Φιλιά κι αγκάλες / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 https://suno.com/s/ARbfkrJcui61EF50

Φιλιά που φύγαν
ή που δεν δόθηκαν.
Ψάχνω που πήγαν
και πως προδόθηκαν.
Κι όταν τα εύρω
Θα πω: τι κάνατε.
Μήπως υπήρχαν
για σένα θάνατε!
 
Και οι αγκάλες
που ξεχαστήκανε.
Ήτανε στάλες
στη γη χαθήκανε.
Κι έτσι μετράω
χρόνους που πέρασαν.
Χαρές και λύπες
Κι ότι με γέρασαν!
 

Φιλιά κι αγκάλες, ελάτε δίπλα μου
Να κοιμηθούμε, μαζί στο μνήμα μου
Κι όσοι θα έρθουν, φιλιά να δώσουμε
Κι αν είμαι πτώμα  θα με προδώσουνε!
 
Κάποια αδέλφια
του Γολγοθά σταυροί!
Χτυπούν τα ντέφια
κάνοντας προσευχή.
Κι ότι χρωστούσα
Μου το ξεχρεωσαν
Και ένα τάφο
τώρα μου χρέωσαν!
 
Φιλιά κι αγκάλες, ελάτε δίπλα μου
Να κοιμηθούμε, μαζί στο μνήμα μου
Κι όσοι θα έρθουν, φιλιά να δώσουμε
Κι αν είμαι πτώμα, θα με προδώσουνε!

Κάντε τη μέρα μιαν αρχή /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

  https://suno.com/s/VVP5cpsYaHQDk1Ym

Σα σκοτωθεί ένα παιδί 

 Πεθαίνει μια ελπίδα 

Για αυτό ποτέ σα γεννηθεί 

 Μη δίνετε λεπίδα

Κάντε τη μέρα μιαν αρχή Με βέλος την ειρήνη Γιατί σε τούτη τη ζωή Καθείς ειν' ότι δίνει! Κάντε τη μέρα μιαν αρχή Με βέλος την ειρήνη Γιατί σε τούτη τη ζωή Καθεις ειν' ότι αφήνει!

…Μ΄ ΑΓΑΠΑΣ; / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

  https://suno.com/song/25ee4214-2382-4bb2-9080-1fd60208edba

Στον τοίχο το κάδρο, ένα δάκτυλο σκόνη.

Το ρολόι κοιτάζεις, στη σιωπή σου μιλάς.
Καλαμιές που καπνίζουν οι καιόμενοι πόνοι.
Κάπως ψελλίζεις
πως …μ΄ αγαπάς.
 
« Μη φύγεις» μου γνέφεις. Οι δρόμοι αλλάζουν
χωρίς τις στροφές. Στο τιμόνι κολλάς.
Στον ώμο που γέρνεις δυο δάκρυα στάζουν,
μέσα στη θλίψη,
ρωτάς «μ΄ αγαπάς;»
 
Βαριές οι ανάσες αχνίζουν στο κρύο.
Το λάθος στο χρόνο δε μαρτυράς.
Πικρό στο λαρύγγι το στερνό σου αντίο,
τι κι αν φωνάζεις
πως μ΄ αγαπάς.
 
Φυσά και γεμίσανε τα μονοπάτια,
κίτρινα φύλλα. Αλωνάρης βοριάς
σου κλείνει τα βλέφαρα. Πονάνε τα μάτια.
Και συ ζώντας όνειρο,
με αγαπάς;

ΠΟΡΝΗ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

https://suno.com/s/w0FDQq6Q8BSaBVHz

Το σώμα σου είναι μπαξές, είναι περβόλι

δεκάδες λούλουδα μαραίνονται κι ανθούν
υπεργολάβοι, οικοδόμοι και μαστόροι
κόβουν λουλούδια και ύστερα, κρυφά πετούν.
 
Το σώμα σου είναι πηγή που ξεδιψάνε
στόματα λύκων, ψυχές αγέλες που τριγυρνούν,
βράδια αγέρικα, σ΄ άπλυτους δρόμους που τους ρωτάνε
που μένεις μόνη, να ρθουν με νύχια να σου ριχτούν.
 
