυρός κι η προσευχή.
Μια θηλιά κάτω από το προσκέφαλο για ώρα ανάγκης,
ακόμα και στα όνειρα, οδηγούσε στην Ελευθερία!

* Το ποίημα τιμήθηκε με το β΄βραβείο στον 3ο Ετήσιο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «…προς την Ελευθερία» που διοργάνωσε ο σύλλογος «Οι Φίλοι της Λιμνοθάλασσας» στο πλαίσιο των δράσεων «Λιμνοθαλασσιώτικα 2026». (συμπίπτει με την εμβληματική επέτειο των 200 χρόνων από την ηρωική Έξοδο της Φρουράς των Ελεύθερων Πολιορκημένων.)

* Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα: https://aromalefkadas.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5/

ΠΕΝΤΕ ΔΑΚΤΥΛΑ * / Δημήτριος Γκόγκας

 

Κυπαρισσόβουνος
 
Χίλια είκοσι-τέσσερα βήματα,
μέχρι να βρω στα άγια χώματά σου, αίμα ηρώων.
Περιμένω τη σχάση του χρόνου,
όπου θα γίνει λάβα το αίμα και ανάσταση.
 
Άγιος Ιλαρίωνας
 
Βουβός ένας ήχος καμπάνας, ταξιδεύει με τον άνεμο,
υμνολογώντας εργάτες που σκότωσε η Ρήγαινα.
Ο ασκητής σαν ρόδο μες στ΄ αγκάθια, στην εισβολή φωνάζει τα παιδιά του
κι ύστερα αφήνει πνοή καπνού ως τα ουράνια. Στους αγνοούμενους θυσία.
 
Πενταδάκτυλος
 
Έπραξες το χρέος. Πατριδοκαπηλία είπε ο Διγενής
πατώντας με την παλάμη του, την κορυφή σου.
Τώρα ήρθε η σειρά μου. Δεν γνωρίζω αν πολεμήσω.
Γνωρίζω πως οφείλω. Για πληρωμή, πρέπει να ζήσω. 
 
Βουφαβέντο
 
Έγινα αετός.
Πέταξα στα μυστικά περάσματα σου.
Κάθε πέτρα, ένας στρατιώτης.
Σε κάθε βόλι, μια πικράδα χρόνου.
 
Καντάρα
 
Άτροπος στον κόρφο τους κι έτσι πεθάνανε στην κοίτη του ποταμού.
Είπαν την πίστη τους νερό να γίνει.
Ο ουρανός να πέσει στον κάμπο, να μεστώσουν τα στάχυα.  
Να ζήσει αιώνια, η κόρη της νήσου.
 
 

* Συμμετοχή στην Ποιητική Ανθολογία για τον Πενταδάκτυλο, κατόπιν συμμετοχής σε σχετικό  ποιητικό διαγωνισμό από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου

ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Συμμετοχή  στον Θ΄ πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό των Πνευματικών Οριζόντων Λεμεσού  Εφαλτήριο Λόγου Τέχνης και Πολιτισμού.  / Έπαινος στην κατηγορία : Ποίηση σε ελεύθερο στίχο

 
Ήρθαμε μόνοι για να φύγουμε μόνοι.
Γύρω από το φτωχικό τραπέζι, ψάθινες οι καρέκλες.
Άδειες, γεμάτες, τι σημασία έχει, σαν από το γεύμα,
λείπει το ψωμί που σημαίνει αγάπη.
Λείπει το δροσερό νερό, λείπει η δίψα, απουσιάζει η ζωή.
Λείπει το γάλα, πόνος στο στήθος της μάνας!
 
Η διαρκής σιωπή, δικάζει τη σιωπή μας.
Το αμήχανο βλέμμα αγκάθι στη ψυχή όλων.
Ράπισμα στο ασθενικό σώμα.
Αυτό το σώμα, που αιώνια, έρημος μια
κι οι στίχοι μας όαση.
Γλυφό το νερό της, με τους πειρασμούς της αμαρτωλής,
των ευαγγελίων και των διαθηκών.
 
