Το Παλάτι Των Παιδιών /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

https://suno.com/s/9xKADDghoshQFssc

Όσο θυμάμαι το χωριό θα λέω για τον Δημητρό και τον Αντώνη Για του Δεκέμβρη τη δροσιά της μάνας μου την αγκαλιά που δεν παγώνει Σε μια αυλή από πηλό είχαν στη στέγη, είχαν στη στέγη πελαργό και χελιδόνια Που ξενιτεύονταν θαρρώ με της βροχής τον ερχομό τα πρώτα χιόνια Κάθε πρωί, πριν το σχολειό απ’ το χέρι με κρατούσε ο παππούς μου Κι ένα μπισκότο λιχουδιά με ταξίδευε μακριά θυμάται ο νους μου Στο χωριό, στο χωριό δεν παγώνει η καρδιά Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα Ζεύει τα ζώα ο Δημητρός «άσε, γυναίκα,

ο αγρός γεννά χορτάρι» Από τα βάσανα εγώ δεν θα γλυτώσω,

κι αν ο χάροντας με πάρει

Μες στο τσεμπέρι τ’ αργυρά στην υφασμάτινη ποδιά το χαρτζιλίκι Βόλοι, κρυφτό και γλυτωμό και ένας ήχος ξύλινος απ’ το τσιλίκι Και σαν ανοίγει ο ουρανός μοιάζει το χώμα να θυμάται Πάνω σε άτι, μ’ άσπρα φτερά ο Αντωνιός περνά κοντά κι όλα γυρνάνε Στο χωριό, στο χωριό δεν παγώνει η καρδιά Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα Κι απ’ των συννέφων τη δροσιά σαν από κάδρου ζωγραφιά έρχονται πάλι Τα πρώτα χιόνια σιωπηλά και μια φωνή μες στα βαθιά λέει «μην ξεχάσεις»

Σιβρι και ΑΙ Λιάς (ΣΤΡΥΜΟΝΙΚΟ) ΤΟΥ Δημητρίου Γκόγκα (έλα να δεις τον τόπο μου)

https://suno.com/song/fdbbd152-1ebf-498a-a4cc-fb6ff08f7bdb

Έλα να δεις τον τόπο μου, που είναι μεταξένιος,
μακρό φυλλες καλαμποκιές, πράσινο-φρουρημένος.
Ξερολιθιές στα μέσα του,μα όταν γερνούν τα όρη,

δέκα σκιές επάνω του και βγαίνει βόλτα η κόρη.

Δεν είναι φύση αλαργινού, πουλί ξενιτεμένου,
μα η καρδιά του στεναγμού, του χιλιοπονεμένου,

που απ΄ τα ξένα έρχεται και στο Σιβρί ανεβαίνει,
ένα σταυρό στον Αι Λια κι ύστερα κατεβαίνει.

Το πονάμε,σας  στο λέω, το πονάμε,
τ ΄ αγαπάμε, να ξέρεις μάνα, τ΄ αγαπάμε.
Τραγουδάμε!

Τρέχα να δεις την μάννα μου,που στο κατώφλι κλαίει,
βροχόνερο απ΄ τα μάτια της, την μοναξιά της καίει.
Βούρκος από λασπόνερα στον Αι Χαραλάμπη,
μια Εκκλησιά μετέωρη, ολόχρονα  που λάμπει.

Έλα να δεις τον τόπο μου, της ξενιτιάς Πατρίδα.
Έχει ο κόσμος  ομορφιές.Πιο όμορφη δεν είδα.

Μες στης καρδιάς το χτύπημα, ένα καρφί ακόμα
κι εγώ φιλί που της χρωστώ στο νοτισμένο χώμα! 

Η Μαργαρίτα της Ροδιάς του Δημητρίου Γκόγκα

 ακουστε το τραγουδι :https://suno.com/song/f794697b-76e4-4ae5-8b56-b770a8c33fff

Κάτω απ΄ ανθηρή Ροδιά,
φύτρωσε μια Μαργαρίτα.
Μεγαλώνει στη σκιά
κι όλοι την φωνάζουν κοίτα:
 
«Ήλιος βγαίνει και φωτίζει.
Πάντα νέους κόσμους χτίζει.
Και κεντάμε στη καρδιά μας,
ρόδια από τη Ροδιά μας.»
 
Φύλλα πράσινα φορεί.
Πανωφόρι στη βροχή.
Κι όταν κάποιος την γητεύει,
στην αγάπη τον μπερδεύει.
 
Μα όταν κόρη την μαδάει:
«μ΄ αγαπάει, δεν μ΄αγαπάει».
Ένας σπόρος θα ριζώσει
και τον κόσμο θα μελώσει.
 
Το ξημέρωμα  η Ροδιά
πέταξε τα νυχτικά.
Να ο ήλιος μας φουντώνει,
τα λουλούδια μαραζώνει!

Άνεμος και βαρκούλα / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

Μέθυσα πολύ απ΄της γης το άσπρο μύρο βρήκα τον θεό δίπλα του θα πάω να γύρω μου ΄πε όχι, μη δεν ήρθε ακόμα ο χρόνος γιατί εκεί στη γη σκόρπισε ξανά ο πόνος Είσαι άνεμος, είσαι βροχούλα σε ωκεανό, μικρή βαρκούλα κι αν σε βρω, αν σ’ αγκαλιάσω θα φοβάμαι εγώ, να μην σε χάσω (να μην σε χάσω) Είσαι άνεμος, είσαι βροχούλα σε ωκεανό, μικρή βαρκούλα κι αν σε βρω, αν σ’ αγκαλιάσω θα φοβάμαι εγώ, να μην σε χάσω (να μην σε χάσω) Μια σταγόνα γης ότι πάντα μου ανήκει κι αυτή την χρωστώ όριο βάζω με νύχι Κι όταν θα σε δω να φυτεύεις κυπαρίσσι λέω δεν μπορεί κάποια μέρα θα δροσίσει Είσαι άνεμος, είσαι βροχούλα σε ωκεανό, μικρή βαρκούλα κι αν σε βρω, αν σ’ αγκαλιάσω θα φοβάμαι εγώ, να μην σε χάσω (να μην σε χάσω) Κράτα με λίγο κι ας τρέμει το χέρι αν φύγεις κι απόψε θα σπάσει το αστέρι Μα αν μείνεις εδώ θα μάθω να στέκω σαν πέτρα στη βροχή σαν φύλλο που αντέχω Είσαι άνεμος, είσαι βροχούλα σε ωκεανό, μικρή βαρκούλα κι αν σε βρω, αν σ’ αγκαλιάσω θα φοβάμαι εγώ, να μην σε χάσω (να μην σε χάσω)

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΩΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :https://suno.com/song/c549b599-34ba-43da-bb9c-ae1c467cf46c

ΑΔΟΥΛΩΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ* του Δημητρίου Γκόγκα

