ΑΔΟΥΛΩΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ* του Δημητρίου Γκόγκα

 * έπαινος στον 8ο Λογοτεχνικό διαγωνισμό/2018 του ΕΠΟΚ 

Ελλάδα:	Κύπρος θαλασσοφίλητη μες στης καρδιάς τη στράτα.  Άκου τι έχω να σου πω, δυο λόγια δυο μαντάτα.
Κύπρος:	Τι έχεις τάχα να μου πεις, να μου καταλογίσεις; Έχω περάσει δύσκολα, εσύ να ευτυχίσεις.
Ελλάδα:	Κύπρος μου τα τραγούδια σου,  ακόμα στάζουν αίμα. Όλο τον κόσμο γύρισα, μα τόπο σαν εσένα, δεν είδα άλλον πουθενά. Είσαι μες στη ψυχή μου. Ορίζεις την ανάσα μου και όλη την ζωή μου!
Κύπρος:	Τι έχεις Μάνα όμορφη  και πολυαγαπημένη; Κρύψου μέσα στους πόνους μου, στα στήθη διχασμένοι.
Ελλάδα:	Χίλιοι εχθροί περάσανε, πάνω απ΄ το κορμί σου. Αφήσανε το στίγμα τους και τώρα μοναχή σου, γυρεύεις τα αδέλφια μου που κείτονται θαμμένα. Τα όνειρα στα σύννεφα, ισχνά σκελετωμένα. Μην τα κοιτάς τα όνειρα, εφιάλτες γίναν τώρα. Ξεπλένονται τα Σάββατα, με του Ιουλίου τη μπόρα!
Κύπρος:	Όπου κι αν βγω, όπου σταθώ, όπου κι αν ξαποστάσω, δεν βρίσκω δρόμο να διαβώ, ποτάμι να περάσω.
Ελλάδα:	Πάντα υπάρχει μια κραυγή που μου μηνά σταμάτα! Δεν είν ο κόσμος αρκετός για τη δική σου στράτα.
Κύπρος:	Πικρά ετούτα που λογάς, ψίθυροι στο αέρα. Μου αρπάξανε κάποιες ψυχές κι απλώσανε φοβέρα. Αυτές θα γίνουν δρόμοι μου, θα γίνουν μονοπάτια και όπως μιλούσε ο ποιητής θα βρω τα σκαλοπάτια, για να ανέβω πιο ψηλά, να ζήσω στους αιώνες. Μέσα στα όμορφα βουνά, κλαδί σε ελαιώνες!
Ελλάδα:	Σε χαιρετώ  Αφροδίτη μου, σ΄ αφήνω με υγεία. Σ΄ αυτό τον τόπο ολημερίς γράφεται ιστορία. Και κάποια δάκρυα που κυλούν και γίνονται βροχούλα αδούλωτες βαφτίζουνε, ζωές μες σε βαρκούλα, που ταξιδεύει σαν εσέ, στης θάλασσας τη ρότα. Θέλω να βρεις τη δόξα σου, να γίνεις όπως πρώτα.

 

ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟ ΩΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :https://suno.com/song/7e91f84e-08e9-4a42-828d-cd7bf83532e0

 

Πέντε δάκτυλα: Η Συμμετοχή μου στην Ποιητική Ανθολογία για τον Πενταδάκτυλο, κατόπιν συμμετοχής σε σχετικό ποιητικό διαγωνισμό από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου

 

Κυπαρισσόβουνος
 
Χίλια είκοσι-τέσσερα βήματα,
μέχρι να βρω στα άγια χώματά σου, αίμα ηρώων.
Περιμένω τη σχάση του χρόνου,
όπου θα γίνει λάβα το αίμα και ανάσταση.
 
Άγιος Ιλαρίωνας
 
Βουβός ένας ήχος καμπάνας, ταξιδεύει με τον άνεμο,
υμνολογώντας εργάτες που σκότωσε η Ρήγαινα.
Ο ασκητής σαν ρόδο μες στ΄ αγκάθια, στην εισβολή φωνάζει τα παιδιά του
κι ύστερα αφήνει πνοή καπνού ως τα ουράνια. Στους αγνοούμενους θυσία.
 
Πενταδάκτυλος
 
Έπραξες το χρέος. Πατριδοκαπηλία είπε ο Διγενής
πατώντας με την παλάμη του, την κορυφή σου.
Τώρα ήρθε η σειρά μου. Δεν γνωρίζω αν πολεμήσω.
Γνωρίζω πως οφείλω. Για πληρωμή, πρέπει να ζήσω. 
 
Βουφαβέντο
 
Έγινα αετός.
Πέταξα στα μυστικά περάσματα σου.
Κάθε πέτρα, ένας στρατιώτης.
Σε κάθε βόλι, μια πικράδα χρόνου.
 
Καντάρα
 
Άτροπος στον κόρφο τους κι έτσι πεθάνανε στην κοίτη του ποταμού.
Είπαν την πίστη τους νερό να γίνει.
Ο ουρανός να πέσει στον κάμπο, να μεστώσουν τα στάχυα.  
Να ζήσει αιώνια, η κόρη της νήσου.
 

 

ΠΕΝΤΕ ΔΑΚΤΥΛΑ * / Δημήτριος Γκόγκας

 

Κυπαρισσόβουνος
 
Χίλια είκοσι-τέσσερα βήματα,
μέχρι να βρω στα άγια χώματά σου, αίμα ηρώων.
Περιμένω τη σχάση του χρόνου,
όπου θα γίνει λάβα το αίμα και ανάσταση.
 
Άγιος Ιλαρίωνας
 
Βουβός ένας ήχος καμπάνας, ταξιδεύει με τον άνεμο,
υμνολογώντας εργάτες που σκότωσε η Ρήγαινα.
Ο ασκητής σαν ρόδο μες στ΄ αγκάθια, στην εισβολή φωνάζει τα παιδιά του
κι ύστερα αφήνει πνοή καπνού ως τα ουράνια. Στους αγνοούμενους θυσία.
 
Πενταδάκτυλος
 
Έπραξες το χρέος. Πατριδοκαπηλία είπε ο Διγενής
πατώντας με την παλάμη του, την κορυφή σου.
Τώρα ήρθε η σειρά μου. Δεν γνωρίζω αν πολεμήσω.
Γνωρίζω πως οφείλω. Για πληρωμή, πρέπει να ζήσω. 
 
Βουφαβέντο
 
Έγινα αετός.
Πέταξα στα μυστικά περάσματα σου.
Κάθε πέτρα, ένας στρατιώτης.
Σε κάθε βόλι, μια πικράδα χρόνου.
 
Καντάρα
 
Άτροπος στον κόρφο τους κι έτσι πεθάνανε στην κοίτη του ποταμού.
Είπαν την πίστη τους νερό να γίνει.
Ο ουρανός να πέσει στον κάμπο, να μεστώσουν τα στάχυα.  
Να ζήσει αιώνια, η κόρη της νήσου.
 
 

* Συμμετοχή στην Ποιητική Ανθολογία για τον Πενταδάκτυλο, κατόπιν συμμετοχής σε σχετικό  ποιητικό διαγωνισμό από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου

Χαικού /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Με το φλισκούνι,

ζέστανε το χνώτο της

η ανάσταση.

*

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

*

Άγουρο ρόδι

έσπασε κι η τύχη

φυγαδεύτηκε. 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.
 
 

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.

 
 

Ο ΑΕΡΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ* /Δημήτριος Γκόγκας

 

 
Ο αέρας χορεύει μέσα στον κάμπο
κι εμείς έχουμε κρεμαστεί στα άυλα μπράτσα του.
Παιδιά μικρά βλέπεις,
που όνειρα θεριά μας κυριεύουν.
Μαθαίνοντας τα βήματα
αργά ή γρήγορα, σταυρωτά ή πίσω,
χορός είναι λεβεντιάς, λέμε πως είναι,
όπως ταιριάζει στην άγουρη νιότη. 
Που σαν χαθεί,
ο χρόνος τη θρέφει και συνθλίβει το κάλος,
ο διάκενος στίχος στρέφεται,
γίνεται κρύσταλλο δάκρυ
κι ο κύκλος κλείνει τις φτερούγες
κι ως μοιρολόι
παρηγοράει τον άγριο άνεμο στον κάμπο!