Πιάνω την καρδιά, ένα πυρωμένο κάρβουνο.
Λάβα. Πέτρα, μαύρη κροκάλα ποταμού.
Ποιος πρώτος θα τη ρίξει;
Ο πατέρας; Η μάνα; Ο αναμάρτητος;
 
Υψώνω το γυάλινο ποτήρι που σημαίνει σπονδή.
Σβήνει η πληγωμένη ψυχή πριν πετάξει.
Πουλί νηστικό, άνεμος στον άνεμο.
Άμμος, πηλός ακατέργαστος, ζύμη.
 
Χύνω το γάλα, έρχεται το φίδι.
Κι όσο σφυρίζει η έχιδνα, μια ουτοπία αγάπης,
δαιμονίζει στον παράδεισο.
 
Ο πατέρας στο στόμα που βρίζουμε, η μάνα στη ψυχή που μολύνθηκε.
Ο αδελφός μας Σίμων, στους ώμους του, κουβαλά τον σταυρό μας.
Ο Θεός στον κήπο άλαλος, άφωνος εγώ κι λέξεις καρφιά των εσταυρωμένων.
Οι οπές στις παλάμες μας ακόμα υπάρχουν.

 

3 Χαικού του Δημητρίου Γκόγκα / Συμμετοχές στον Θ΄ πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό

των Πνευματικών Οριζόντων Λεμεσού  Εφαλτήριο Λόγου Τέχνης και Πολιτισμού.

Ένα από τα παρακάτω Χαικού έλαβε το Γ΄Βραβείο.

ΑΔΟΥΛΩΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ* του Δημητρίου Γκόγκα

 * έπαινος στον 8ο Λογοτεχνικό διαγωνισμό/2018 του ΕΠΟΚ 

Ελλάδα:	Κύπρος θαλασσοφίλητη μες στης καρδιάς τη στράτα.  Άκου τι έχω να σου πω, δυο λόγια δυο μαντάτα.
Κύπρος:	Τι έχεις τάχα να μου πεις, να μου καταλογίσεις; Έχω περάσει δύσκολα, εσύ να ευτυχίσεις.
Ελλάδα:	Κύπρος μου τα τραγούδια σου,  ακόμα στάζουν αίμα. Όλο τον κόσμο γύρισα, μα τόπο σαν εσένα, δεν είδα άλλον πουθενά. Είσαι μες στη ψυχή μου. Ορίζεις την ανάσα μου και όλη την ζωή μου!
Κύπρος:	Τι έχεις Μάνα όμορφη  και πολυαγαπημένη; Κρύψου μέσα στους πόνους μου, στα στήθη διχασμένοι.
Ελλάδα:	Χίλιοι εχθροί περάσανε, πάνω απ΄ το κορμί σου. Αφήσανε το στίγμα τους και τώρα μοναχή σου, γυρεύεις τα αδέλφια μου που κείτονται θαμμένα. Τα όνειρα στα σύννεφα, ισχνά σκελετωμένα. Μην τα κοιτάς τα όνειρα, εφιάλτες γίναν τώρα. Ξεπλένονται τα Σάββατα, με του Ιουλίου τη μπόρα!
Κύπρος:	Όπου κι αν βγω, όπου σταθώ, όπου κι αν ξαποστάσω, δεν βρίσκω δρόμο να διαβώ, ποτάμι να περάσω.
Ελλάδα:	Πάντα υπάρχει μια κραυγή που μου μηνά σταμάτα! Δεν είν ο κόσμος αρκετός για τη δική σου στράτα.
Κύπρος:	Πικρά ετούτα που λογάς, ψίθυροι στο αέρα. Μου αρπάξανε κάποιες ψυχές κι απλώσανε φοβέρα. Αυτές θα γίνουν δρόμοι μου, θα γίνουν μονοπάτια και όπως μιλούσε ο ποιητής θα βρω τα σκαλοπάτια, για να ανέβω πιο ψηλά, να ζήσω στους αιώνες. Μέσα στα όμορφα βουνά, κλαδί σε ελαιώνες!
Ελλάδα:	Σε χαιρετώ  Αφροδίτη μου, σ΄ αφήνω με υγεία. Σ΄ αυτό τον τόπο ολημερίς γράφεται ιστορία. Και κάποια δάκρυα που κυλούν και γίνονται βροχούλα αδούλωτες βαφτίζουνε, ζωές μες σε βαρκούλα, που ταξιδεύει σαν εσέ, στης θάλασσας τη ρότα. Θέλω να βρεις τη δόξα σου, να γίνεις όπως πρώτα.

