Ο Τάφος του Ιησού Χριστού

 

γράφει και συλλέγει στοιχεία ο Δημήτριος Γκόγκας

 

Κατά Ματθαίον 27,60	Κατά Μάρκον 15,46	Κατά Λουκάν 23,53	Κατά Ιωάννην 19,41-42
…και τον έβαλε σε ένα δικό του (ο Ιωσήφ εκ Αριμαθαίας)*καινούργιο μνήμα, που ήταν λαξευμένο στο βράχο. Ύστερα κύλησε μια μεγάλη πέτρα έκλεισε την είσοδο του μνήματος και έφυγε.           · Συμπλήρωμα του σχολιαστή	…και τον τοποθέτησε σ΄ ένα μνήμα που ήταν λαξεμένο σε βράχο. Μετά κύλησε ένα λιθάρι κι έκλεισε την είσοδο του μνήματος.	…και το έβαλε (το σώμα του Ιησού)* σ΄ ένα λαξευμένο μνήμα, στο οποίο δεν είχαν βάλει ποτέ κανέναν.                   · Συμπλήρωμα του σχολιαστή	Στο μέρος όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς, ήταν ένας κήπος και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνήμα όπου κανένας ακόμα δεν είχε ταφεί. Επειδή λοιπόν , ήταν παραμονή της γιορτής των Ιουδαίων και το μνήμα ήταν κοντά, ενταφίασαν τον Ιησού εκεί.

Από τα παραπάνω αναγραφόμενα στα 4 ιερά Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, συνάγεται ότι:

ü  Η ταφή του Ιησού Χριστού πραγματοποιήθηκε ημέρα Παρασκευή.

ü  Το σώμα του Ιησού Χριστού τοποθετήθηκε σ΄ ένα τάφο λαξευμένο σε βράχο.

ü  Ο τάφος (μνήμα) ανήκε στον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και δεν είχε χρησιμοποιηθεί ξανά για ταφή.

ü  Η είσοδος του τάφου κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα (λιθάρι).

ü  Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει ότι ο τάφος βρισκόταν σε κήπο πλησίον του μέρους όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς. (κοντά στο λόφο Γολγοθά)

ü  Οι ευαγγελιστές Λουκάς και Ιωάννης δεν αναφέρουν το κλείσιμο του τάφου με πέτρα (λιθάρι)

Σκέψεις- απόψεις του συγγραφέα

ü  Η ταφή του Ιησού Χριστού πραγματοποιήθηκε βιαστικά, καθώς δεν υπήρχαν μεγάλα χρονικά περιθώρια αφού την επομένη ημέρα του Σαββάτου ήταν αργία για τους Εβραίους (Πάσχα) και δεν ήταν αποδεκτό να μένουν σώματα επί σταυρών. Έτσι επιλέχτηκε ο τάφος του Ιωσήφ από την Αριμαθαία που ήταν εκεί κοντά.

ü  Ο τάφος κλείστηκε από τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία με μια μεγάλη πέτρα. Εάν η πέτρα ήταν εξαιρετικά μεγάλη και ζύγιζε πολλά κιλά, ήταν δύσκολο να την τοποθέτησε μόνος του. Άρα η ύπαρξη και άλλων ανθρώπων, συγγενών και μη, του Ιησού τόσο στην μεταφορά του, όσο και στην τοποθέτησή του στον ναό ήταν επιβεβλημένη.

ü  Σύμφωνα με τον Ιωάννη, ο τάφος βρισκόταν μέσα σε ένα κήπο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι στην περιοχή εκείνη από τον 1ο αιώνα π.Χ, παρατηρείται η ύπαρξη  

οικογενειακών τάφων και πολλαπλών κήπων. Εκεί λοιπόν υπήρχε και δενδρόκηπος που ανήκε στον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και μέσα σε αυτόν ο λαξευμένος τάφος.  Ο τάφος του Χριστού βρισκόταν μέσα στον οικογενειακό οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας και πιο συγκεκριμένα στο βορειοδυτικό μέρος του πρώην λατομείου.

 Ιστορικές πηγές – Ευρήματα

Πώς σφραγίστηκε ο τάφος του Ιησού;

Είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε τους ιστορικούς, ιερείς, σκεπτόμενους χριστιανούς και πιθανότατα να απασχολεί και στο μέλλον τους ανθρώπους.

