Κάντε τη μέρα μιαν αρχή /ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

  https://suno.com/s/VVP5cpsYaHQDk1Ym

Σα σκοτωθεί ένα παιδί 

 Πεθαίνει μια ελπίδα 

Για αυτό ποτέ σα γεννηθεί 

 Μη δίνετε λεπίδα

Κάντε τη μέρα μιαν αρχή Με βέλος την ειρήνη Γιατί σε τούτη τη ζωή Καθείς ειν' ότι δίνει! Κάντε τη μέρα μιαν αρχή Με βέλος την ειρήνη Γιατί σε τούτη τη ζωή Καθεις ειν' ότι αφήνει!

…Μ΄ ΑΓΑΠΑΣ; / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

  https://suno.com/song/25ee4214-2382-4bb2-9080-1fd60208edba

Στον τοίχο το κάδρο, ένα δάκτυλο σκόνη.

Το ρολόι κοιτάζεις, στη σιωπή σου μιλάς.
Καλαμιές που καπνίζουν οι καιόμενοι πόνοι.
Κάπως ψελλίζεις
πως …μ΄ αγαπάς.
 
« Μη φύγεις» μου γνέφεις. Οι δρόμοι αλλάζουν
χωρίς τις στροφές. Στο τιμόνι κολλάς.
Στον ώμο που γέρνεις δυο δάκρυα στάζουν,
μέσα στη θλίψη,
ρωτάς «μ΄ αγαπάς;»
 
Βαριές οι ανάσες αχνίζουν στο κρύο.
Το λάθος στο χρόνο δε μαρτυράς.
Πικρό στο λαρύγγι το στερνό σου αντίο,
τι κι αν φωνάζεις
πως μ΄ αγαπάς.
 
Φυσά και γεμίσανε τα μονοπάτια,
κίτρινα φύλλα. Αλωνάρης βοριάς
σου κλείνει τα βλέφαρα. Πονάνε τα μάτια.
Και συ ζώντας όνειρο,
με αγαπάς;

Δέκα [10] μικρά ταξίδια του Δημητρίου Γκόγκα

 

 
Μέσα στους νευρώνες του μυαλού σου
αναζητώ την ύπαρξή μου.
Σου υποσχέθηκα λουλούδια
κι ακόμα τα βράδια κλέβω τριαντάφυλλα.
 
**
 
Καθώς νερό κυλά στα μάγουλά μου
η αυγή έχει κουρνιάσει στις ρυτίδες μου.
Για να ξεπλυθώ αναζητώ
ματαίως τις ακτίνες του ήλιου.
 
**
 
Προσπάθησα να σου πω «γαντζώσου στις πλάτες μου»
 Μα τα φτερά είχαν κοπεί από τις ρίζες.
Φυτρώσανε βρύα και λειχήνες.
Νίκησε με ορμή ξεροπόταμος.
 
**
 
Κρατιέμαι από το βλέμμα σου
γι αυτό και σε παρακαλώ μη στρέφεις το κεφάλι
ούτε δεξιά ούτε αριστερά.
Κλυδωνίζεται ο κόσμος μου.
 
**
 
Όταν μου λες «η αγάπη μου θα ζει αιώνια»
Εννοείς στην «άβυσσο» του ποιητή;
 
**
 
Η σιωπή κάνει κρότο.
Σοφιστεία έλεγα.
Μα σαν άκουσα
τη σιωπή μιας μάνας που έχασε το παιδί της.
Τράπηκα σε φυγή.
 
**
 
Ονειρεύεσαι τη πόλη,
αυτή που κατοικούν οι βάρβαροι.
Μέχρι να λαξευτεί το όνειρο
μην αφεθείς στη κατάκτησή τους.
 
**
 
Παράξενο φεγγάρι μας κυνηγά.
Αλλάζει χρώματα κατά βούληση
αψηφώντας τον κανόνα της αγάπης.
Της καρδιάς και του φλόγιστρου.  
 
**
 
Οριοθετώ τη νύχτα.
Από δω ως εκεί.
Ξεκινά με μοναξιά,
καταλήγει στη σιωπή.
 
