Κάθε αστέρι μου θυμίζει ξενιτειά.
Μέσα μου ξέρω πως πονάει η καρδιά μου.
Τι κι αν ο ήλιος ξεπροβάλλει δυνατά.
Καίν΄ οι ακτίνες του, βαθιά τα σωθικά μου.
Και τις βαρκούλες ν΄ αρμενίζουνε κοντά μου.
Κύμα να γίνω στου πελάγου τ΄ ανοικτά,
να σε φιλήσω στοργικά ξερολιθιά μου.
σε μια πατρίδα που με γέννησε μονάχη.
Μέσα απ΄ τη γούρνα της γεννήθηκες και συ.
Στη ξενιτειά είσαι στρατιώτης σε μια μάχη
Όσο ανοίγει μαραμένο μου μυρίζει.
Χωρίς αρώματα το φως και η αυγή
και πάντοτε μια γραμμή να με χωρίζει.
Στα μάγουλα το δάκρυ αργά κυλάει.
Ίσως να είναι της πατρίδας ενοχές
Ίσως να είναι ο καημός που με φυλάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου