Ποίηση Δημητρίου Α. Γκόγκα

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Εύγε μας

Ήρθαν λοιπόν και οι λοταρίες με τις αποδείξεις ....εύκολη λύση σε ένα θέμα που θα έπρεπε να αντιμετωπίζετε τελείως διαφορετικά. Βρε κάμετε μέσω της παιδείας υπεύθυνους πολίτες, επενδύστε στην εκπαίδευση και μάθετε από τα μαθητικά χρόνια τους Έλληνες να έχουν ένα ντόμπρο κράτος που δεν αρέσκεται στο πλιάτσικο και κάμετε μια Δημοκρατία όπου ο πολίτης θα είναι το κύριο ουσιαστικό κύτταρο και όχι μια υπόδουλη πόρνη επί πεζοδρομίου. Όπου οι αριθμοί θα ευημερούν και η πόρνη θα διαρρηγνύει τα ιμάτιά της σκουπίζοντας την περίοδο σε γνωστά πεζοδρόμια της πόλης. Εκεί και οι άστεγοι, οι πεινασμένοι, οι αναποφάσιστοι, οι άνευ άποψης και γνώμης, οι ανυπόληπτοι κτλ και όλοι οι απόστολοι της γειτονιάς και της οικογενείας. Όλοι οι αριθμοί που δεν εντάχθηκαν στα σχέδια κι αν εντάχθηκαν απλώς περιμένουν την αξιολόγηση για να βγούνε και αυτοί στην αγορά εργασίας και στις διεθνείς αγορές. Ένα φιρμάνι για την συνεχή δουλεία! Εύγε μας

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ / Δημήτριος Γκόγκας

Αγαπητοί φίλοι θα ήθελα να κοινοποιήσω το ποίημά μου: ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ που τιμήθηκε με Α΄έπαινο στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Ζωοφιλίας. Ευχαριστώ επίσης την κα Αγλαία Τζιγκουνάκη που με εκπροσώπησε στην τελετή απονομής των βραβείων. 

ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Α

Προσπάθησα, να μάθω τη γλώσσα των ανθρώπων.  
Αλήθεια!
Κάθε που ανοιγόκλειναν ασπρόμαυρα τα χείλη τους,  
κολλούσα τα δικά μου. Ανώφελο! 
Στον ύπνο μου έβλεπα εφιάλτες,  
τους Κύκλωπες στους δρόμους.  

Δεν κατανοούσα, 
πάλευαν να γίνουν καλύτεροι, πιστοί,  
μα όταν ξέπλεκαν το λουρί από το λαιμό μου 
κι έκλειναν την πόρτα του σπιτιού μας
κυριαρχούσε η αντωνυμία του εγώ 
και το ουσιαστικό του εγωισμού!

B

Ο κύριος μου μόνος πια,  
με αναμνήσεις από τεμαχισμένες εποχές. 
Πότε φωτιά, πότε πάγος μέσα στη ψυχή και πάνω στο σώμα.   
Έξυνε το αριστερό πόδι,  τα δύσκολα πρωινά με τις υγρασίες,  
ένα θραύσμα πολέμου.  
Έξυνε και μένα στο κάτω μέρος της κοιλιάς. 
Εγώ του έγλυφα τα χέρια, κουνούσα την ουρά. Σκυλίσιες συνήθειες!  
Αγαπούσε την ειρήνη,  
την ομορφιά των κάμπων και των βουνών. 
Να είχε τη δύναμη να τα δρασκελίσει. Δίπλα του και εγώ. 

Μια μέρα δεν άντεξε. 
Ακούστηκαν οι σειρήνες, άρπαξε το τουφέκι του, 
πήρε τα φυσίγγια του, κίνησε για τα σύνορα. 
Το γαύγισμά μου απλώς αντήχησε στα βουνά και στους κάμπους του.  
Είχα ακούσει βέβαια εκείνη τη ρήση:
Αν αγαπάς την ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο  
Κουλουριάστηκα κάτω από τις σκάλες. 
Δεν γρύλλισα. Κοιτούσα τα βήματα του στη λάσπη.

Γ.

Μυρίζω τη ζωή και το θάνατο 
Του κυρίου μου αρνούμαι  το πένθος!