 * έπαινος στον 8ο Λογοτεχνικό διαγωνισμό/2018 του ΕΠΟΚ 

Ελλάδα:	Κύπρος θαλασσοφίλητη μες στης καρδιάς τη στράτα.  Άκου τι έχω να σου πω, δυο λόγια δυο μαντάτα.
Κύπρος:	Τι έχεις τάχα να μου πεις, να μου καταλογίσεις; Έχω περάσει δύσκολα, εσύ να ευτυχίσεις.
Ελλάδα:	Κύπρος μου τα τραγούδια σου,  ακόμα στάζουν αίμα. Όλο τον κόσμο γύρισα, μα τόπο σαν εσένα, δεν είδα άλλον πουθενά. Είσαι μες στη ψυχή μου. Ορίζεις την ανάσα μου και όλη την ζωή μου!
Κύπρος:	Τι έχεις Μάνα όμορφη  και πολυαγαπημένη; Κρύψου μέσα στους πόνους μου, στα στήθη διχασμένοι.
Ελλάδα:	Χίλιοι εχθροί περάσανε, πάνω απ΄ το κορμί σου. Αφήσανε το στίγμα τους και τώρα μοναχή σου, γυρεύεις τα αδέλφια μου που κείτονται θαμμένα. Τα όνειρα στα σύννεφα, ισχνά σκελετωμένα. Μην τα κοιτάς τα όνειρα, εφιάλτες γίναν τώρα. Ξεπλένονται τα Σάββατα, με του Ιουλίου τη μπόρα!
Κύπρος:	Όπου κι αν βγω, όπου σταθώ, όπου κι αν ξαποστάσω, δεν βρίσκω δρόμο να διαβώ, ποτάμι να περάσω.
Ελλάδα:	Πάντα υπάρχει μια κραυγή που μου μηνά σταμάτα! Δεν είν ο κόσμος αρκετός για τη δική σου στράτα.
Κύπρος:	Πικρά ετούτα που λογάς, ψίθυροι στο αέρα. Μου αρπάξανε κάποιες ψυχές κι απλώσανε φοβέρα. Αυτές θα γίνουν δρόμοι μου, θα γίνουν μονοπάτια και όπως μιλούσε ο ποιητής θα βρω τα σκαλοπάτια, για να ανέβω πιο ψηλά, να ζήσω στους αιώνες. Μέσα στα όμορφα βουνά, κλαδί σε ελαιώνες!
Ελλάδα:	Σε χαιρετώ  Αφροδίτη μου, σ΄ αφήνω με υγεία. Σ΄ αυτό τον τόπο ολημερίς γράφεται ιστορία. Και κάποια δάκρυα που κυλούν και γίνονται βροχούλα αδούλωτες βαφτίζουνε, ζωές μες σε βαρκούλα, που ταξιδεύει σαν εσέ, στης θάλασσας τη ρότα. Θέλω να βρεις τη δόξα σου, να γίνεις όπως πρώτα.

 

ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟ ΩΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :https://suno.com/song/7e91f84e-08e9-4a42-828d-cd7bf83532e0

 

ΠΟΝΟΣ /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 
 

Χρόνια φεύγω μακριά, τα μαλλιά μου ασπρίσανε.
Πάντα αφήνω κερί σ΄ ένα τάφο και κλαίω.
Η ζωή κι η αυγή σε δυο δρόμους  χωρίσανε.
Σ΄ ένα δάκρυ στη γη, μια βαρκούλα που πλέω.
 
Πάντα φτάνω αργά στην πατρίδα. Νυχτώνει.
Ένας ύμνος  κρυφός, της καρδιά μου στολίδι.
Το κερί που‘χα αφήσει ξημερώματα λιώνει
και γελάει πικρά του θανάτου το φίδι.
 
Επιστρέφω με θλίψη. Σε μια πέτρα ο ήλιος
καθρεφτίζει το φως του. Πρωινό του Απρίλη.
Ας πατήσω το χώμα στην αυλή που πονούσα.
Σαν πουλάκι ας κλείσω τα φτερά μου το δείλι.

μπορείτε να το ακούσετε ως τραγούδι :   https://suno.com/s/ZOZTndWjg9fLVspd

Στερνός αποχαιρετισμός / Δημήτριος Γκόγκας

 

Μάνα μην κλαις, δεν θ΄ αργήσω.
Έχω χρόνια μπροστά, να τρυγήσω.
 
Κι έχω πάρει μαζί,
τη ζακέτα τη γκρι,
μη κρυώσω.
Έρχομαι στις οκτώ,
ετοιμάσου κι εγώ,
φιλί θα σου δώσω.
 
Μάνα μην κλαις, δεν σ΄ αφήνω.
Είμαι μες στη φωτιά και νιώθω πως σβήνω.
 
Έχω πάρει μαζί,
τη δική σου ψυχή
και το χάδι.
Φίλησε ότι αγαπώ.
Σπείρε βασιλικό,
Να μυρίζω στον Άδη.
 
