Ωραία πληρότητα και το ρηχό και τ΄ άπατο ακόμα επιπλέει.
Στις παρελάσεις των πολλών και κάπου στα διαλείμματα,
κάποια φωνή που λοιδορεί γρυλλίζοντας μας λέει:
«Άθλιοι κυνηγοί που βάλλεται του κόσμου την γαλήνη
και μόλις την διαλύσετε , νεκρούς περιγελάτε,
κάποιο σας τερατούργημα πυκνή ομίχλη αφήνει
και σαν σπιούνοι στις γωνιές συχνά κρυφογελάτε,
Κοφτό μαχαίρι δικαστή θα λύσει τον δεσμό.
Η ποίηση δεν τρέφεται με στίχους φρεναπάτες
κι ούτε με νεφελώματα που βρέχουνε χρησμό»
οι άρχοντες της ποίησης. Σκύβω και τους φιλώ
τα πόδια. Κι ύστερα στους λόγους μου φραγγέλια,
ποιήσεις αποκήρυξα, στίχους που αγαπώ.
Στ΄ απόνερα της ποίησης, στους βάλτους ποιημάτων;
Πως χάνεται το δίκαιο μέσα στη βιοπάλη
ακόμα και των πάμπτωχων λιτών στιχουργημάτων.
το είχε πει παλαιότερα σπουδαίος Ποιητής *
Μα οι στίχοι των υπεροπτών σαφώς πυραναφλέξεις
που σβήνονται τα ίχνη τους με στάλες μιας βροχής.