Αυλαία και πάμε : Μουσική Παράσταση: Ιδέα Μαέστρος Ανδρέας Γερολέμου / Κείμενα Δημήτριος Γκόγκας





Παράσταση:

Αυλαία
και πάμε

Διεύθυνση: Ανδρέας Γερολέμου/Μαέστρος

ΚΕΙΜΕΝΑ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ/ΠΟΙΗΤΗΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ: ΣΤΡΑΤΟΥΛΑ ΤΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗ/ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ



Συμμετείχαν: Φωνητικό Σύνολο Δήμου Λάρνακας
Τραγουδιστές/ Ερμηνευτές/ Σολίστες: 
Χρύσω Δημήτρη, Έλενα Κώστα, Άννα Λοίζου, Κυριάκος Σιάλαρος, Χρύσω Μακρή
Σαντούρι: Ραφαηλία Σολωμού
Πιάνο: Έλενα Ιωάννου
Κρουστά: Μύρος Ευαγγελίδης
 Ακορνεόν:  Ιωάννα Γκερπεσιωτη

Τα τραγούδια και βίντεο από την παράσταση μπορείτε να ακούσετε πατώντας επί του συνδέσμου: https://www.facebook.com/groups/horodia/


Εισαγωγικό

    Tα τραγούδια του κόσμου,  
γεννιούνται από τους ανθρώπους,
από την φύση,
από την προσωπική, συλλογική πορεία μας
και ύστερα ξεκινούν το μακρινό του ταξίδι στο χρόνο.
    Κατέχουν το μυστικό της Αθανασίας
και λειτουργούν ως θαυματουργό ίαμα στην πολυκύμαντη ζωή, την ζωή μας.
Δημιουργούν μαζί μας,
χτίζουν μια άρρηκτη σχέση,
σχέση χαιρετισμού και από- χαιρετισμού.
    Μέσα από αυτή τη σχέση,
θα θυμηθούμε,
θα νοσταλγήσουμε,
θα αγκαλιάσουμε παλαιότερες μνήμες
και θα πατήσουμε πάνω σ΄ αυτές για να συνεχίσουμε την πορεία μας.
Το άρωμά τους μοιράζεται καθημερινές και σχόλες, κόβεται ξανά και ξανά ως ευλογημένος άρτος ενός ευαγγελίου κι ύστερα αργοπεθαίνει γύρω μας, αργοπεθαίνει μέσα μας κι ανασταίνεται. Τούτο το άρωμα περιμένει η ψυχή μας κα ευφρανθεί…
     Κι αν μια παλιά Κινέζικη Παροιμία λέει πως «μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, εμείς θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε μια εικόνα,  αυτή της ζωής μας, προσφέροντας σαν κυριακάτικο γλυκό, νότες και λέξεις.



1.
Οι ήρωές μας, 
γεννήθηκαν, μεγάλωσαν,  
κάπου εδώ κοντά σε όλους μας,
στις νοτισμένες φυλλωσιές  μιας ιδιαίτερης πατρίδας.
Σε μια μικρή γωνιά,  με όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρίσματα
και γνωρίσματα των γειτονιών.
Με τις καλοσυνάτες μανάδες να φωνάζουν τα μικρά παιδιά τους,
αυτά να παίζουν συνεχώς και ακατάπαυστα στους δρόμους
και τις χωμάτινες αυλές,
τους χαμογελαστούς νοικοκυραίους να επιστρέφουν από τον κάματο της ημέρας,
τις άσπρες τριανταφυλλιές να φανερώνουν το χρώμα της ελπίδας και τα ζουμπούλια ανθισμένα  να μας χαμογελούν κάτω από τον ουρανό . Γνώριμες εικόνες στα μικρά μπαλκόνια και κάπου κάπου, γυναικείες φωνές από μικρές παρεξηγήσεις και ασήμαντες σκιές που δίνανε άλλη νότα στις ζωές τους.
      Μέσα λοιπόν, σε ένα σκηνικό ζωής γεννήθηκαν δυο ψυχές.
Μεγάλωσαν, έβγαλαν κλαδιά, καρπούς,
μικροί θεοί που φτερούγισαν και πέταξαν.
Δεν ήταν επιταγή που εξαργύρωναν,
δεν ήταν πικρό γραμμάτιο  του χρόνου,
ήταν και δική τους απόφαση η φυγή.
Μια φυγή που μόνο το άνοιγμα της αυλαίας θα μπορούσε να σας δείξει. Μια φυγή από τον κόσμο τους. Από τον κόσμο μας.
Ανοίξαμε λοιπόν την βουβή αυλαία και πάμε ένα βήμα μπροστά. Να φωνάξουμε.
Ανοίξαμε την αυλαία της ψυχής μας και ταπεινά σας περιμέναμε, όπως η μάνα το παιδί της, όπως η γιαγιά τα εγγόνια της να σας τραγουδήσουμε και να ευφρανθούμε αντάμα.
Αυλαία και… πάμε λοιπόν!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΑΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ

2.
     Στάθηκε με σεβασμό στο τέλος της ιστορίας τους.
Δεν ήθελε να ακούει τις λέξεις υπομονή, θα περάσουμε. Δεν ήθελε να λέγεται μετανάστης. Όμως για την αγάπη τους,  δέχτηκε και χρίστηκε  μετανάστης σε άλλη γη, σε άλλο τόπο.
Πληγωμένος πρόσφυγας στην ακοίμητη αγάπη και στον αθάνατο έρωτα.
Άφησε ξωπίσω τις βρεγμένες εικόνες του, τη μορφή της
Πήρε μαζί του ζωντανές τις αναμνήσεις και τις μνήμες.
Τώρα της έπιασε στοργικά το γαριασμένο χέρι της.
Οι  ρυτίδες γιομάτες σκουριά την πρόδιδαν.
Μεγάλωσαν,  κι από μικρά αυλάκια, γίνανε ορμητικοί χείμαρροι και μεγάλα ποτάμια.

Μην φοβάσαι αγαπημένη μου.
Πριν πούμε το ποθητό τραγούδι μας, να φωνάξουμε πως δεν φοβόμαστε.
Αυτοί πρέπει να φοβούνται.  Οι χρόνοι, οι μήνες, οι μέρες.
Όσο υπάρχει ανίερος φόβος υπάρχει και κακός θάνατος.

Ας υψωθούμε στον γαλάζιο ουρανό που αγαπήσαμε
Ας ανοίξουμε την αυλόπορτα, ας γιορτάσουμε
Ας γκρεμίσουμε την υψικάμινο που καίει τα φτερά μας
Ας γεμίσουμε τα ισχνά κορμιά μας, με ήρεμη θάλασσα κι απάνεμη ευλογία
Να το ευλογημένο κυκλάμινο
Κοντά μας  το άσπιλο θυσιαστήριο
Ιδού η ευχή του κόσμου
Η αγάπη μας.

Κοιμήσου αγαπημένη μου, Κοιμήσου Περσεφόνη

Ακούγεται το τραγούδι : ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΕΡΣΕΦΩΝΗ


  3.

   Λίγο πριν , είχε βγει από τα στεγνά του χείλη ένας πικρός αναστεναγμός.
Αχ η μικρή αγαπημένη του!!!
Πώς να την προστατεύσει!
Πώς να υψώσει τείχη στους ανέμους που έρχονται
από τόσο μακριά και σκορπίζουν τους χαμούς τους τόσο κοντά.
Πώς να της γίνει η άρνηση του μη και του όχι,
πώς να είναι το …δεν πρέπει,
πώς να γίνει το απαγορεύεται…
Με τι να κλείσει τις χαραμάδες του σπιτιού τους;
με τον ιδρώτα,
το δάκρυ,
το γάλα,
με τη  βροχή….
Και τη νιφάδα;
    Στο κρυφό τους περιγιάλι,
όπου έσμιγαν τα χείλη τους ο θνητός ποταμός και η θάλασσα, σύχναζαν ανηλεείς φουρτούνες και χρόνιοι αέρηδες,
ασθένειες της ανθρώπινης μνήμης.
Πώς να αποφύγεις τον χρόνο μέλλοντα στη γραμμή του θανάτου;
Γι αυτό:  Μικρή αγαπημένη,
στο πα και στο ξαναλέω στο γιαλό μη κατεβείς!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΣΤΟ ΠΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ

4.