* 2025:Έλαβε Έπαινο στον Η΄ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό των Πνευματικών Οριζόντων Λεμεσού 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.

*Το ποίημα "ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟς ΠΡΩΙΝΟΥ" έλαβε Β΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης ΣΟΝΕΤΟΥ.  

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ * / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

** Το Χαικου "ΦΑΣΚΟΛΗΜΟ" έλαβε Α΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης ΧΑΙΚΟΥ.  

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ* / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.
 

* Το ποίημα "ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" έλαβε Γ΄βραβείο, το 2025, στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Ελεύθερου Στίχου 

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ (Χαικου) * /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Το φασκόμηλο,

άνθισε στην αυλή μας.

Γελά η μάνα!

* 2025: Το χαικού με τίτλο: ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ έλαβε το Α΄βραβείο στον 5ο πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό (κατηγορία Χαικού) του περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΝΟΥ* /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Κάθε πρωί ανασταίνεται η ελπίδα,
ενός κόσμου που κοιμάται καινός.
Με σοφία στολίζει το άρμα ο Θεός
και ζεσταίνει την πλάση με μία αχτίδα.
 
Τα λουλούδια ανοίγουν και σκορπούν
τ΄ άρωμά τους. Κάποιο γέρνει στο χώμα
και φιλάει τη γη που ξυπνάει από κώμα.
Στα κλαδιά, τα πουλιά γλυκά κελαηδούν.
 
Το παράθυρο πάντα πρωί το ανοίγω
κι η καρδιά πεταρίζει από έρωτα λες.
Και οι ήχοι χορεύουν μαζί κι οι σιωπές.
 
Το μαχαίρι του πόνου σε μια άνοιξη μπήγω.
Ως το δάκρυ να πέσει στο βρεγμένο χορτάρι
και να έρθει η νύχτα την ελπίδα να πάρει.

* 2025: Το ποίημα: ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ, έλαβε το Β΄ βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (Κατηγορία Ποίηση: Σονέτο) του περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ

ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ * /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

 
Ξημέρωνε
κι ένας αέρας πίεσε
να νιώσω τον κόσμο που γεννιότανε.
Κι ήταν αβάστακτη αυτή η όχληση
καθώς έβλεπε το φως,
ένας πλούσιος,
ένας φτωχός,
ίσως κάποιος ποιητής.
Μακριά, ίσως πιο μακριά
απ' ότι φανταζόμουν,
άγγιζε τον ορίζοντα η αυγή.
Κι έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε το σώμα του
και φώτισε η μέρα,
αισθάνθηκα το ανάλαφρο αυτού  του κόσμου.
 
Και συ αγαπημένη μπορείς να νιώσεις ότι κι εγώ;
Να πιαστούμε χέρι με χέρι
και να βαδίσουμε εκεί που οι ευχές
γίνονται σώματα αγγέλων.
 

* Το παραπάνω ποίημα έλαβε Γ΄βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (2025)  του Περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ  ( κατηγορία: Ποίηση σε ελεύθερο στίχο) 
 

ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ * του Δημητρίου Γκόγκα

 

Την ώρα που τα βλέφαρα θα κλείνεις
κι οι δούλοι το δωμάτιο θα σκουπίζουν.
Την αυγή θα ονειρεύεσαι, π αφήνεις
τις ποιήσεις στο συρτάρι να σαπίζουν.
 

Θα χαϊδεύουν οι αγάπες σου το χέρι.
Θα ζητούν να συγχωρέσεις κάποια λάθη.
Να ρωτήσεις τον Θεό σου αν θα ξέρει,
πως ματώνει της ζωής τους το αγκάθι.
 
Το σαρκίο σου με λίβανο θα ραίνουν.
Οι στιγμές σου μυροφόρες θα ντυθούνε.
Λυπημένες και δειλές θα ξεμακραίνουν
κι οι αόρατες ματιές σου θ απορούνε.
 
Πώς δεν σταύρωσες τη φύση σου, ν αλλάξεις.
Μ έναν όφη η καρδιά σου χαραγμένη.
Τις ψυχές των ποιητών να απαλλάξεις,
απ' την μοίρα τους, την καταδικασμένη.

* Β΄ βραβείο στην κατηγορία Ποίηση στον 13ο Λογοτεχνικό διαγωνισμό του ΕΠΟΚ (Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων) 2022-2023

*η φωτογραφία είναι από την σελίδα: https://www.dimokratia.gr/apopseis/400446/o-thanatos-ton-stochaston-os-ekfrastis-tis-zois-toys/

ΤΙΣ ΞΕΡΩ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ * του Δημητρίου Γκόγκα

Τις ξέρω καλά αυτές  τις γυναίκες
που κάθονται σκυφτές  στην άκρη της ακροθαλασσιάς.
Στο λιόγερμα χωμένες, πλαγιάζουν με το σκοτάδι κάθε βράδυ,
μέσα στις πέτρινες τρύπες για να βρουν τη δροσιά της ζωής,
ως να φωτίζει ο ήλιος της ομορφιάς.
Βλέπουν τα χέρια τους συνεχώς,
πως τους ξέφυγε μια μικρή χώρα απ΄ την χούφτα τους
καράβια απ΄ τα λιμάνια των δακτύλων τους
κι ιδρώνουνε
και πέφτει άτσαλα το ρίγος στο γόνατο.
Κάπου – κάπου πιάνουν με το ένα χέρι τη μέση τους
να σιάξουν το κήπο με τα τριαντάφυλλα που λύγισε ο άνεμος.
 
Πλημμυρίζουν οι άτσαλες γραμμές της ζωής
από τον ιδρώτα και κολλά το κατράμι
στο μικρό τριχωτό των πάνω κοκάλων
σπάνε μες στο κρύο της υγρασίας
οι λέξεις και τα οράματα.
Μ΄ αυτές εκεί, πάνω από τις λέξεις και τα οράματα.
Τις ξέρω καλά αυτές τις γυναίκες
που κλειδώθηκαν στο όχι και τις διαρκείς απαγορεύσεις των πόθων.
Τώρα το όχι έγινε σήμαντρο
κι ένα τσουκάλι γεμάτο ζεστό φαγητό που πρέπει να δοκιμάσουν.

 * Το παραπάνω ποιημα έλαβε την 1η θέση στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό "Ε.Π.Ο.Κ" και "ΖΑΛΩΝΗ - 'ΞΑΣΤΕΡΟΝ" το 2021. 

η φωτογραφία αίναι από τον ιστότοπο: https://antikleidi.com/2013/02/19/poia-gunaika/

Ακατέργαστη Μπαλάντα για Κείνους Χωρίς όνειρα, Απέραντη Σιωπή, Παράκληση του Πάσχα : 3 Ποιήματα που έλαβαν το Β΄ Βραβείο στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Βιβλιοθήκης Σπάρτου

και συμπεριλήφθησαν στην Ανθολογία που κυκλοφόρησε με ακόμα δύο ποιήματα από τον κάθε ποιητή. Στη σελίδα αυτή παραθέτω τα 5 ποιήματά μου. 


ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΗ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΟΝΕΙΡΑ

Κι έρχονται οι μέρες πολύ νωρίς,

ίσα που καταλαβαίνεις τον βαρύ ερχομό τους.

Ύστερα, καθώς κυλούν χωρίς ούτε ένα κυματισμό,

λες: πέρασαν τόσο γρήγορα.

Καθώς γυρνάς από τα γερασμένα καφενεία,

στην κενή πλατεία,

-γερασμένος και συ-

τι περιμένεις πρωί, βράδυ;

Κάποια λευκά σεντόνια κρέμονται

σε ατσαλένια σύρματα στις χωμάτινες αυλές.

Αυλές που θα είναι παράδεισοι ονείρου, στο μακρινό σου μέλλον.

Οραματίστηκες; Μα καθόλου, ούτε καν, ψελλίζεις: δεν…

Πότε- πότε πιάνεις το σώμα σου από τις άκρες των ώμων

και το τινάζεις από το μπαλκόνι χωρίς κάγκελα,  

το χτυπάς με ένα ραβδί να φύγουν οι σκόνες.

Πασπαλίζουν ότι φοράς και ότι σε σκεπάζει

ακόμα και κείνη η σκιά, η ομίχλη, η αντάρα.

Και πρέπει σκέφτεσαι,  στο τόπο που αγάπησες να ναι ο ομφάλιος

δεμένος στα τσάκνα της φωλιάς

πάνω στα κεραμίδια και δεν έχει αποκολληθεί ακόμα.

Κι είναι και τούτο επικίνδυνο,

ένα ασθενικό συμβαίνει,

μια περιπέτεια ρημάτων που τρώγουν ότι τολμά κι ότι ξεμένει πίσω.

Κι έρχονται έτσι οι μέρες, σημειωτόν και τροχάδην.

Κι είναι τελικά όραμα, ένα κομμάτι ψωμί πάνω στο τραπέζι.

Κι ένα χαμόγελο στην χωμάτινη αυλή, πίσω από τα λευκά σεντόνια;

 ***

ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΣΙΩΠΗ

Είναι μια απέραντη σιωπή αυτοί οι λόφοι.

Τεράστιες χώρες στο μήνα Σεπτέμβρη.

Ήλιοι που γνέφουνε σεμνά μέσα στις καρδιές μας.

 Είναι μια απέραντη σιωπή αυτή οι λόφοι

 Κι ας σπέρνουν στους ορίζοντες οι άνεμοι το θρόισμά τους.

 Ας τινάζουν τα φτερά τους μικρά πετούμενα

 και νικιέται ο βαθύτερος θάνατος.

 Μέσα στις φοβερές αντάρες, στις αόρατες ομίχλες

 Στα χαμομήλια και τις παπαρούνες που ζυγώνουνε τα πατρικά μας.

Είναι μια απέραντη σιωπή:

το σοκάκι που πρώτο περπάτησες,

το κλαδί που έσπασες,

το πρώτο πουλί που σκότωσες,

κι ανέβηκες τους σιωπηλούς λόφους.

Πάνω στις ράχες αγνάντεψες τον υποσχόμενο κάμπο.

Δώρα σου στείλανε: την ψευτιά, το μίσος, την εκδίκηση.

Θες, μες στη σιωπή που διαρκεί ο χρόνος ενός ρόγχου

να τους τα επιστρέψεις

μα δώρα μουρμουράς και δεν μοιράζονται.

Κι είναι η ζωή ένα έλεος πρώτα σε σένα

κι ύστερα σαν να γελούσες, πίστεψες -σαν να γελούσες-

πως θα έσπαγε η απέραντη σιωπή

την ώρα που ράγισαν οι πλαγιές των ρημαγμένων λόφων

μα ολότελα, αφέθηκες στην κατάρα της.

https://vivliothikispartou.blogspot.com/2018/07/blog-post_16.html?showComment=1531820584492#c5398603171511222102

 ***

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Εσείς που γνωρίζετε πως οι νόμοι φυτρώνουν στα λούλουδα

Έχει ειπωθεί : οι νόμοι υπάρχουν στη δύναμη

Γελιέστε οι νόμοι υπάρχουν για το κράτος, εάν το κράτος είστε εσείς. 

Αν πάλι λέτε αυτή η φωνή, είναι η φωνή των νόμων

Που γίνονται από σας και για σας υπάρχουν

Τότε δώστε εξήγηση κι υπογραφή

Δώστε τον λόγο: Κτίστης κανείς δεν έγινε άρχοντας

Δώστε γραφή και νόμο: Ξυλουργός σταυρώθηκε και φαρισαίοι βασιλεύουν

Αν πάλι είμαστε σκόνη στο άπειρο, γιατί είμαστε σκόνη;

Τινάζουμε τη σκόνη από τα ιμάτιά μας;

Δεν αντέχω άλλο, δεν ….

Θα βάψω την πόρτα μου κόκκινη.

Να,  βλέπετε πως αίμα ανθρώπων τρέχει δρομέας.

Μέσα στο κύμα του αίματος κρύβεται μια ελπίδα.

Κι εσείς που γνωρίζετε τους νόμους ελπίζετε!

Καλώς ελπίζετε πως το πόδι του δρομέα θα σηκώσει τη σκόνη που ρίξατε.

Κι η σκόνη είστε εσείς.

Μη θωρείτε πως το αίμα σας είναι σκόνη.

Μην θωρείτε διάφορο το χρώμα του αίματος.

Και την υφή της σκόνης.

Η σκόνη – σκόνη, το αίμα κόκκινο.