Κάτι κρινάκια, που στο περβάζι μοσχοβολάνε
κόβεις. Και βάζεις στο κεφάλι, σιωπηλά
ένα στεφάνι, που τ΄  αγκάθια δεν τρυπάνε.
Τριανταφυλλάκια που ματώνουν την καρδιά.
 

Σ΄ αυτό το σώμα που του λείπουνε τα χέρια,
σ΄ αυτό το σώμα που ο χρόνος είν΄ λειψός,
προστάτες χτίστες ακονίζουνε μαχαίρια
και μία χούφτα απ΄ τον φεγγίτη ο ουρανός.
 

Ψυχή και σώμα /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

Αύγουστος 2026, περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της Λάρνακας, γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι

ακούστε τους: https://suno.com/s/eUf8hkcsLjn0HGyN

και

https://suno.com/s/azedOrOYb7nV7BMd

Θάβω στο χώμα

τις αναμνήσεις μου,

τα όνειρα,

τις κατακτήσεις μου.

Κι αν με ρωτάτε,

γιατί το έκανα.

Θα πω μονάχα

μέσα μου πέθανα!

Ψυχή και σώμα,

ότι αγάπησα.

Πέφτει σε κώμα

ότι προσπάθησα.

Κι ότι κι αν κάνω

κανείς δεν νοιάζεται.

Θεός που φτάνω

με αφουγκράζεται!

Μην με ρωτάτε,

λοιπόν τι έφταιξε.

Κάποια μου μοίρα,

στον χρόνο έπαιξε.

Μάνα νομίζω,

δεν με αγάπησες,

γιατί στον κόσμο

μόνο με άφησες!

Πάνω στο κύμα,

ποτέ δεν βαδησα

και στο λιμάνι

να φτάσω άργησα.

Ένα σου βλέμμα

κενό σαν άβυσσος

σαν να 'ταν ψέμα

κι όχι παράδεισος!

Το ξωτικό του Στρυμονικού (Μια ιστορία του Στρυμονικού Σερρών) / Δημήτριος Γκόγκας

Μια ξεχασμένη ιστορία του Στρυμονικού Σερρών. Το ξωτικό του χωριού. 

 https://suno.com/s/VMfJHqRw8PQplybw
 
Σ΄ ένα χωριό του κάμπου, κει στο Στρυμονικό
Ύφαναν ιστορίες, σιμά στον αργαλειό.
 
Τούτη η ιστορία, που θα διηγηθώ
την έμαθα απ΄ πάππου, την λέω και εγώ.
 
Σ΄ ένα σπιτάκι ζούσε, άσχημη κοπελιά
τα δειλινά γυρνούσε, σε λόγγους και βουνά.
 
Παρέα με τους λύκους και τα λυκάκια της.
Τα ερπετά, τα φίδια, με τα φιδάκια της.
 
Για προσκεφάλι είχε, κοτρόνα* (μασαλά!) *
Βολτάριζε τα νύχτες στον πάνω μαχαλά.
 
Τ΄ αγόρια της σφυρίζαν στα μονοπάτια της
κι ανάβαν τα φιτίλια και τα γινάτια της.
 
Εκείνη μες στη τρέλα, αρπάζει δυο παιδιά.
Τα βρήκανε σφαγμένα κάπου στη ρεματιά,
 
Του Αι Χαραλάμπη*, σ΄ ένα κρυφό γκρεμό.
Ανάψανε κεράκια από βαθύ καημό. 
 
Οι χωρικοί καρτέρι, μέρα της στήνουνε.
Τη Κοπελιά να πιάσουν, να ανακρίνουνε.
 
Μα η κοπελιά συνήθως, γινόταν ζωτικό
και στοίχειωνε τα βράδια, στο έρημο χωριό.
 
Τρία σημάδια βάλαν, μες στα περάσματα,
Στο Πέγκο*, στη Μαγκίλα* και στα χαλάσματα.*
 
Και μια και δυό και πέντε και δεκατρείς φορές
τη φέραν στη πλατεία, μπροστά στους δικαστές.
 
Η άσχημη γυναίκα με δάκρυα και λυγμούς,
το έλεος ζητάει από τους χωριανούς.
 
Αν δεν με κοροϊδεύαν, αν δεν με σφύριζαν.
Αν δεν πετροβολούσαν, αν δεν με πείραζαν.
 
Εγώ θα ΄ μουν στο δάσος με τα φιδάκια μου
Κι οι νιοι, τα παλικάρια, τα παιχνιδάκια μου.
 
Μα οι δικαστές πεισθήκαν για μέγα φονικό
Κι ορθώς όπως μου είπαν βαρύ κατηγορώ.
 
Τη σύρανε δεμένη και με θηλιά πλεκτή
στη γέφυρα κρεμάσαν, που έχει γκρεμιστεί.
 
Κι αφού τη ρίξαν χάμω, λυγάει ο δοκός
Κι όλοι αναφωνήσαν «μεγάλος ο θεός»
 
Η άσχημη γυναίκα, με  ξωτική πνοή
Βγάζει απ΄ το λαιμό της, κειν΄ το τραχύ σχοινί.
 
Τα μάτια της σηκώνει, ψηλά στον ουρανό
και πέφτει μια αντάρα στο ξεροπόταμο*.
 
Οι χωριανοί τραπήκαν σε άτακτη φυγή
«Αθώωση» ζητούσαν από το Δικαστή.
 
Για να τελειώνω τώρα, να μη πολυλογώ,
η άσχημη γυναίκα, γίνηκε ξωτικό.
 
Αν πάτε στη πατρίδα μου, κει στο Στρυμονικό
αν ψάξετε τις νύχτες στο μαύρο ουρανό.
 
Θα δείτε ένα λαμπιόνι, η Πούλια να κρατά
έν΄ άσπρο χελιδόνι μονάχο να πετά.
 
Είναι η κοπελιά μας, το μόνο ξωτικό
που ζει μες στη καρδιά μας, σαν τρέμουλο καλό.
 
 
 
Και τώρα αν απορείτε, η γέφυρα γιατί
χρόνια που γκρεμισμένη, όλους μας, μας θωρεί.
 
Να πάτε να ρωτήσετε ποιοί είδαν ξωτικό
και χώρισε στα δύο, το έρημο χωριό.
 
 
Επεξηγήσεις αναφορών στο ποίημα:
 
*Στρυμονικό: Χωριό του Ν. Σερρών
*Κοτρόνα: Μεγάλη πέτρα
*Μασαλά: (αφερίμ) μπράβο!
*Αι Χαράλαμπος: Ξωκλήσι στη περιοχή
*Χαλάσματα: Αναφέρομαι σε ευρήματα αρχαίου οικισμού στη περιοχή
*Πέγκο: Δασώδη περιοχή του Στρυμονικού
* Ξεροπόταμος: Το ρέμα της Κοινότητας
* Μαγκίλα: Λόφος

Το παλάτι των παιδιών του Δημητρίου Γκόγκα

Το 2018 εκδίδω την Ποιητική Συλλογή: Ένα τετράδιο για το Στρυμονικό. Στο γ΄μέρος της συλλογής υπάρχει το ποίημα : Το παλάτι των παιδιών (Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ). Γραμμένο στη μνήμη του πατέρα μου Αντώνη και του παπού μου Δημήτρη, του οποίου το όνομα έχω. Φέτος αποφάσισα και έντυσα με μουσική (ΑΙ) αυτό το ποιηκοτράγουδο! Μπορείτε να το ακούσεται στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://suno.com/s/9xKADDghoshQFssc

Όσο θυμάμαι το χωριό, θα λέω για τον Δημητρό και τον Αντώνη. Για του Δεκέμβρη τη δροσιά, της μάνας μου την αγκαλιά, που δεν παγώνει. Σε μια αυλή από πηλό, είχαν στη στέγη, είχαν στη στέγη πελαργό και χελιδόνια. Που ξενιτεύονταν θαρρώ, με της βροχής τον ερχομό τα πρώτα χιόνια. Κάθε πρωί, πριν το σκολειό απ’ το χέρι με κρατούσε

ο παππούς μου.