Μάνα μην κλαις
οι δικές μου εποχές
ποτέ δεν ανθίσαν.
Στο κουρνιαχτό
λάβα και ουρλιαχτό
μόνο αφήσαν.

μπορείτε να το ακούσετε ως τραγούδι στο παρακάτω σύνδεσμο

https://suno.com/song/233f90d3-4217-40af-85a9-ce85568ade2d?sh=nlpJiNWcCmcfBWH8&fbclid=IwY2xjawRZvzVleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBvSmJHQ0lUUHp2WWxLUFFVc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHsSccjwWg5pyV41SzaOXnxrQ_zn1OUMs5UQ6daFB7912VoGiZOLLGS7XxfSE_aem__McKMyq-xJdgxffd-Kus7w

Ο Γιάννης ο μπεκρής του Δημητρίου Γκόγκα

Ο Γιάννης ο μπεκρής
παιχνίδι μιας μαμής
κι ενός καραβοκύρη, 
δεν είχε στη ζωή
μια τρύπα να κρυφτεί
και πέτρα για να γύρει. 

Λιωμένος στο ποτό
μέσα στο τσακωμό
τον σκέπαζε η νύχτα.
Φίλος του βασιλιά,
της ντάμας, του παπά,
με μία χαρτορίχτρα.

Παντρεύτηκε το δυο
Χιλιάδες και οκτώ,
κάπου στη Σαλονίκη.
Πήρε μια παστρικιά
δεν έκανε παιδιά
και του στησαν μια δίκη.

Για να ΄χει μια σοδειά,
τα σκέλια ανοικτά
τσιμπούσαν την ψυχή της.
Κι εκείνη η χολή
έσταζε σαν κερί
κι έκαψε τη μορφή της.

Μ΄ αυτός χωρίς μηλιά
Βουτούσε στα βαθειά
στου ποτηριού τον πάτο.
Κι εκεί στη σιγαλιά
μετρούσε η καρδιά
να πάει παρακάτω.

Έπλεξε μια θηλειά
σ΄ ενός γκρεμού μεριά
κι άφησε το κορμί του.
Του Γιάννη του Μπεκρή
σε τούτη τη στροφή
διαγράφω τη ζωή του.

Δεν είναι / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Δεν είναι για τον πόλεμο,
που έχουμε μιλήσει,
μα για το σώμα του Χριστού,
που έχουμε μισήσει.
 
Δεν είναι για την Άνοιξη,
που σκέπασε ο Χειμώνας,
μα ο λυγμός κατάνυξη
κι ο θάνατος αιώνας!
 
θα σταυρώσουμε όπως πάμε, τις κρυφές ελπίδες μας
και θα λιώσουν τα κορμιά μας από τις σειρήνες μας.
 
Δεν είναι που περπάτησα
στα μαρμαρένια αλώνια,
μα που στο ω σταμάτησα
κι αλώθηκαν τα χρόνια.
 
Και που ξενιτευτήκαμε
σαν μαύρα χελιδόνια,
μα όλοι γεννηθήκαμε
για μιας πατρίδας πιόνια!
 
Και βαδίζουμε σκυμμένοι, ύστεροι στο δρόμο μας,
έχοντας στη γη αφήσει τον μοιραίο θρόνο μας!
 
 
 

Χρόνια ποτίζουμε τη γη ... του Δημητρίου Γκόγκα

 

Χρόνια ποτίζουμε τη γη,
με δάκρυα και αίμα.
Ελευθερία στη ψυχή
και στη ζωή το ψέμα!
 
Κι όταν κοιτάμε τον θεό,
σηκώνουμε τα χέρια.
Προδίδουμε τον αδελφό,
ματώνοντας τ’ αστέρια.
 
Στο τέλος όταν φτάνουμε
ήμαστε νικημένοι.
Στο σκοτεινό του ουρανού,
νιώθουμε φοβισμένοι.
 
Και μ ένα πόνο στη καρδιά,
με μια πληγή στα στήθια
Ρίχνομε λάδι στη φωτιά,
καίγοντας την αλήθεια!