Και η ελπίδα στο χρώμα του αίματος.

Μια κόκκινη σκόνη.

Και τώρα που οι μίσχοι γίνανε δρόμοι πνευμόνων,

περνούν οι αέρηδες και πνίγουν τα στήθη.

Μια σκόνη κόκκινη.

Θωρείτε τη σκόνη στις λέξεις σας.

Μέσα στις λέξεις μια ελπίδα.

Μέσα στις λέξεις οι λύκοι κι οι ύαινες.

Μέσα στη γλώσσα ένα μαχαίρι, μια πέτρινη σπάθη,

ένας πυρωμένος ήλιος, ένας άνθρωπος που πνίγεται.

Μέσα στη σκόνη ο νόμος μας.

Πριν κλείσω το ποίημα

Παράκληση του Πάσχα.

Τι πονάει περισσότερο στον κόσμο μας;

Το ακάνθινο στεφάνι, το ψέμα, η συκοφαντία, το καρφί

ή ο κουρνιαχτός που σκέπασε τους νόμους μας;  

Σχετικά: https://vivliothikispartou.blogspot.com/

**

Απολέπιση

Τα βράδια στη περιοχή του Makenzie

κυκλοφορεί μισόγυμνος ένα αέρας τρισάθλιος και μεθυσμένος

Θα είναι ο αέρας της ξενιτιάς σκέφτηκα

Ξετσίπωτοι Άγγλοι τουρίστες

με τη ζωή –έτσι λένε- κλεισμένη σ΄ ένα μπουκάλι

Όμορφα κορίτσια θαρρείς γυμνόστηθα

Ούτε που κρύβουν πλέον την πεθυμιά του έρωτα

Ψωνίζουν ήλιο όσο- όσο

Και τεμαχίζουν τη νιότη τους αργά

Στο βάθος το γκάζι μυρίζει θάνατο

Ένα χέρι υψώνει αντίσταση

Κι είναι το χέρι του θύτη

Τα θύματα φορούν τις λεοντές τους

Παρελαύνοντες στην παραλιακή

Κι ύστερα

Ύστερα μην υπάρχει ο θάνατος μέσα στο φεγγάρι;

Πως λαμποκοπά καθώς πνίγεται στα αβαθή των Φοινικούδων !

Μια αχιβάδα- δεν υπάρχουν αχιβάδες μου λέει ο ντόπιος-

Μια αχιβάδα σφίγγω τα δόντια μου

Κλείνει την αγάπη μου για σένα σε μια δίφυλλη φυλακή οστράκων

και σβήνει

Σβήνει

χάνεται με την μεταμεσονύκτια μουσική της ξενιτιάς 

Στους δρόμους με τα αγκάθια και τις παπουτσοσυκιές που θυσιάστηκαν

για τη βρεγμένη άμμο στα πόδια μας.

**

ΙΧΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Κάθε πρωί που σηκώνομαι αντικρύζω μια γυναίκα

και αναφωνώ ψιθυριστά να ακούσει η καρδιά μου

Ποιος απωθεί τη σκέψη να μην πεθάνει στην ομορφιά της;

Μέχρι να ξυπνήσει έχω παραγγείλει στον ήλιο καλό μεσημέρι

Έχω ανταλλάξει το κρύο με την ελπίδα

Έχω ζητήσει από τα σύννεφα ένα απαλό αεράκι

Να μπλεχτούν τα δάκτυλα στα καστανά μαλλιά της

Και να σου θεέ μου μια θάλασσα για κείνη

Ήρεμη κι απάνεμη

Ένας μικρός όρμος να δένουν τα όνειρά μας

Τόσος παιδεμός μια κόλαση και μια ο παράδεισος

Ξέρω πως είναι μια λύτρωση να πεθάνεις

μα είναι λαμπρή ευτυχία να ζεις και ν΄ αντικρύζεις το χαμόγελό της

Δεν είναι μια μικρή γραμμή στα χείλη της

Είναι μια λάμψη στο βλέμμα της

Μια τρομερή λάμψη

Κι είναι τρόπος λατρείας όταν το καταλαβαίνει!

Μια φλόγα κι ένα μικρό μαγκάλι θυμιατήρι

το πρωί που αντικρύζω μια γυναίκα