Κι ένα μπισκότο λιχουδιά, με ταξίδευε μακριά, θυμάται ο νους μου. Στο χωριό, στο χωριό, δεν παγώνει η καρδιά. Στο χωριό, στο χωριό με κρατάνε τα παλιά. Ο Δημητρός, ο Αντώνης κι ο παππούς μου Σ’ ένα παλάτι με φτερά και με χώμα! Ζεύει τα ζώα ο Δημητρός. «άσε, γυναίκα, ο αγρός

γεννά χορτάρι». Από τα βάσανα εγώ, δεν θα γλυτώσω,

κι αν ο χάροντας με πάρει.

Μες στο τσεμπέρι τ’ αργυρά, στην υφασμάτινη ποδιά, το χαρτζιλίκι. Βόλοι, κρυφτό και γλυτωμό και ένας ήχος ξύλινος απ’ το τσιλίκι. Και σαν ανοίγει ο ουρανός μοιάζει το χώμα να θυμάται Πάνω σε άτι, μ’ άσπρα φτερά ο Αντωνιός περνά κοντά κι όλα γυρνάνε. Κι απ’ των συννέφων τη δροσιά σαν από κάδρου ζωγραφιά έρχονται πάλι. Τα πρώτα χιόνια σιωπηλά και μια φωνή μες στα βαθιά λέει «μην ξεχάσεις».

Τραγούδι για την Κύπρο / Δημήτριος Γκόγκας

https://suno.com/song/4a0700d6-e357-4b76-8966-ef4be88dae1a

Από το νότο βγαίνει η φωνή μας,
σα μια κραυγή στο όμορφο νησί μας.
Στις αμμουδιές το έχουν φαρμακώσει.
Στις είκοσι και φέτος του Ιούλη,
την λευτεριά θα τραγουδούν οι δούλοι,
που ο τύραννος βαθιά έχει κλειδώσει.

Στη πέτρα του Ρωμιού η Αφροδίτη,
απλώνει στα μαλλιά της ένα δίχτυ,
τους αγνοούμενους της να θρηνήσει.
Κι οι δραγουμάνοι σπάνε τα κανάτια,
κυλούνε ως τη θάλασσα απ΄ τα μάτια,
δάκρυα που σε κάμπο είχε αφήσει.

Χελιδόνι μου αν θέλεις να πετάξεις,
το μαύρο πανωφόρι σου ν΄ αλλάξεις.
Γιατί βρεγμένο σ΄ έχει καθηλώσει
και ο θεός που βλέπεις θα θυμώσει
και μια ζωή θα είσαι πληγωμένο.

Απ΄ τη φωλιά που πάντα στολισμένη,
σε μια πατρίδα που΄ ναι λαβωμένη,
πέταξε και τραγούδα όπως πρώτα.
Της Ιστορίας σου της προδομένης,
της προσφυγιάς, αντάμα, ματωμένης,
άναψε των προγόνων σου τα φώτα.

Δυο περιστέρια έχουνε πετάξει,
το ΄να ρετάλι,  το άλλο από μετάξι,
στην του πελάγου απέραντη ηρεμία
Ψάχνουν σπυρί τη πείνα να χορτάσουν,
στη ζητιανιά πιστεύουν αν αράξουν,
θα μείνουνε πιστά στην Ιστορία.

Χελιδόνι μου αν θέλεις να πετάξεις,
το μαύρο πανωφόρι σου ν΄ αλλάξεις.
Γιατί βρεγμένο σ΄ έχει καθηλώσει
και ο θεός που βλέπεις θα θυμώσει
και μια ζωή θα είσαι πληγωμένο.

Δόλια και πανούργα η λήθη όμως,
καραδοκεί με ψίθυρους στους ώμους
κι η ευμάρεια σαπίζει τα θεμέλια
Στα εκκλησιές της νήσου οι ψαλτάδες,
μουχτάρηδες και ύποπτοι τυπάδες,
καίνε σιγά τις ρήσεις στα ευαγγέλια.
 