 

ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟ ΩΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :https://suno.com/song/7e91f84e-08e9-4a42-828d-cd7bf83532e0

 

Πέντε δάκτυλα: Η Συμμετοχή μου στην Ποιητική Ανθολογία για τον Πενταδάκτυλο, κατόπιν συμμετοχής σε σχετικό ποιητικό διαγωνισμό από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου

 

Κυπαρισσόβουνος
 
Χίλια είκοσι-τέσσερα βήματα,
μέχρι να βρω στα άγια χώματά σου, αίμα ηρώων.
Περιμένω τη σχάση του χρόνου,
όπου θα γίνει λάβα το αίμα και ανάσταση.
 
Άγιος Ιλαρίωνας
 
Βουβός ένας ήχος καμπάνας, ταξιδεύει με τον άνεμο,
υμνολογώντας εργάτες που σκότωσε η Ρήγαινα.
Ο ασκητής σαν ρόδο μες στ΄ αγκάθια, στην εισβολή φωνάζει τα παιδιά του
κι ύστερα αφήνει πνοή καπνού ως τα ουράνια. Στους αγνοούμενους θυσία.
 
Πενταδάκτυλος
 
Έπραξες το χρέος. Πατριδοκαπηλία είπε ο Διγενής
πατώντας με την παλάμη του, την κορυφή σου.
Τώρα ήρθε η σειρά μου. Δεν γνωρίζω αν πολεμήσω.
Γνωρίζω πως οφείλω. Για πληρωμή, πρέπει να ζήσω. 
 
Βουφαβέντο
 
Έγινα αετός.
Πέταξα στα μυστικά περάσματα σου.
Κάθε πέτρα, ένας στρατιώτης.
Σε κάθε βόλι, μια πικράδα χρόνου.
 
Καντάρα
 
Άτροπος στον κόρφο τους κι έτσι πεθάνανε στην κοίτη του ποταμού.
Είπαν την πίστη τους νερό να γίνει.
Ο ουρανός να πέσει στον κάμπο, να μεστώσουν τα στάχυα.  
Να ζήσει αιώνια, η κόρη της νήσου.
 

 

Χαικού /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Με το φλισκούνι,

ζέστανε το χνώτο της

η ανάσταση.

*

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

*

Άγουρο ρόδι

έσπασε κι η τύχη

φυγαδεύτηκε. 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.
 
 

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.

 
 

Ο ΑΕΡΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ* /Δημήτριος Γκόγκας

 

 
Ο αέρας χορεύει μέσα στον κάμπο
κι εμείς έχουμε κρεμαστεί στα άυλα μπράτσα του.
Παιδιά μικρά βλέπεις,
που όνειρα θεριά μας κυριεύουν.
Μαθαίνοντας τα βήματα
αργά ή γρήγορα, σταυρωτά ή πίσω,
χορός είναι λεβεντιάς, λέμε πως είναι,
όπως ταιριάζει στην άγουρη νιότη. 
Που σαν χαθεί,
ο χρόνος τη θρέφει και συνθλίβει το κάλος,
ο διάκενος στίχος στρέφεται,
γίνεται κρύσταλλο δάκρυ
κι ο κύκλος κλείνει τις φτερούγες
κι ως μοιρολόι
παρηγοράει τον άγριο άνεμο στον κάμπο!

* 2025:Έλαβε Έπαινο στον Η΄ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό των Πνευματικών Οριζόντων Λεμεσού 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.

*Το ποίημα "ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟς ΠΡΩΙΝΟΥ" έλαβε Β΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης ΣΟΝΕΤΟΥ.  

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ * / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

** Το Χαικου "ΦΑΣΚΟΛΗΜΟ" έλαβε Α΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης ΧΑΙΚΟΥ.  

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ* / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.
 