Κι ήρθε μια μέρα διαύγεια, η ομορφότερη του κόσμου,
η μέρα της αθανασίας, της μητέρας γέννησης,
η μέρα της μήτρας,
όπου ο ανθρώπινος ανθός εγκυμονώντας,
άνοιξε και σκόρπισε το νέο του άρωμα στη πλάση.
Γέμισαν οι αγκαλιές χαμόγελα,
τα στήθη της φούσκωσαν από αγάπη και ζούληξε μέσα τους το πρόσωπό της.
Κέντησε με τη προσευχή της ένα γαλάζιο φυλακτό,
φίλησε με περίσσιο πάθος και ευγνωμοσύνη τη Μεγαλόχαρη
και της δόθηκε απλόχερα μια ατελείωτη ευτυχία.
Έλα, του είπε αγαπημένε.
Έλα, της είπε καλή μου.
Έλα να γευτούμε τα μελλούμενα,
τα όνειρα που γέννησαν  ξανά και ξανά την ελπίδα.
Έλα!!!
Πάλι να φιλήσουμε τα ρόδινα μάγουλα, της μάνας γης και του κόσμου όλου,
να μυρίσουμε το πρώτο φως της αυγής, το μινόρε της. 

Ακούγεται το τραγούδι : ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ


5.

Κι αφού μεγάλωναν χέρι- χέρι,
με το λιγοστό ψωμί πάνω στο ξύλινο τραπέζι,
ήρθε και κείνος ο απρόσκλητος χρόνος που πήρε μακριά το μισό.
Πότε πιο κοντά, μα μακριά,
πότε πιο μακριά,  μακρύτερα από τα συρματοφραγμένα σύνορα,
όπου το φως των ματιών δεν φτάνει ολάκερο και μήτε μια ακτίνα βελόνα κεντά το κορμί κάποιας πλάσης, σε κείνο το όριο στάθηκε κι οι σκέψεις έγιναν θηλιές, επικίνδυνα παιχνίδια στις σχέσεις τους.

Τώρα η βροχή ραντίζει με πίκρα τη ζωή
και τα σώματα αναζητούν ανάμεσα
στην σκληρή καθημερινότητα τις αιτίες.
Ψάχνουν απεγνωσμένα αφορμές
μέσα στους μήνες που πέρασαν, τις τσακισμένες πιέτες,
τους ατσαλάκωτους γιακάδες
και τους υδρατμούς που γιομίζουν τα σκοτεινά δωμάτια.
Κουρνιαχτοί κρύβουν τις αγάπες και τους έρωτες
ποδοπατούν τις συνεχείς συγνώμες,
τις σαβανώνουν και ως  ανήμπορες
δεν μπορούν να σώσουν ότι επιτέλους σώνεται, από τη δίνη της ζωής τους.
Το σίδερο μ΄ ατμό, ξεχάστηκε,
αφέθηκε ένα Σαββατιάτικο απόγευμα στη χαλασμένη πρίζα.
Κι έτσι,  αντί ν΄ ανάψουν τα κίτρινα φώτα,
άναψαν κόκκινες δάδες στις καρδιές τους!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΣΙΔΕΡΟ ΜΕ ΑΤΜΟ
6.
Όταν η νύχτα μεγάλωνε και νύχτωνε γρήγορα,
ερχόταν στη θύμηση,
ως άγγελος εξ ουρανού,
του αγνοούμενου αδελφού η χαρακωμένη μορφή.
Πίσω από τις βαριές κουρτίνες κρύβονταν η σιωπή να μην την αγγίξει η ήλιος και βγάλει φωνή.
Κλειδωμένος μέσα στο σαβανωμένο δωμάτιο,
αφουγκραζότανε τους μακρινούς ήχους του πολέμου,
τις ασυγκράτητες ιαχές των πολεμιστών,
τις κλαγγές των όπλων
και η σιωπή έπαιρνε δύναμη από τους χαμούς,
τους ξαφνικούς θανάτους,
τις παράπλευρες απώλειες,
τα χαμένα χαμόγελα,
τα αναφιλητά που βάραιναν τα στήθη των γυναικών
όπου φώλιαζαν χελιδόνια και ένα - ένα πετούσαν ψηλά,
μαζί με τον ποιητή. 
Μαζί του στη πρώτη γραμμή,
στη γραμμή του θανάτου
και της Ανάστασης μαζί!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ


7.
Αγκάλιασε την τελευταία της πνοή σαν να είναι η πρώτη.
Έπεσε μέσα στη στέρεα φυλακή που του έφερε ο χαμός της.
Πόση άγρια λευτεριά είναι η ξεκούραση του θανάτου.
Μέσα από το στέρνο του έβγαλε ένα γιασεμί,
το εναπόθεσε στο κρύο στήθος της,
να μοσχοβολά η άλλη γη,
να αρωματίσουν τ΄ άστρα.
Ξέρει πως αύριο θα αρχίσει και πάλι να ζει
την μικρή πικρή του καθημερινότητα.
Γιατί πρέπει να ζήσει
Γι αυτόν, για τη ζωή
Ξέρει πως αύριο θ΄ αρχίσει και πάλι να δυσκολεύεται
προπάντων με τις αγαπημένες απουσίες.
Σήμερα όμως…
Καθώς η βροχή γδέρνει το σαρκίο και λούζει το πόνο του,
θέλει να βηματίσει,
μέχρι το κοιμητήριο,
μέχρι τον τελευταίο σταθμό του ερωτά του.
Η διαδρομή μέχρι την αγαπημένη του,
ένα μικρό κουραστικό ταξίδι μέσα στη βροχή.
Σφιχταγκαλιάζει τις σταγόνες που τον λούζουν και τραγουδά:
Βγαίνω στη βροχή
μόνο αυτή σου μοιάζει
μάνα που αγκαλιάζει
ό,τι όμορφο ξεχνώ…

Ακούγεται το τραγούδι: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

8.
Θυμήθηκε και πάλι…
Μέσα στη πνιγηρή σιγαλιά της νύχτας,
για να μοιράσει την αγάπη του κάθισε αργά,
την ώρα που απ΄τον ουρανό δεκάδες χρώματα
βάφανε τις στέγες των σπιτιών μας
και νυχτολούλουδα ανοίγανε στους δρόμους μας
και της έγραψε τρία ποιήματα.
Γοητευμένος από τη ζωή
και τη θάλασσα,
Νικώντας τους φόβους του.

Μια θάλασσα που λείπει
όπως η παρουσία σου,
είναι μια θάλασσα,
η αυλή που γεννήθηκα.
Οι ευχές μου, νησιά ακατοίκητα.

Ζωή είναι ότι ζύμωσες
και πρόσφερες στους άλλους
θάνατος είναι ότι δεν έδωσες
ενώ μπορούσες,
στο τραπέζι της Κυριακής.

Κι έτσι γλυκιά μου
γύρε το κεφάλι
στο στήθος.
Άκου
την καρδιά που ακουμπά,
στα βράχια των πνευμόνων.
Μην φοβηθείς να πέσεις στις λάμες τους. 

Ο Ποιητής του Κόσμου, ο ήρωας μας ξεχάστηκε
και κούρνιασε στα κλαδιά ενός δένδρου,  
λησμόνησε να της γράψει ένα ποίημα
για τα… πουλιά στα χίλια χρώματα.



Ακούγεται το τραγούδι : Πουλιά στα χίλια χρώματα

9.
Κι ένα βράδυ που το φεγγάρι σβόλιασε,
μια μέρα που ο ήλιος θάμπωσε,
φάνηκε από το στενό μονοπάτι ο καβαλάρης με το άσπρο άλογο,
το βασιλόπουλο του κόσμου,
πιο όμορφο από τον ήλιο,
πιο λαμπερό από της νύχτας το φεγγάρι.
Ξωπίσω του,  οι τρεις μάγοι με την σμύρνα, το λίβανο και το χρυσάφι
και οι υποσχέσεις για τα αρραβωνιάσματα,
τα παντρολογήματα για μια ζωή ολάκερη.
Μακριά στα βάθη

Μάνα καλή μου μάνα που έφυγες
Πατέρα αγαπημένε
Μ΄ αυτά τα λίγα και τα ελάχιστα του λόγου αφήστε με να ζήσω
Δώστε την ευχή που μου δωρίσατε για να έχω στη ζωή μου
Μια φλόγα να καίει στην καρδιά μου και να σας αγαπώ
Νερό να ξεδιψούν τα ζώα και οι άνθρωποι στον κόσμο
Ψωμί, λίγο ψωμί να γεμίσει το τραπέζι!!!