Έχει γραφτεί στην ιστοσελίδα: https://www.biblicalarchaeology.org/

 «Ενώ ορισμένοι τάφοι στην Ιερουσαλήμ από την ύστερη περίοδο του Δεύτερου Ναού διέθεταν στρογγυλές (σε σχήμα δίσκου) κυλιόμενες πέτρες, ήταν πιο συνηθισμένο να σφραγίζονται οι τάφοι με πέτρες σε σχήμα φελλού, όπως αυτή που απεικονίζεται εδώ. Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδηλώνουν ότι ο τάφος του Ιησού - ο αχρησιμοποίητος τάφος του Ιωσήφ από την Αριμαθαία - θα είχε σφραγιστεί με μια πέτρα σε σχήμα φελλού. Στην πραγματικότητα, από τα περισσότερα από 900 ταφικά σπήλαια της περιόδου του Δεύτερου Ναού γύρω από την Ιερουσαλήμ που εξέτασε ο αρχαιολόγος Άμος Κλόνερ, μόνο τέσσερα έχουν ανακαλυφθεί με δισκοειδείς ογκόλιθους. Αυτοί οι τέσσερις κομψοί τάφοι της Ιερουσαλήμ ανήκαν στις πλουσιότερες —ακόμα και βασιλικές— οικογένειες, όπως ο τάφος της βασίλισσας Ελένης της Αδιαβήνης.

Ήταν ο τάφος του Ιησού ανάμεσα στους «τέσσερις κορυφαίους» τάφους της Ιερουσαλήμ από την περίοδο του Δεύτερου Ναού;

Δεδομένου ότι οι δισκοειδείς λίθοι ήταν τόσο σπάνιοι και δεδομένου ότι ο τάφος του Ιησού χτίστηκε για έναν συνηθισμένο άνθρωπο - επειδή ήταν στην πραγματικότητα ο δανεικός, αλλά αχρησιμοποίητος, τάφος του Ιωσήφ από την Αριμαθαία (Ματθαίος 27:60) - φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να ήταν εξοπλισμένος με δισκοειδείς λίθους.

Η αρχαιολογία, επομένως, υποδηλώνει ότι ο τάφος του Ιησού θα είχε μια δισκοειδείς λίθους σε σχήμα φελλού.»

Η τεχνητή νοημοσύνη αναφέρει:

Εκτιμώμενο Βάρος και Διαστάσεις

ü  Βάρος: Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μια τέτοια πέτρα ζύγιζε μεταξύ 1,5 και 2 τόνων (περίπου 1.300–1.800 κιλά).

ü  Διάμετρος: Οι κυλινδρικές πέτρες που σφράγιζαν πλούσιους τάφους είχαν συνήθως διάμετρο από 1,2 έως 1,5 μέτρα.

ü  Πάχος: Το πάχος τους κυμαινόταν γύρω στα 30 με 40 εκατοστά.

Αρχαιολογικά Δεδομένα

ü  Σπανιότητα: Αν και στις εικόνες η πέτρα εμφανίζεται πάντα κυκλική, αρχαιολογικά ευρήματα από τον ιστότοπο Biblical Archaeology δείχνουν ότι πάνω από το 98% των τάφων της εποχής σφραγίζονταν με τετράγωνες πέτρες.

ü  Κοινωνική Θέση: Οι κυκλικές πέτρες που κυλούσαν σε ειδικές εγκοπές (λούκια) χρησιμοποιούνταν μόνο σε τάφους πολύ πλούσιων ή επιφανών ανθρώπων, γεγονός που συνάδει με την αναφορά ότι ο τάφος ανήκε στον εύπορο Ιωσήφ από την Αριμαθαία.

ü  Μηχανισμός: Η πέτρα συνήθως τοποθετούνταν σε ένα επικλινές κανάλι, έτσι ώστε να κυλάει εύκολα για να κλείσει την είσοδο, αλλά να απαιτεί τη δύναμη πολλών ανδρών ή μοχλών για να ανηφορίσει και να ανοίξει.

Ο Γολγοθάς και Τάφος του Χριστού ήταν κομμάτι αρχαίου λατομείου

       Όπως αναφέρει το «dogma.gr», τα αρχαιολογικά ευρήματα αποκάλυψαν ότι ο Γολγοθάς και ο Τάφος του Χριστού αποτελούσαν μέρος ενός αρχαίου λατομείου που είχε διαστάσεις περίπου 200 επί 150 μέτρα. Τα κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές φανέρωσαν ότι η χρήση του λατομείου είχε αρχίσει ήδη από τον 7ο π.Χ. αιώνα.

 

     

  Πιο συγκεκριμένα διαβάζουμε: «Τοπογραφικό διάγραμμα που αποτυπώνει τη μορφολογία του βραχώδους εδάφους του λατομείου που βρίσκεται κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως.

