https://suno.com/song/037872f9-c4b7-4c83-a9c9-51f746e1f33c
Κάποιες στιγμές που χάνονται μαζί μας
βαθιά στην κοιμισμένη γη.
Σκορπίζονται όπως η ψυχή μας,
σαν στάχτη ενός άδοξου ποιητή.
Νομίζω πως μιλούν
με τα έγκατα μας
και με των δένδρων τα ριζώματα.
Ανθούνε σαν καρποί,
μες στ΄ αίματά μας
του φθινοπώρου τα φυλλώματα.
Την πλάτη μας χτυπούνε κι αντηχούνε
τα γέλια παν΄ στων τάφων την σιγή
και φτάνουν στις καρδιές όσων πονούνε
γιατί έχουν γίνει βράχοι μοναχοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου