Ποίηση Δημητρίου Α. Γκόγκα

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Φυλλάδιο Ποίησης Α/Α 3 : Απρίλιος 2018

οι άνθρωποι φεύγουν



Οι άνθρωποι φεύγουν.
Με κλάμα με γέλιο συνεχίζουν και φεύγουν,
πολλάκις απρόσμενα,
Αποχαιρετώντας
χωμένοι μέσα στα γαρύφαλλα,
στο σαβανωμένο κρεβάτι,
ομορφότεροι από ποτέ,
παίρνουν μαζί τους ένα κομμάτι μας,
μια εποχή της ζωής μας,
μπολιάζουν αυτή που χάθηκε.
Κι εμείς λαβωμένοι όντας,
με πόνους στα πήλινα πλευρά του Αδάμ,
σκεβρωμένες πληγές οι ψυχές,
γινόμαστε μικρότεροι.
Κι όσο μεγαλώνουμε τόσο κονταίνουμε,
όσο προχωράμε τόσο απομακρυνόμαστε,
με ελπίδα πως κάπου θα σμίξουμε ξανά.
Αγκαλιάζουμε τη μοίρα σφίγγοντας τα πόδια της,
σκυφτοί, κυρτωμένοι,
εκλιπαρώντας την αιωνιότητα των κεριών
αιτούμενοι τους παραδείσους.
Υγραίνοντας με δάκρυα τους τάφους.
Να πούμε κι όσα δεν είπαμε.
Να αγκαλιαστούμε όσες φορές δεν βρεθήκαμε μαζί.
Να συγχωρέσουμε ό,τι δεν προλάβαμε.
Θεέ μου,
Ας κρατούσες τουλάχιστον την τάξη.

Δημήτριος Γκόγκας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ : https://demispoetry.wordpress.com/2016/10/

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ / Δημήτριος Γκόγκας


 Τιμητική Διάκριση 
στον 5ο Διεθνή 
Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ζωοφιλίας
Με τον απρόσμενο θάνατό σου 
άλλαξε με μιας και τις καθημερινές συνήθειές του.
Δε λαχταρά το φαγητό που του έδινες.
Δεν ξεδιψά στο νερό που έχυνες στο πήλινο.
Δεν κλωθογυρίζει από χαρά σαν έφτανες στη ξώπορτα.
Δε μυρίζει τις οσμές του κόσμου από την αγκαλιά σου.
Δεν ψάχνει άλλο σκαμμένο πρόσωπο να δίνει το φίλημά του.

Μέρα και νύχτα κάθεται πάνω από το μνήμα σου.
Σέρνεται στο χώμα να σε γευτεί.
Ν΄ ακούσει τη φωνή σου.
Ψάχνει τα δάκτυλά σου.
Χώνεται χάμω απ΄ τα λούλουδα και τα στέφανα
Και σιωπά.
Η σιωπή τώρα
είναι ο πιστότερος φίλος του.
Μόνο, κάπου – κάπου, βαθειά μέσα στην άμπωτη της λύπης
ξεφεύγει ένα αλύχτισμα, σαν στεναγμός θανάτου.







ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ / Δημήτριος Γκόγκας





Αγαπητοί φίλοι θα ήθελα να κοινοποιήσω το ποίημά μου: ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ που τιμήθηκε με Α΄έπαινο στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Ζωοφιλίας. Ευχαριστώ επίσης την κα Αγλαία Τζιγκουνάκη που με εκπροσώπησε στην τελετή απονομής των βραβείων. 


Συμπεριλήφθηκε στην καλαίσθητη έκδοση με τα διακριθέντα έργα του  6ο Διεθνή Διαγωνισμό Ζωοφιλίας.






ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Α

Προσπάθησα, να μάθω τη γλώσσα των ανθρώπων.  
Αλήθεια!
Κάθε που ανοιγόκλειναν ασπρόμαυρα τα χείλη τους,  
κολλούσα τα δικά μου. Ανώφελο! 
Στον ύπνο μου έβλεπα εφιάλτες,  
τους Κύκλωπες στους δρόμους.  

Δεν κατανοούσα, 
πάλευαν να γίνουν καλύτεροι, πιστοί,  
μα όταν ξέπλεκαν το λουρί από το λαιμό μου 
κι έκλειναν την πόρτα του σπιτιού μας
κυριαρχούσε η αντωνυμία του εγώ 
και το ουσιαστικό του εγωισμού!

B

Ο κύριος μου μόνος πια,  
με αναμνήσεις από τεμαχισμένες εποχές. 
Πότε φωτιά, πότε πάγος μέσα στη ψυχή και πάνω στο σώμα.   
Έξυνε το αριστερό πόδι,  τα δύσκολα πρωινά με τις υγρασίες,  
ένα θραύσμα πολέμου.  
Έξυνε και μένα στο κάτω μέρος της κοιλιάς. 
Εγώ του έγλυφα τα χέρια, κουνούσα την ουρά. Σκυλίσιες συνήθειες!  
Αγαπούσε την ειρήνη,  
την ομορφιά των κάμπων και των βουνών. 
Να είχε τη δύναμη να τα δρασκελίσει. Δίπλα του και εγώ. 