Κάποιες στιγμές /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 https://suno.com/song/037872f9-c4b7-4c83-a9c9-51f746e1f33c

Κάποιες στιγμές που χάνονται μαζί μας
βαθιά στην κοιμισμένη γη.
Σκορπίζονται όπως η ψυχή μας,
σαν στάχτη ενός άδοξου ποιητή.

Νομίζω πως μιλούν
με τα έγκατα μας
και με των δένδρων τα ριζώματα.
Ανθούνε σαν καρποί,
μες στ΄ αίματά μας
του φθινοπώρου τα φυλλώματα.

Την πλάτη μας χτυπούνε κι αντηχούνε
τα γέλια παν΄ στων τάφων την σιγή
και φτάνουν στις καρδιές όσων πονούνε
γιατί έχουν γίνει βράχοι μοναχοί.

Μόνος σε ξένη γη / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Μπορείτε να το ακούσετε και ως τραγούδι : https://suno.com/song/5858475b-7163-4aa9-b621-76b55d239cdb

Εγώ γεννήθηκα γυμνός σε μια ξερολιθιά και με σπαργάνωσαν γριές σε βρώμικο μποξά. Μη βύζαξαν αετόπουλα, την ώρα που ο θεός, έστελνε τον Αρχάγγελο με το λαμπρό του φως. Με σήκωσε στα χέρια της η μάννα και μπροστά στο εικονοστάσι στάθηκε κι είπε στην Παναγιά: -Μαρία, αειπάρθενε, αυτό μου το παιδί μην το σταυρώσετε ποτέ και καν΄ το ποιητή! -Μα αν είναι θέλημα Θεού, της μοίρας του γραφτό και φύγει για την έρημο, μαζί του ας χαθώ. Θα γίνω αγέρι να φιλώ τα μαύρα του μαλλιά. Θα γίνω κτύπος της καρδιάς, που σπάει τα σωθικά. Μα οι χάρες, οι τρις - Χάριτες που αγιάζουν το νερό, μου έδωσαν του Αι Γιαννιού, να πιώ απ΄ τον αγιασμό. Κι αμέσως έβγαλα φτερά και γίνηκα πουλί και πέταξα ολομόναχος να βρω μια ξένη γη.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 Μπορείτε να το ακούσετε και ως τραγούδι :https://suno.com/song/cb440d58-91cf-479a-bc15-65ef3b3f81a1

και στο https://www.youtube.com/watch?v=-2dHAHZFCgk

Στα souper market μέσα καταναλωτή
σου κλέβουν τα ριάλια. Και στην εντατική
σε βάζουν κάθε μέρα και σαν επιλογή
σου πίνουνε το αίμα του κράτους  οι λεπροί.
 
Στις λαϊκές, ντομάτες, πουλάνε μετρητοίς.
Κυκλοφορούν με μάσκες μ΄ ονόματα: κανείς,
χίλιοι ανθρωποφάγοι (δρέπανα και σφυριά)
που χαίρονται να καίνε απίστους σε κελιά.
 
Κι εγώ ο επαναστάτης, στην οθόνη μου μπροστά,
το παίζω αποστάτης, με σώβρακα λερά.
Να βλέπω κάθε βράδυ, ειδήσεις και πορνό.
Να τρέμω από φοβέρα, του κράτους τον κορμό.
 
Τα γκλόπς των αστυνόμων, στις κεφαλές γροθιά
κι οι σφαίρες να πετάνε σαν αποδημητικά
πουλάκια που τα πιάνουν οι αμπελουργοί
και πίνουν στην υγειά μας, κρυφά σε μια γιορτή.
 
Αγαπημένοι φίλοι, σεμνοί μου ποιητές,
οι στίχοι έχουν όλοι, μικρούλες εκδορές
και τρέχουν ματωμένοι στις ανηφοριές
για να γλυτώσουν ίσως, από τους εμπρηστές.
 
Τα φώτα χαμηλώστε, το έργο ξεκινά.
Θα πνίξει ο πνιγμένος τον ντελιβερά,
που βόμβες μας μοιράζει και νεκρούς μετρά
κι αφήνει αγνοημένους, στης Πίνδου τα βουνά.
 