Κι εσύ ξένε, αγαπημένε, 
που μου φέρνεις το κόσμο στα πόδια μου,
Ανέκραξε η κόρη : Ποιο είναι τ΄ όνομά σου;
Βλέπεις,
ούτε που ρώτησα!!!


Ακούγεται το τραγούδι : ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ


10.

Επέστρεψε από το μισό του χρόνου κι άπλωσε μπροστά του ότι απόμεινε από τις μάχες που έδωσε.
Ο αιώνιος έρωτας χαμένος σε μια απόμερη, απάγκια σπηλιά.
Το σπήλαιο.
Έτσι την είχαν ονομάσει.
Μια εσοχή σε απόκρημνα βράχια.
Όταν χώνονταν μέσα,
σαν τυφλοπόντικες να ανακαλύψουν τον άλλο κόσμο
και τα κορμιά τους,
από την χαραμάδα της ξερολιθιάς,
έμπαινε κρυφά μια ηλιαχτίδα,
ένας μικρός ήλιος κι έφεγγε όπως το μικρό λυχνάρι τις νύχτες.
Ψηλάφιζαν τους καταπράσινους λόφους και τα βουνά,
τα εφηβικά χαμόγελα και τις μικρές ανησυχίες,
σκάλιζαν τα όνειρα τους, τα ονόματα,
τσιμπούσαν τα γέλια και τα κλάματα,
λειτουργούσαν ως ιερείς και ιέρειες στα κρυφά τους μονοπάτια και στις δικές τους τελετουργίες.
Αυτές  της αγάπης και του έρωτα.!
Και εκεί, κάτω στο ποτάμι, στην κρυφή σπηλιά, 
οι καρδιές τους ιερουργούσαν σαν μία.
Εκεί, Κάτω στο ποτάμι!!!

Ακούγεται το τραγούδι: ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

11.

Ξέρετε οι έρωτες δεν αλλάζουν χαρακτήρα με το χρόνο.
Αλλάζουν οι μεγαλόστομοι χρόνοι.
Ποτέ δεν κάνουν βήματα πίσω.
Μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και ανακυκλώνουν τα γεγονότα.
Ανακυκλώνουν τους έρωτες, τις αγάπες, τα όνειρα.
Μάς ανακυκλώνουν!!!
Μια μηχανή ο χρόνος που παράγει ανθρώπους
με τα άσχημα και τα καλά τους.
Αλλιώς ίσως να μην λέγαμε ποτέ:
Αυτό,
εκείνο,  το έχουμε δει ξανά,
το έχουμε ακούσει και πάλι.
Κάπου το έχουμε ξαναζήσει!!!

   Γυρίζοντας χρόνια πίσω,  συναντάμε δυο παιδιά που γίνανε ενήλικες  μέσα στον ίδιο χώρο.
Με τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες
να χορεύουν τους πολεμικούς τους χορούς τριγύρω,
παίζοντας με τις φωτιές.
Στο βάθος οι σειρήνες με το μεθυστικό τους τραγούδι.
Οι φήμες περί επικείμενου ξεριζωμού,
οι οπλές των αλόγων στις πέτρες.
Μόλις που πρόλαβαν να βαφτίσουν τον έρωτά τους αιώνια αγάπη.
Ο χώρος και ο χρόνος, λίγο διάφορος.


Και ο νέος μας θα έπρεπε να περιμένει να τελειώσει τις δουλειές  του χωραφιού,
να σταθεί αντάξιος του πατέρα,
των γονιών του.
Να τελειώνει μόνο θέλει και να χωθεί βαθιά μέσα στην αγκαλιά της αγαπημένης του
και να ησυχάσει, να «πνάσει»

Δεν περνά λεπτό που να μην σκέφτεται,
να μην ονειρεύεται αυτή τη στιγμή.

Γρήγορα- γρήγορα «ασιερομπάζει»,
μεταφέρει τα άχυρα από το αλώνι στον αχυρώνα και τρέχει να δει τα μαύρα μάτια της και να ακούσει τη φωνή της.
Μια ανάμνηση άλλοτε πικρή και άλλοτε γλυκιά.
Όπως και η δική μας ζωή και η ζωή των άλλων.