Το διάγραμμα συνετάχθη από τους αρχαιολόγους Shimon Gibson και Joan Ε. Taylor, οι οποίοι συνδύασαν όλα τα γνωστά δεδομένα και τα ευρήματα των ανασκαφών. Η μορφολογία του λατομείου της εποχής του Χριστού βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτή την αποτύπωση. Βλ. S. Gibson & J. Taylor, Beneath the Church of the Holy Sepulchre, Λονδίνο 1994. Η χαμηλότερη περιοχή του αρχαίου λατομείου κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας που διεξήχθη από τον αρχαιολόγο Virgilio Corbo.

Είναι εμφανή τα ίχνη από τα εργαλεία των αρχαίων λατόμων. Σε αυτό το μέρος – που βρίσκεται 14,50 μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή κορυφή του Γολγοθά – βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός το έτος 326 μ.Χ.

Διακρίνουμε τις θέσεις του Παναγίου Τάφου και του Γολγοθά μέσα στο αρχαίο λατομείο. Με τη διακεκομμένη γραμμή εικονίζεται η διαδρομή που ακολούθησε ο Ιησούς από τον τόπο της σύλληψής του προς την οικία του Καϊάφα, και ακολούθως προς το Πραιτώριο και τον Γολγοθά (σχέδιο χάρτη Χ. Σκαρλακίδης).

Ο τάφος του Χριστού βρισκόταν μέσα στον οικογενειακό οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας

Τον 1ο π.Χ. αιώνα το αρχαίο λατομείο εγκαταλείφθηκε και μετατράπηκε σε περιοχή με οικογενειακούς τάφους και καλλιεργήσιμους κήπους. Ο τάφος του Χριστού βρισκόταν μέσα στον οικογενειακό κήπο-οπωρώνα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας, στο βορειοδυτικό μέρος του πρώην λατομείου.

Ο Γολγοθάς δεν ήταν ένας φυσικός χωμάτινος λόφος, αλλά ένα βραχώδες ύψωμα – ένας κάθετα κομμένος βράχος που σχηματίστηκε από τις εργασίες λατόμησης. Το μέγιστο βάθος της εκσκαφής στην ανατολική πλευρά του βράχου ξεπερνάει τα 11 μέτρα.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό αρχαιολόγο Shlomo Margalit, «η ανατολική πλευρά του Γολγοθά είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας από τους πρώτους χριστιανούς αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού». Την άποψη αυτή είχε τεκμηριώσει αρχικά ο Ιταλός καθηγητής Emmanuele Testa – θέση που τελικά επιβεβαιώθηκε από τον Ισπανό αρχαιολόγο Fernandez Diez, βάσει των ευρημάτων της διπλής σπηλιάς στην ανατολική πλευρά του βράχου.»

 

Άρθρο της Ιστοσελίδας: https://www.news247.gr/kosmos/eb-national-geographic-o-tafos-tou-iisou-einai-afthentikos/

Της 29/11/2017

ΕΜΠ – National Geographic: O τάφος του Ιησού είναι αυθεντικός

Ο Τάφος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ πράγματι χρονολογείται στο 345 μΧ, όπως αποκαλύπτει στο National Geographic η καθηγήτρια του ΕΜΠ Τόνια Μοροπούλου

Ο Τάφος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ είναι ο αυθεντικός, εκείνος δηλαδή που έστησαν οι Ρωμαίοι στα μέσα του 4ου αιώνα! Αυτή την αποκάλυψη που προκαλεί παγκόσμιο δέος έκανε στο National Geographic η καθηγήτρια του ΕΜΠ Τόνια Μοροπούλου, προκαλώντας παγκόσμιο δέος.

Συγκεκριμένα, η επιστημονική χρονολόγηση έδειξε ότι τα πετρώματα του μνημείου χρονολογούνται στο 345 μΧ, την ώρα που γνωρίζουμε από ιστορικές πηγές ότι οι Ρωμαίοι είχαν εντοπίσει το ακριβές σημείο της ταφής του Ιησού το 326.

Όταν οι εκπρόσωποι του Μεγάλου Κωνσταντίνου έφτασαν στην Ιερουσαλήμ ένα χρόνο νωρίτερα με σκοπό να εντοπίσουν το σημείο ταφής του Χριστού, εστίασαν από την πρώτη στιγμή σε έναν ναό που είχε χτιστεί 200 χρόνια νωρίτερα. Τον αναστήλωσαν και άρχισαν τις ανασκαφές, ανακαλύπτοντας έναν τάφο, σκεπασμένο από μια «σπηλιά» ασβεστόλιθου.