 

Με αγάπη / Δημήτριος Γκόγκας

 της Στρατούλας

Με αγάπη και λουλούδια 
και με τον ήλιο στο βουνό, 

θα κεντήσω δυο τραγούδια 

για να σου πω πως σ΄αγαπώ. 

Το σ΄αγαπώ όσοι το ζούνε

έχουν λιακάδα στην ψυχή.  

Μαζί τους πάντα ξαγρυπνούνε 

αόρατοι αστερισμοί! 

Με αγάπη θ΄ανεβούμε,  

βήμα το βήμα,  το τραχύ 

μονοπάτι και θα βγούμε,  

σ΄απόκρυμνη βουνοκορφή! 

Την αστραπή όταν θα βρούμε 

θα γευτούμε ουρανό 

και μαζί θα αισθανθούμε 

όλο τον κόσμο στο κενό!

Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου, 

πάνω στο στήθος μου εσύ 

γίνε το αλφα της αβύσσου 

και γω μια στάλα απ΄την βροχή!

Στο Πάσχα του Κόσμου / Δημήτριος Γκόγκας

 Είμαστε  εδώ και γύρω- γύρω

 απ΄τη φωτιά, που καίει παντού. 

Λέω: τον πόνο μου θα σπείρω 

για να φυτρώσει σ΄ αλλουνού

τόπο θεού, του Παραδείσου

κήπου, που ονόμασαν Εδέμ.

Κάν΄ τον σταυρό σου και κοιμήσου

βυθίσου σ΄ ένα Τεριρέμ. 

Ρωτάς : "παιδί, εκεί πεινάει;"

Και κάποια μάνα καταγής

σχίζει τα στήθη της και πάει 

στη Παναγιά γονυπετής.

Το άστρο της Βηθλεέμ γυρεύει

και τον Ιησού στο Γολγοθά.

Τ΄ αγκάθινο χρόνια στενεύει,

και τα καρφιά ποιος τα μετρά;

Αν ερημώσει το λιβάνι!

Μεταναστεύσει ο Λυτρωτής;

Ποιος θα διορθώσει αυτή την πλάνη,

ν΄ ευλογηθεί ο Ζηλωτής;

Ζω μες στο Πάσχα του καιρού μου, 

την ώρα που το Άγιο Φως, 

καίει το σκιάχτρο του εαυτού μου

και γω βαφτίζομαι σοφός!

Προβάλουνε οι Σταυροφόροι,

αυτοί που αλώνουν τους λαούς, 

αγιογδήτες και εμπόροι,

που χουν μεγάλους τους σταυρούς!

Και γω υψώνω το κερί μου,

μα αργοσβήνει, στη σιωπή. 

Ενός λεπτού οι Άγγελοί μου

κρατούν σιγή για τη ζωή. 

Που χάνεται ανεμοδαρμένη

και παραπαίει δανεική. 

Αιώνες μοιάζει ν΄ναι κλεμμένη

ποτέ δεν έχει επιστροφή. 

Στρυμονικό / Δημήτριος Γκόγκας

 

Τα λόγια μου, του Πέγκου* ανεμώνες

σε κόλλες άσπρες που παρέμειναν κενές. 

Έρχονται φεύγουν, οι κάτασπροι χειμώνες. 

Τα κοριτσόπουλα, νεκρές νοικοκυρές. 

Ο ξεροπόταμος στραγγίζει τα νερά του. 

Ψοφούν γυρίνοι μες στα χέρια των παιδιών. 

Κάποιος τρελλός έχει κρυφτεί στην αγκαλιά του

κι είναι σκουπίδι σε μια μάζα σκουπιδιών. 

Πάνω στο Κρίστο* έχουν κλείσει τα σοκάκια

και τ΄ αγριο-άγκαθα τρυπάνε τους αρμούς.

Τα όνειρά μας σταυρωθήκαν σε στιχάκια.

Στους καφενέδες βλέπαμε τους οιωνούς. 