Ακούγεται το τραγούδι:  ΑΣΣΙΕΡΟΜΠΑΣΜΑ


12.

Περνούσαν τα χρόνια  γρήγορα κι ο μικρός καρπός ωρίμαζε,
έσταζαν μέλι τα λόγια της,
μικρή ευγενική κυρία.
Η αγαπημένη του.
Η ομορφιά της μαθεύτηκε,
για  τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια παίχτηκαν ζάρια στους καφενέδες.  
Για χάρη της,
παλικάρια χάθηκαν σε παράφορα κύματα,
σκοτώθηκαν καβαλάρηδες
και πολεμιστές στη μέση μιας Ανατολής.
 Γράφτηκαν οι ωραιότερες ιστορίες λόγου και αθάνατα παραμύθια,
Γράφτηκαν, είπανε,
με το φτερό ενός πνιγμένου γλάρου στο καθρέφτη του ουρανού.
Περήφανοι και ευτυχισμένοι  
αγκαλιάζανε τη μονάκριβη κόρη,
ζούσανε μέσα από αυτή, γι αυτή!!!
Γυναίκα, αγαπημένη κόρη,  
με το ακριβό σου κόκκινο φόρεμα,
όμοιο με το αίμα των ανθρώπων που χάθηκαν
κάτω από τη σπάθη του κατακτητή,
πόσο σου πάει να φοράς την θεά Αφροδίτη στα μαλλιά σου.
Ευχή να χαίρεσαι το πρωινά,
στήνοντας με όνειρα κάποιον νέο δρόμο.  
Κι  ακόμα μια μικρή ευχή τα βράδια σου ο ύπνος να είναι γαλήνιος.
Κανείς δεν είχε ακούσει το όνομά της.
Πειραχτικά κι ανέγγιχτα στο χρόνο,
Περιμπανού την ονομάσανε.
Περιμπανού την έλεγε κι εκείνος.

Ακούγεται το τραγούδι : ΠΕΡΙΜΠΑΝΟΥ

13.

Όμως η όμορφη ζωή δεν είναι ατελείωτη.
Κι αν φαντάζει έτσι ατελείωτη, έτσι δεν είναι.
Ποτέ δεν είναι αργά, ποτέ δεν είναι νωρίς.
Στο μέτρο κι όλα στην ώρα τους.
Ύστερα από την μοιραία Άνοιξη ήρθε και η δεύτερη ευκαιρία.
Δεύτερη άνοιξη,
δεύτερο καλοκαίρι,
μέχρι και ο χειμώνας είχε τη δεύτερη του ευκαιρία.
Δυο φορές τα πάντα.
Πήγε και αγόρασε δυο παλτά!!!
Τον χειμώνα ζέσταιναν τις καρδιές τους.
Το καλοκαίρι τα αποτίναζε.
Τα ξεσκόνιζε.
Κι όταν η δεύτερη ευκαιρία πήρε τη θέση που της άρμοζε,
έδωσε το ένα του παλτό.
Χώρισε τους χρόνους του στα δύο.
Έξι μήνες στη ζωή και έξι στον θάνατο.
Δυο παλτά η ζωή του!


Ακούγεται το τραγούδι: ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΛΤΑ


Επίλογος

 Τα τραγούδια ήταν ο δρόμος.
Ευχόταν να μπει μέσα στη καρδιά της, να μάθει πρώτος,
πιο μπροστά και από αυτή, τι σκέφτεται,
τι λογαριάζει για το μέλλον της, το μέλλον τους.
Καθόταν συχνά στην άκρη του μικρού κρεβατιού,
με τα μάτια ορθάνοιχτα,
κάποιες φορές βουρκωμένα
και τη θωρούσε σαν ένα αγαπημένο του τραγούδι που κάποτε, ποιητάρηδες και λαϊκοί τραγουδιστές το έγραψαν σε φυλλάδες, 
το μοίραζαν ακόμα και στις πιο απόμακρες γειτονιές της μεγαλονήσου,
το τραγούδησαν σε πανηγύρια και σε προσκυνήματα κατακλυσμών.
Καταλάβαινε, τότε,
πως η αγάπη θέλει υπομονή
και η υπομονή θέλει πολλή δουλειά για να αποκτηθεί
να γίνει προτέρημα και αρετή.
Και έπιανε τον εαυτό του,
ψηλά στον ουρανό,
γυμνό έρωτα,
ξεροκλάδι στους ανέμους να κυνηγά,
απτά όνειρα και ουτοπίες.
Τα πάντα για χάρη της,
για την αγάπη του.
Την αγάπη τους!