Ζήστε και ψηφίστε, πατήστε το κουμπί.
Γελά η τηλεπερσόνα που δεν φορά βρακί.
Γίνηκε πρώτο θέμα και ΄γώ ο θλιβερός
μαζί με τους αμάχους το παίζω τραγικός.
 
Ησύχως κοιμηθείτε είμαι στον καναπέ
μαστουρωμένο ζώο ρουφώντας ναργιλέ,
με σώου και τραγούδια, με παρουσιαστές
που χαίρονται να λένε το τώρα σαν το χθες.
 
Αγαπημένοι φίλοι, σεμνοί μου ποιητές,
οι στίχοι έχουν όλοι, μικρούλες εκδορές
και τρέχουν ματωμένοι στις ανηφοριές
για να γλυτώσουν ίσως, από τους εμπρηστές.
 

ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

ΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ ΚΑΙ Ως ΤΡΑΓΟΥΔΙ : https://suno.com/song/c417b4fa-fe47-455c-9e01-dd2197cd0329

Σαν την πατρίδα δεν αγάπησα στη ζήση.
Πάντα ο νους μου, γυροφέρνει κατά εκεί.
Στη ξενιτειά μου κάποια μνήμη θα με ντύσει,
που στης καρδιάς μου, τα δωμάτια κατοικεί.
 
Του χρόνου λέω να περπατήσω,
μες στην αυλή που έζησα ξανά να ζήσω.
Και μια κουβέντα, στερνή κουβέντα,
από τα χείλη σου αν βγει
με πάθος θα φιλήσω!
 
Ξερό ποτάμι, δεν κυλάει η ζωή μου.
Λόφοι θανάτου για κρυφτό και γλυτωμό.
Όταν πονώ, δεν ακούγεται η φωνή μου
Εδώ στα ξένα, τη ψυχή διχοτομώ.
 
Λέω του χρόνου να περπατήσω,
την κάψα απ΄ τα χείλη σου ν΄ αγγίξω.
Στου πατρικού μου τη γιορτή,
ένα αλλιώτικο κρασί
και την ψυχή θ΄ αφήσω!
 
 
 
 

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ :https://suno.com/song/3268fda5-3ba9-48d5-814c-97d760584fcc

 

Τα βήματα, που ακολουθώ, τα βήματα,
ενός άδοξου ποιητή ποιήματα.
Που τα έβαλα μια μέρα σε μια τάξη,
και είπα του θεού μου: είμαι εν τάξει.
 
Τα μάζεψα, τα έπλυνα, τα στέγνωσα,
στου κόσμου την διαθήκη τα παρέδωσα.
Και μια στιγμούλα πριν να καταλήξω,
σε δοξασμένο ποιητή θα τα ανοίξω.
 
Αυτά είναι, τα ποιήματα που έγραψα.
Δεν μπόρεσα, τα χείλη μου δεν έραψα.
Ζωγράφισα την λύπη και τον πόνο,
με νότες της ψυχής μου σ΄ άσπρο τόνο.
 
-Και τι ζητάς γι αυτά που μου παρέδωσες;
                 Τσιμπήματα θαλάσσης από μέδουσες.
-Τον πόνο και την λύπη σου χαρίζω,
                 εγώ στον κάτω κόσμο συνεχίζω.
 
-Η νύχτα, το σκοτάδι και η άβυσσος,
                παιδιά αγαπημένα μου. Παράδεισος!
-Αλλού ανήκουν τα ποιήματα σου,
               εκεί που χεις προσφέρει την καρδιά σου.
 
-Ποιητή δοξασμένε: στάσου κι άκουσε,
                μια μοίρα καταιγίδα, όλα τα πλάκωσε.
Ποιήματα χαθήκαν σε ποτάμι
στην κάψα του Αυγούστου. Σαν κατράμι,
 
ξεράθηκαν στα δάκτυλα τα ποιήματα.
Κουράστηκαν στην άσφαλτο τα βήματα.
Το χέρι σε κολόνα βρήκε στάση,
μικρό καντήλι σε εικονοστάσι.
 
Οι χρόνοι και τα ρήματα παγώσανε
σαν δυο κεράκια ορφανά, μου λιώσανε.
Κι ο ποιητής που άδοξα πεθαίνει,
μορφή του δοξασμένου ανασταίνει.
 