**
 
Ανακοίνωση θυελλωδών ανέμων.
Κλείνω τα μάτια,
σφαλίζω τα χείλη,
σταυρώνω τα χέρια.
Μια θάλασσα μέσα μου.  

ΠΟΡΝΗ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

 

https://suno.com/s/w0FDQq6Q8BSaBVHz

Το σώμα σου είναι μπαξές, είναι περβόλι

δεκάδες λούλουδα μαραίνονται κι ανθούν
υπεργολάβοι, οικοδόμοι και μαστόροι
κόβουν λουλούδια και ύστερα, κρυφά πετούν.
 
Το σώμα σου είναι πηγή που ξεδιψάνε
στόματα λύκων, ψυχές αγέλες που τριγυρνούν,
βράδια αγέρικα, σ΄ άπλυτους δρόμους που τους ρωτάνε
που μένεις μόνη, να ρθουν με νύχια να σου ριχτούν.
 
Κάτι κρινάκια, που στο περβάζι μοσχοβολάνε
κόβεις. Και βάζεις στο κεφάλι, σιωπηλά
ένα στεφάνι, που τ΄  αγκάθια δεν τρυπάνε.
Τριανταφυλλάκια που ματώνουν την καρδιά.
 

Σ΄ αυτό το σώμα που του λείπουνε τα χέρια,
σ΄ αυτό το σώμα που ο χρόνος είν΄ λειψός,
προστάτες χτίστες ακονίζουνε μαχαίρια
και μία χούφτα απ΄ τον φεγγίτη ο ουρανός.
 

Αγάπη και ελπίδα του Δημητρίου Γκόγκα

 Αγάπη και ελπίδα
που έρχεστε το βράδυ
μέσα στην καταιγίδα 

χαρίστε μου ένα χάδι. 

Την ώρα που δακρύζω, 

την ώρα που πονώ,

σαν μέλισσα γυρίζω 

να πω πως σ΄ αγαπώ

την ώρα που γυρίζω 

σαν έρμο ξωτικό. 

Αγάπη και ελπίδα

να πιω κάποια δροσιά

να κάνω πως δεν είδα

κλειστή την κλειδωνιά

κι αφήστε με στο ψέμα

μέσα του να πνιγώ

μες στης καρδιάς το αίμα

και να λησμονηθώ 

μες στης καρδιάς το αίμα

ποτε μην λυτρωθώ! 

Η τελευταία Άνοιξη του Δημητρίου Γκόγκα

 

Άνοιξη ήρθε, με τον χειμώνα της.
Μαύρο φορούσε η χελιδόνα της.
Δεν λέω τάχα, πως αγαπήθηκα,
Μονάχα ξέρω, πως πυρπολήθηκα!
 
Μάρτης κι Απρίλης, οι στρατηλάτες μου.
Ο Μάης πέφτει βαρύς στις πλάτες μου.
Κυνηγημένος το χθες παρέσυρα
ως το γκρεμό μου, το εγώ μου διέσυρα.

 
Άνοιξη πάψε, να ζεις στο σύνορο
κλείσε το μάτι με ματοτσίνορο!
Και πες της μάνας, που με μεγάλωσε,
ήτανε λάθος που δεν με μάλωσε!
 
Τώρα στα τόσα, νιώθω να έχασα
ότι κι αν βρήκα, ότι κι αν έψαξα.
Ότι δικό μου κι ότι μου χάρισαν,
καράβια ήταν που δεν σαλπάρισαν!
 
Άνοιξη άσε, την πόρτα ορθάνοικτη
και την αγκάλη κάπως μισάνοικτη,
να κοιμηθώ, να βρω την έννοια σου
τη μεταξένια, τη ζαχαρένια σου!
 
Στον ένα λόφο, κρινάκια ανθίζουνε.
Στον άλλο πάνω, μνήμες γκρεμίζουνε.
Και κει στο τέρμα που ακούγονται φωνές,
είναι δικές μου και είναι μαχαιριές!