Μια μέρα δεν άντεξε. 
Ακούστηκαν οι σειρήνες, άρπαξε το τουφέκι του, 
πήρε τα φυσίγγια του, κίνησε για τα σύνορα. 
Το γαύγισμά μου απλώς αντήχησε στα βουνά και στους κάμπους του.  
Είχα ακούσει βέβαια εκείνη τη ρήση:
Αν αγαπάς την ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο  
Κουλουριάστηκα κάτω από τις σκάλες. 
Δεν γρύλλισα. Κοιτούσα τα βήματα του στη λάσπη.

Γ.

Μυρίζω τη ζωή και το θάνατο 
Του κυρίου μου αρνούμαι  το πένθος!

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Ημέρες και ώρες (απόσπασμα)

Στης άλλης μέρας το ξημέρωμα
1 Νοεμβρίου
ώρα : 05:55


Είχαν καταλάβει από την ανατολή τις θέσεις τους
στα χαρακώματα.
Το απομεσήμερο πριν ο δασύς ήλιος γλύψει  την γραμμή του ορίζοντα
ερωτοτροπώντας με την Δύση,
οι λιγοστοί φίλοι με το ξύλινο τουφέκι στο αριστερό τους ώμο, συνάχτηκαν για να πάρουν αποφάσεις.
Άλλαξαν ρότα οι ρυτίδες στα πρόσωπα τους.
Άλλαξε γραμμή απότομα και ο ήλιος.

Το απομεσήμερο ο ήλιος μέσα στο συννεφιασμένο τ΄ ουρανού,
βαφτίστηκε  φωτιά, με μια τουφεκιά στα κατάστηθα.
Οι φίλοι, λιγοστοί παρέμειναν και πάλι,
με φούμο κάλυψαν τα κόκκινα πρόσωπα
και άλλαξε ο κόσμος τους.

Στης άλλης μέρας το ξημέρωμα, τους είπανε ληστές!


***



Εφιάλτης λίγο πριν το χάραμα

15 Φεβρουαρίου
Σκηνή από άσκηση
Ήρθε απ΄ τον πόλεμο, αιμάτινος.
Νικήσαμε.
Δεν πρόλαβε να ψελλίσει κάτι πιο ποιητικό.
Στα ανοιξιάτικα πράσινα της φύσης, έπεσε τραχιά βαρύς.
Πίσω από το φεγγάρι και το λόφο
-είπαν οι περισσότεροι-
τον περίμενε ο θάνατος.

Σε ένδειξη ύψιστης τιμής
 – που πιθανόν- να μην προσδοκούσε  εμείς τον ονομάσαμε ήρωα.
Οι βάρβαροι μιλήσανε για δειλία.
Δεν στάθηκε στη μάχη να πεθάνει υπέρ πίστεως.
Που να ξέρουν οι άπληστοι βάρβαροι, άλλος ήταν!
Κρυφός ο ρόλος του!

Το μνημείο εκείνο, δυστυχία της μάνας
έγινε στάση και παζάρι Κυριακής.
Τώρα περνούν διαφημίσεις σε σύγχρονα λεωφορεία.
Σήμερα εκεί
βάφουν και πλένουν στα παγκάκια τους ανθρώπους.
Μια στιγμή και διώχνουν τους μύθους του ρατσισμού.

Οι ρυτιδωμένες παλάμες ματώσανε στο  χειροκρότημα.
Που βρέθηκε τόσο αίμα στα στέρφα ποτάμια των φλεβών
κανείς δεν το κατάλαβε.



***

Να, καλή μου, πετάνε τα πουλιά
 (της Στρατούλας)
12 Μαρτίου 
21:35

Σήμερα ξημερώνοντας
 – μέσα στα συρματοπλέγματα της ζωής μου -
σου έγραψα,
σου έστειλα τα ρόδα των γενεθλίων
-έκλαψες σκέφτηκα-

Είμαι εκεί στους πνιγηρούς ήχους της γραμμής των οριζόντων
στους μαύρους καρπούς στοιχισμένων κλημάτων
στα λυγισμένα κλαδιά άγριο μηλιών,
των πικραμύγδαλων,
των κυδωνιών την αρρωστημένη όψη.

Στις ανηφοριές που βαθαίνουν γλυκά απ το  βάρος των  βημάτων
στις φωνές, μικρών φυτών που αφουγκράζομαι.

Είμαι εδώ κάτω
από το κόκκινο χώμα της Βεγόρας*, του Φιλώτα*, του Αμύντα*

Να, καλή μου, πετάνε τα πουλιά
κι ονειρεύομαι  πως ύγρανε η μέρα απ΄  το κλάμα σου.