Η κορυφή του σπηλαίου αυτού είχε αφαιρεθεί, προκειμένου να αποκαλύπτεται το εσωτερικό του τάφου, ενώ το Άγιο Κουβούκλιο ήταν χτισμένο γύρω – γύρω. Στο εσωτερικό του τάφου, όπως αποκαλύφθηκε από τις πρόσφατες έρευνες του Πολυτεχνείου, βρίσκεται ένα μακρόστενο ξύλινο «ταφικό κρεβάτι», όπου πιστεύεται ότι τοποθετήθηκε το σώμα του Ιησού μετά την Σταύρωση, ενώ το μάρμαρο που το καλύπτει πιστεύεται ότι τοποθετήθηκε εκεί το αργότερο το 1555 μΧ.

«Αν και είναι αρχαιολογικά αδύνατον να επιβεβαιωθεί ότι ο τάφος είναι το σημείο ταφής ενός Εβραίου που ήταν γνωστός ως Ιησούς από την Ναζαρέτ και ο οποίος σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη σταυρώθηκε στην Ιερουσαλήμ το 30 ή το 33 μΧ, οι νέες επιστημονικές χρονολογήσεις επιβεβαιώνουν πως η πρώτη κατασκευή του ταφικού μνημείου έγινε την εποχή του Κωνσταντίνου, του πρώτου Χριστιανού αυτοκράτορα της Ρώμης», αναφέρει το δημοσίευμα του Νational Geographic.

Η έρευνα του ΕΜΠ

Το ΕΜΠ προχώρησε σε εργασίες αναστήλωσης του μνημείου και άνοιξε για πρώτη φορά τον τάφο τον Οκτώβριο του 2016 όταν και πήραν δείγματα για να προχωρήσουν την έρευνά τους.

Μεγάλη έκπληξη για τους επιστήμονες ήταν το γεγονός ότι κάτω από το μάρμαρο στον τάφο βρήκαν ένα παλαιότερο, σπασμένο μάρμαρο με έναν σταυρό επάνω του, το οποίο βρισκόταν ακριβώς πάνω από το ταφικό κρεβάτι.

Αυτή η δεύτερη μαρμάρινη πλάκα αποτέλεσε σημείο διαφωνίας μεταξύ των επιστημόνων. Αλλοι υποστήριζαν ότι προέρχεται από την περίοδο των Σταυροφορειών, ενώ άλλοι υποστήριζαν ότι είναι πρωθύστερη. Η έρευνα του ΕΜΠ απέδειξε κάτι πολύ σπουδαιότερο που κανείς μέχρι τότε δεν τολμούσε ούτε καν να ισχυριστεί: Οτι αυτή η μαρμάρινη πλάκα ήταν η πρώτη εκείνη που τοποθετήθηκε επί επί Ρωμαϊκής εποχής, υπό τις εντολές του Μέγα Κωνσταντίνου, στο πρώτο ταφικό μνημείο για τον Χριστό.

Πέραν αυτού οι επιστήμονες του ΕΜΠ, κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του Αγίου Κουβουκλίου προσδιόρισαν ότι μεγάλο μέρος της ταφικής σπηλιάς παραμένει περικλεισμένο μέσα στα τοιχώματα του ιερού. Τα δείγματα κονιάματος που ελήφθησαν από υπολείμματα του νότιου τοίχου της σπηλιάς χρονολογούνται από το 335 έως και το 1570, γεγονός που έδωσε ακόμα περισσότερα στοιχεία για την κατασκευή της ρωμαϊκής περιόδου, αλλά και την αποκατάσταση του 16ου αιώνα, που ήταν άλλωστε γνωστή. Το κονίαμα που ελήφθη από την είσοδο του τάφου χρονολογείται στον 11ο αιώνα και είναι σύμφωνο με την ανακατασκευή του Αγίου Κουβουκλίου, μετά την καταστροφή του το 1007.

«Είναι ενδιαφέρον το πώς αυτά τα κονιάματα όχι μόνο παρέχουν στοιχεία για το αρχαιότερο ιερό στο χώρο, αλλά και επιβεβαιώνουν την ιστορική ακολουθία κατασκευής του Αγίου Κουβουκλίου», είναι η χαρακτηριστική δήλωση της επικεφαλής των ερευνών του ΕΜΠ Καθηγήτριας Τόνιας Μοροπούλου στο National Geographic.

Βιβλιογραφία:

1. Βικιπαίδεια
2. Τεχνητή Νοημοσύνη
3. Καινή Διαθήκη (4 ευαγγέλια)
4. Ιστοσελίδα : https://www.biblicalarchaeology.org/
5. Ιστοσελίδα: dogma.gr
6. Ιστοχώρος: https://www.news247.gr/
7. Έρευνα ΕΜΠ – National Geographic