Την αγάπη μας!

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αγαπητοί φίλοι έχω τη χαρά να ανακοινώσω ότι στον πρώτο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος "Γιώργος Σεφέρης" (καθ. Vincenzo Rotolo, καθ. Παντελής Βουτουρής, καθ. Ines Di Salvo, Κώστας Χατζηαντωνίου) που διοργανώθηκε από την Έδρα Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Παλέρμο Ιταλίας (Τομέας Ανθρωπιστικών Σπουδών), από κοινού με την Ελληνική Κοινότητα Σικελίας “Τρινακρία” και με τον Εκδοτικό Οίκο “Nostos – Edizioni La Zisa”,  το ποίημά μου:  Λυπάμαι τα ποιήματα κέρδισε το τρίτο βραβείο του σχετικού τμήματος "Ποίηση". Μόνο ένα ευχαριστώ στην Επιτροπή που με τίμησε με αυτή την διάκριση. 

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Λυπάμαι τα ποιήματα, 
που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών,
 
στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων,
 
έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα,
 
γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες,
 
με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν,
 
έναν επιθετικό προσδιορισμό,
 ένα καλολογικό στοιχείο, 
ένα κόμμα, μία τελεία,
 μια ξεχασμένη απόστροφο,
μια λύση στο αδιέξοδο,
 μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι ένα θάνατο.

Λυπάμαι εκείνα τα ποιήματα 
που δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν,
 
δεν ακούν, έχουν σπάσει οι σάλπιγγες
 
στηρίζονται σε ξύλινες πατερίτσες,
 
κάμουν τους ανάπηρους, ακρωτηριασμένοι στην ψυχή
 
γεμίζουν με συγνώμες και ευχολόγια τις ημέρες τους
 
σαλιαρίζοντας πάνω από τους πληγωμένους ήχους των κερμάτων.
 
Κέρβεροι που φιλούν τους γυμνοσάλιαγκες των κύκλων της ποιήσεως.

Τι να τα κάμω αυτά τα ποιήματα; 
Ελεεινά και τρισάθλια κουρέλια,
 
διπλά πλυμένα, απλωμένα ρετάλια, στους ιστούς αραχνών
 
σκεβρωμένα οστά που εκλιπαρούν ανάνηψη,  
των ανεπαρκών λόγων, των χαλαρωτικών εικόνων, των απροσάρμοστων ήχων.

Να λοιπόν ένα πουλί, ένα νηστικό πουλί, 
να μια μέλισσα, μια θυμωμένη μέλισσα,
 
ένα μαύρο χελιδόνι,
 
ένα μαύρο χελιδόνι, είναι πάντα ένα μαύρο χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη.
Πάνω από την φωλιά των ποιημάτων,
 
παίζει με τους τόνους, τα ουσιαστικά και τα επίθετα.
 
Παίζει με τους επαίτες, τους ληστές, τους δωρητές.
 
Παίζει με την θάλασσα, το ποτάμι, τη λίμνη και το έλος.
 
Παίζει με τη ζωή, παίζει και με τον θάνατο.
Κλωτσάει τη σφαίρα να γίνει πάνινο τόπι στα πόδια ενός ποιήματος. 
Ανοίγει μια κονσέρβα, μαχαίρι για την αυτόχειρα μνήμη μας.
 

Κι ακόμα λυπάμαι για τούτα τα ποιήματα. 

Λίγα ξέρω για τη στίξη και τη μυστική συμφωνία του ποιητή.
Τέλος,
ύστερα από τη σταύρωση δεν ξέρω αν είναι λάθος
η ανάσταση των ποιημάτων με αντίδωρο το ερωτηματικό.