* Το ποίημα "ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" έλαβε Γ΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Ελεύθερου Στίχου 

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ (Χαικου) * /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

* 2025: Το χαικού με τίτλο: ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ έλαβε το Α΄βραβείο στον 5ο πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό (κατηγορία Χαικού) του περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.

* 2025: Το ποίημα: ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ, έλαβε το Β΄ βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (Κατηγορία Ποίηση: Σονέτο) του περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ * /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.
 

* Το παραπάνω ποίημα έλαβε Γ΄βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (2025)  του Περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ  ( κατηγορία: Ποίηση σε ελεύθερο στίχο) 
 

ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ * του Δημητρίου Γκόγκα

 

Την ώρα που τα βλέφαρα θα κλείνεις
κι οι δούλοι το δωμάτιο θα σκουπίζουν.
Την αυγή θα ονειρεύεσαι, π αφήνεις
τις ποιήσεις στο συρτάρι να σαπίζουν.
 

Θα χαϊδεύουν οι αγάπες σου το χέρι.
Θα ζητούν να συγχωρέσεις κάποια λάθη.
Να ρωτήσεις τον Θεό σου αν θα ξέρει,
πως ματώνει της ζωής τους το αγκάθι.
 
Το σαρκίο σου με λίβανο θα ραίνουν.
Οι στιγμές σου μυροφόρες θα ντυθούνε.
Λυπημένες και δειλές θα ξεμακραίνουν
κι οι αόρατες ματιές σου θ απορούνε.
 
Πώς δεν σταύρωσες τη φύση σου, ν αλλάξεις.
Μ έναν όφη η καρδιά σου χαραγμένη.
Τις ψυχές των ποιητών να απαλλάξεις,
απ' την μοίρα τους, την καταδικασμένη.

* Β΄ βραβείο στην κατηγορία Ποίηση στον 13ο Λογοτεχνικό διαγωνισμό του ΕΠΟΚ (Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων) 2022-2023

*η φωτογραφία είναι από την σελίδα: https://www.dimokratia.gr/apopseis/400446/o-thanatos-ton-stochaston-os-ekfrastis-tis-zois-toys/

ΤΙΣ ΞΕΡΩ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ * του Δημητρίου Γκόγκα

Τις ξέρω καλά αυτές  τις γυναίκες
που κάθονται σκυφτές  στην άκρη της ακροθαλασσιάς.
Στο λιόγερμα χωμένες, πλαγιάζουν με το σκοτάδι κάθε βράδυ,
μέσα στις πέτρινες τρύπες για να βρουν τη δροσιά της ζωής,
ως να φωτίζει ο ήλιος της ομορφιάς.
Βλέπουν τα χέρια τους συνεχώς,
πως τους ξέφυγε μια μικρή χώρα απ΄ την χούφτα τους
καράβια απ΄ τα λιμάνια των δακτύλων τους
κι ιδρώνουνε
και πέφτει άτσαλα το ρίγος στο γόνατο.
Κάπου – κάπου πιάνουν με το ένα χέρι τη μέση τους
να σιάξουν το κήπο με τα τριαντάφυλλα που λύγισε ο άνεμος.
 
Πλημμυρίζουν οι άτσαλες γραμμές της ζωής
από τον ιδρώτα και κολλά το κατράμι
στο μικρό τριχωτό των πάνω κοκάλων
σπάνε μες στο κρύο της υγρασίας
οι λέξεις και τα οράματα.
Μ΄ αυτές εκεί, πάνω από τις λέξεις και τα οράματα.
Τις ξέρω καλά αυτές τις γυναίκες
που κλειδώθηκαν στο όχι και τις διαρκείς απαγορεύσεις των πόθων.
Τώρα το όχι έγινε σήμαντρο
κι ένα τσουκάλι γεμάτο ζεστό φαγητό που πρέπει να δοκιμάσουν.

 * Το παραπάνω ποιημα έλαβε την 1η θέση στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό "Ε.Π.Ο.Κ" και "ΖΑΛΩΝΗ - 'ΞΑΣΤΕΡΟΝ" το 2021. 

η φωτογραφία αίναι από τον ιστότοπο: https://antikleidi.com/2013/02/19/poia-gunaika/