Θαντάσματα κυλούν απ΄τη Μαγκίλα*

Στου Χαραλάμπη* ψάχνουν πάλι για χρυσό. 

Του Φθινοπώρου κιτρινίσανε τα φύλλα.

Κι ένα λελέκι ξεφυσά στο πατρικό!

Και συ διαβάτη μες στους ψίθυρους μαντεύεις,

πόσες στιγμές έχουν χαθεί κάτω απ΄το φως. 

Σαν σε ταινία τους ανθρώπους πιλατεύεις

κι είν΄ ένας θάνατος σχεδόν ποιητικός! 

*Πέγκο, Μαγκίλα, Κρίστο: Λόφοι του Στρυμονικού Σερρών

* Χαραλάμπη: Αναφορά στο εκκλησάκι του Αγίου Χαράλαμπου

Πάντα μου άρεσε που μίλαγε η μητέρα / Δημήτριος Γκόγκας

 

 

Πάντα μου άρεσε που μίλαγε η μητέρα
και με φιλούσε μες στη νύχτα σταυρωτά.
Κρεμούσε μι άνοιξη στο τώρα και στο πέρα.
Σάβανα πούλαγε στη μαύρη αγορά.
 
Από τους μήνες σιχαινόταν τον Ιούλη.  
Μα και ο Αύγουστος της έπεφτε βαρύς.
Μοιρολογούσανε οι δούλοι κι ήταν δούλοι.
Μεσουρανούσε μόνο ο ήλιος ευτυχής!
 
Βρε φίλε κάτσε, να σου πω μια ιστορία
γιατί μας είπες, πως στην είπανε μισή!
Είχα αγνοούμενο, σοφό στη γεωγραφία
που ΄ξερε πάντα για ένα ολάκερο νησί!
 
Μα τώρα δείχνεις στη μητέρα τον καθρέφτη,
λες πως ραγίζει το γυαλί και δυστυχείς.
Ο εαυτός σου αναγνωρίζει κάποιον κλέφτη
που ισορροπεί στης άκρες πράσινης γραμμής.
 
Πάντα μου άρεσε πως μίλαγε η μητέρα.
Έκρυβε δάκρυα πριν πέσουν στα ρηχά.
Κάπου στο βάθος η φιγούρα του πατέρα
που κράταγε μία πατρίδα αγκαλιά.
 
Και συ γελάς, πως δεν σου μάθαν ιστορία
και αν σου μάθαν, σου την έμαθαν μισή.
Δες στη γωνιά παραμονεύει η ανδρεία
τόσων αμούστακων που η μοίρα τους κοινή!
 
Στης Αφροδίτης το νησί σου ταξιδεύω.
Σε μια γωνιά είναι το κλάμα μου θηλιά.
Τη λύτρωσή ενός λαού και γω προσμένω
Γι αυτό αν δεν ξέρεις καλύτερα σιωπά.

Μη ζητάς... / Δημήτριος Γκόγκας

Κάτω απ τα νερά του Πέγκου*,
είναι ένας καημός.
Μια παντοτινή αγάπη,
τ' ουρανού το φως.

Μη ζητάς να ταξιδέψω
χρόνο δε βαστώ.
Θάλασσες μα και πελάγη
δεν είδα όσο ζω.

Κάποια νύχτα στο κιτάπι
της αστροφεγγιάς,
έσβησα τον έρωτά μας
μ' αίμα της καρδιάς.

Μη ζητάς να επιστρέψω,
πίσω δεν γυρνώ.
Στέγνωσανε τα πελάγη,
οι θάλασσες κι εγώ.

*περιοχή του Στρυμονικού Σερρών

οι φωτογραφίες είναι της Ιωάννας Διαμαντίδου

τι κι αν θρηνώ / Δημήτριος Γκόγκας

Βάζω το δάκρυ στους αρμούς 
κι η πέτρα του ταιριάζει 
πέφτει θολό και καταγής 
μονάχο του λιμνάζει 

κι είναι σα βόλι που μεθά 
στη κάνη πολυβόλου 
σαν μια πνοή που καίγεται 
σ΄ευθεία φλογοβόλου

τι κι αν θρηνώ, ακούγομαι 
στα έγκατα της γης μου
που ΄τε ανθρώποι δεν πατούν 
κι ούτε ανθούν λουλούδια 

μόνο μια δύσοσμη οργή 
με χρώματα σφαγής 
γίνεται νότες πένθιμες 
σε νεκρικά τραγούδια. 