 
 
 

ΜΕ ΤΟ ΧΝΩΤΟ ΣΒΗΣΤΟ

 το ακουτε και ως τραγούδι: https://suno.com/song/5b2e13a2-e637-4692-bd31-1e728ea59247

Με το χνώτο σβηστό
σε πελάγη, τρελό
το καράβι μου.
Να σαλπάρει απ΄ το χθες,
όταν συ θα μου λες,
στ΄ ακρογιάλι μου:
 
«σ΄ αγαπάω πολύ,
μα σαν να σαι πουλί,
τον χειμώνα,
με αφήνεις γιατί,
καλοκαίρι ανθεί,
ανεμώνα»

 

 

αΝεΚΠΛηΡωΤο / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ Ως ΤΡΑΓΟΥΔΙ 

https://suno.com/song/f29e1a64-738a-4f4d-a914-f33d7123b4c2
 

(τραγούδι που γράφτηκε την 2^η πρωινή ώρα)

 
[Verse 1]
 

Ευχήθηκα μια Κυριακή να έρθεις για τσιγάρο
κι όσα κι αν είχα μες στο νου, για σε θα παρατούσα.
Από τα χείλη σου τα δυο την κάφτρα να σου πάρω
κι ύστερα μες στον άνεμο τη στάχτη να πετούσα.
 
[verse 2]
Μα συ γλυκά αρνήθηκες και είπα δεν πειράζει.
Μπορώ εγώ να σ΄ αγαπώ σε κάποιο εικονοστάσι.
Από τα μάτια σου ζεστό, το δάκρυ σου να στάζει.
Μαντήλι να το σκούπιζα, μα ξέρω είχα διστάσει!
 
[chorus]
Τα πρωινά σηκώνομαι κι ανοίγω τις κουρτίνες.
Κρατώ στο χέρι τον καφέ, στο στόμα τη συγνώμη.
Δεμένος παν στην κουπαστή,  ακούω τις σειρήνες
και τρέχουνε και κρύβονται στ΄ αμπάρια οι λοστρόμοι.
 
[verse 3]
Γλυκά να σε νανούριζα μα η σκέψη με τρομάζει.
Πως πάλι θα με αρνηθείς πριν απ΄ την σταύρωση μου.
Το σαπιοκάραβο που ζω, τα κύματα αγκαλιάζει
και συ γελάς που γίνηκες αγκάθι στη ψυχή μου.
 
 

Βροχές του Φθινοπώρου / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

https://suno.com/song/5a8aae11-b4aa-4def-8c18-73eaf3df26e2
 

Βροχές του Φθινοπώρου στάξαν πάλι
σαν δάκρυα που πνίγουν τις σιωπές
κι ένα ποτάμι στο μυαλό σου εκβάλλει,
ξεπλένοντας του κόσμου τις ντροπές.
 
Βροχές που οι σταγόνες φυλακίζουν
τα βλέμματα αόρατων εχθρών.
Τα ίχνη των βημάτων τουφεκίζουν
στ΄ απόνερα μικρών κολυμβηθρών.
 
Και συ που πρέπει αλυσοδεμένη
σταλαγματιά να γίνεις μιας βροχής,
σε κίτρινο λαβύρινθο κλεισμένη
να ψάχνεις μία πόρτα διαφυγής.
 
Σεπτέμβρης μήνας το νερό θολώνει
και ψήνεται στα χείλη το κρασί.
Ο ουρανός τα σύννεφα απλώνει
ζωή που εξοστρακίζει η ζωή.
 
Οκτώβρης ήρθε, οι βροχές συχνάζουν,
στις στάσεις και σε βρίσκουν μοναχή.
Καλόγριες στις σκέψεις σου μονάζουν
και στη ψυχή σου σκάει μια κραυγή.
 
Νοέμβρης, τα βουνά έχουν πουντιάσει.
Απόμειναν οι στάλες στη ψυχή.
Τα χέρια σου κοιτάς έχεις γεράσει.
Πως πέρασε κι αυτή η εποχή.