                                        *Κοινότητες του νομού Φλώρινας

Ανθολόγιο Ποιήσεως από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ (Καλοκαίρι 2017) (Συμμετοχή του Δημητρίου Γκόγκα)

Στο Ανθολόγιο Ποιήσεως των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ (Καλοκαίρι 2017) συμμετείχα με τα παρακάτω  ποιήματα 




ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ


Στεκότανε μ΄ ένα άτολμο μειδίαμα, μα βουβός  κι άκουγε τη καρδιά του. 
Χτυπούσε στις Αλκυονίδες μέρες πιο δυνατά απ΄ το ανάλαφρο του αέρα. 
Ζούσε ακόμα, κι ας προτιμούσε τον γρήγορο θάνατο. 
Στο απέναντι σιδερόφρακτο μπαλκόνι μια λυγερόκορμη κόρη,  
άπλωνε τ΄ ασπρόρουχα της, όμορφη θέα στα μάτια μας. 
Έριχνε κλεφτές ματιές στους άνδρες που διασταύρωναν τον δρόμο. 
Ο μαύρος καφές πάντα πικρός μαλάκωνε ένα ξερόβηχα.
Ότι απέμεινε απ΄ την εποχή της δικτατορίας.
Ούτε αγώνες, ούτε σημαίες, ούτε συνθήματα. 
Μόνο ένας ξερόβηχας που τράνταζε τα σωθικά του. 
Όχι τώρα πως πήγαιναν καλύτερα τα πράγματα.
Στις λαϊκές αγορές, πίσω από τους πάγκους,  
όπου στήνονταν μικρές συνεδρίες, 
μιλούσε πλέον όλο και λιγότερο. 
Φοβότανε.
Το βράδυ ξάπλωνε συνήθως μόνος. 
Κοίταζε τη πρασινογάλαζη θάλασσα που κρεμότανε στο τοίχο.
Στη παραλία πεταμένα φύκια, μισά όξω απ΄ τη κινούμενη άμμο. 
Μια σκουριασμένη βάρκα τσαλακωμένη στο κάδρο
κι ένας γλάρος που ποτέ του δεν πέταγε. 
Κι όμως,  πάντα τον έβρισκε ένα πόντο πιο πέρα.

ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ

Ότι αγόραζε μισο τιμής,  του χάλαγε σε λίγες μέρες. 
Έτσι ήταν σκέφτηκε. Ότι πληρώνεις παίρνεις. 
Μια ζωή, στα παζάρια της Τρίτης, στα πεταμένα φτηνιάρικα.  
Για σταθερό αποκούμπι κράτησε μια φωλιά από τούβλα στο χωριό του.
Να ΄χει ένα κεραμίδι πριν το τέλος που δεν θ΄ αργούσε. 
«Τι να το κάνει τότε…» μονολόγησε. 
Σαν η καρδιά δεν αγαπά, τι να κάμεις το σώμα; 
Άδειο κιβώτιο σε θάλασσα. Μουλιάζει, σαπίζει, χάνεται. 

Έσκαψε σαν γκρίζος κάστορας την τρύπα του. 
Ζώστηκε τους χρόνους γύρω από τη μέση του. 
Δεν ξεχώριζε τώρα από το υπόλοιπο σώμα. 
Ρύθμισε  τον πυροκροτητή στην ώρα που έπρεπε. 
Όταν βγήκε στην άλλη πλευρά. 
Δείλιασε. 
Πάλι ένα τούβλο και μια κεραμίδα τον περίμεναν. 
Η πολυπόθητη δραπέτευση που σχεδίαζε απέτυχε. 
Στο φως που σβήνει δεν έφτασε ποτέ του. 

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Στρυμονικό Σερρών Το φαγητό που μας ένωνε και μας ενώνει


Μια καταγραφή παραδοσιακών Συνταγών Μαγειρική της Κοινότητας
Στρυμονικού Σερρών




Το βιβλίο αυτό δεν είναι παρά,  μια απλή καταγραφή παραδοσιακών συνταγών των κατηγοριών εκείνων (Ντόπιοι, Πόντιοι, Σαρακατσάνοι, Θρακιώτες, Βλάχοι, Μικρασιάτες) που συνέθεταν και συνθέτουν τον πληθυσμό του Στρυμονικού Σερρών, της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της γενέτειράς μου.... δεν είμαι μάγειρας και δεν έχω σπουδάσει την μαγειρική τέχνη, Το βιβλίο προέκυψε από την ενασχόλησή μου με την ιστορία και τις παραδόσεις της γενέτειράς μου και είναι αποτέλεσμα της συλλογής πληροφοριών για τις γαστρονομικές συνήθειες και παρασκευές φαγητών και εδεσμάτων.
Α

Β