ΠΟΡΝΗ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

https://suno.com/s/w0FDQq6Q8BSaBVHz

Το σώμα σου είναι μπαξές, είναι περβόλι

δεκάδες λούλουδα μαραίνονται κι ανθούν
υπεργολάβοι, οικοδόμοι και μαστόροι
κόβουν λουλούδια και ύστερα, κρυφά πετούν.
 
Το σώμα σου είναι πηγή που ξεδιψάνε
στόματα λύκων, ψυχές αγέλες που τριγυρνούν,
βράδια αγέρικα, σ΄ άπλυτους δρόμους που τους ρωτάνε
που μένεις μόνη, να ρθουν με νύχια να σου ριχτούν.
 
Κάτι κρινάκια, που στο περβάζι μοσχοβολάνε
κόβεις. Και βάζεις στο κεφάλι, σιωπηλά
ένα στεφάνι, που τ΄  αγκάθια δεν τρυπάνε.
Τριανταφυλλάκια που ματώνουν την καρδιά.
 

Σ΄ αυτό το σώμα που του λείπουνε τα χέρια,
σ΄ αυτό το σώμα που ο χρόνος είν΄ λειψός,
προστάτες χτίστες ακονίζουνε μαχαίρια
και μία χούφτα απ΄ τον φεγγίτη ο ουρανός.