Η θλίψη / Δημήτριος Γκόγκας

Η θλίψη έρχεται νωρίς, 
πριν ξημερώσει η μέρα. 
Πριν γίνεις άνθος της αυγής. 
Πριν σε λαβώσει η σφαίρα!

Ποτίζεις το χρυσάνθεμο
και το βασιλικό σου. 
Πλανιέσαι απ΄τον άνεμο
και πνίγεις τον καημό σου. 

Η θλίψη μένει και διαρκώς
στο μάγουλο ένα δάκρυ. 
Πότε βροχή και ποταμός. 
Της μοίρας πότε άκρη. 

Για τους νεκρούς όλου του κόσμου / Δημήτριος Γκόγκας

 

Για τους νεκρούς όλου του κόσμου
που χαθήκανε
άδικα, θα γράψω ένα τραγούδι.
Να λέει η μοίρα  τους, πως προδοθήκανε
κι η θλίψη τους ένα αμάραντο λουλούδι.
 

Μικρό ζουμπούλι
στη στενή σχισμή του χρόνου,  
και ένα χνούδι
σε μια νότα γραμμοφώνου.
 
Για τους νεκρούς όλου του κόσμου
που αρνηθήκανε
την άρνηση και μπήκαν στο λαγούμι.
Σβηστήκαν τα ονόματα, λησμονηθήκανε.
Λευκές σελίδες σε ιστό στου άδη το  μπουντρούμι.
 
Γλυκό θα κάνω Κυριακής,
στην άκρια του θανάτου,
για να τρατάρω τον Χριστό,
σε μια σκιά ελάτου.

@Δημήτριος Γκόγκας

Η ΤΡΑΒΕΣΤΙ ΜΑΜΑ του Δημητρίου Γκόγκα

 

 
Θα κοιμηθώ με κάποιον άνδρα,
πίσω από κάτι πουρναριές
και θα ξυπνήσω μια γυναίκα
με θηλυκές αναλαμπές.
 
Θα μεγαλώσω τα βυζιά μου
με σιλικόνη πλαστική.
Θα σχολιάζουν στη μαμά μου,
υποκριτές κι αναρχικοί.
 

Κι όταν φουσκώσει η κοιλιά μου
κι αρχίσουν πόνοι κι εμετοί,
θα φτύνουμε την ομορφιά μου
και την πρησμένη μου θηλή!
 
Κι όταν απλώνω τα βρακιά μου,
μαζί με άλλες αδελφές,
θα κρύβουμε τα πρόσωπά τους
οι θλιβερές νοικοκυρές.
 
Θα γεννηθεί το τερατάκι,
από τομή καισαρική.
Ίσως να είναι μογγολάκι,
μα θα ναι ακόμα ένα παιδί.
 
Θα με ρωτούν «ποια είναι η μητέρα;»
και θα χαμογελώ πικρά
«μα εσύ μου μοιάζεις με πατέρα»
ή με μια τραβεστί μαμά!
 
Στο κυριακάτικο τραπέζι,
που από νωρίς θα στολιστεί,
θα είμαι εγώ κι Παναγία
κι αυτό το μπάσταρδο παιδί.
 
Θα υπογράφω ως γονέας,
χωρίς σαφή διακριτικά,
στο στόμα όλων σάπιο κρέας
με φιλελεύθερα μυαλά.
 
Τέλος, θα κάψω την ψυχή μου.
Άνδρας γενναίος τραβεστί!
Θα κάνω κάστρο την ζωή μου,
να μεγαλώσω το παιδί.

Μη μου θυμώνεις... / Δημήτριος Γκόγκας